Kabanata 44

"So payag kang kasal kayo ni Spike?"

Umiling ako. "No. Ipapasawalang bisa din naman ang kasal pagkatapos kong maibigay sa kanya ang anak niya, Miles. Ayos na ako. Sa ngayon ay susunod ako sa lahat ng gusto niya. I can wait. Kaya kong maghintay hanggang sa kaya ko nang makapaghiganti sa mga Flores."

Agad na kumunot ang noo niya. "Anong paghihiganti ang pinagsasasabi mo?"

"Gusto kong bigyan ng hustisya ang pagkamatay ni daddy. Gusto kong ipadama sa taong dahilan ng paghihirap kong ito ang poot at galit na nararamdaman ko."

"A-akala ko aksidente ang nangyari sa daddy mo."

Umiling ako. "No. He was killed."

Isang mahabang paghugot ng hininga ang ginawa ni Miles habang titig na titig sa akin.

"I can't believe this. Kaya ba ayaw mong umalis dito?"

I nodded.

"Kaya please. Hayaan niyo na muna ako. But please be with me, Miles." Inabot ko ang dalawang kamay niya't hinawakan ko ang mga ito ng mahigpit. "Wala akong kasama. Ramdam na ramdam ko 'yong pag iisa dito. Mag stay ka man lang sana kahit isang linggo lang. Huwag ka na munang bumalik ng Las Vegas please."

Isang matamis na ngiti ang pinakawalan ni Miles saka niya hinawakan din ang aking mga kamay. "Don't worry. Hindi pa ako babalik ng Las Vegas. I'll be with you as long as you want, Serra."

Hindi ko alam ang dahilan kung bakit pumayag si Spike na bisitahin ako ng kaibigan ko at lumabas kaming dalawa. Ayaw kong isipin na niluluwagan na niya ang pagkakatali niya sa akin, na may tiwala na siya sa akin na hindi ko siya tatakasan kasi nga ay buntis na rin naman ako. Kasi sa tuwing naiisip ko iyon ay naiisip ko ring may balak siyang iba.

"Gusto mo bang kumain muna bago tayo mamili ng groceries niyo?" tanong ni Miles pagkapasok namin ng mall.

Umiling ako. "Wala akong gana, e. Baka mamaya, Miles," tugon ko habang nakatanaw sa food court.

"Anong tinitingnan mo?" aniya at tumabi na rin sa akin.

Umiling ako. "Wala. Akala ko kasi may kakilala ako," sabi ko at humarap na sa kanya. "Tara? Saan mo gustong mauna?"

Kumunot ang kanyang noo at naningkit ang kanyang mga mata habang nakatingin sa akin. "Wala kang gana pero nakatingin ka sa food court?" Marahan siyang bumuntonghininga. "I know limitado lang ang oras natin but we have more time to eat, Serra. Saka nakabantay si Sebastian sa atin," sabay lingon niya sa aming likuran. "Siguro naman ay ibabalita niya ito sa boss niya 'di ba? Kaya kung ma-late man tayo ng uwi ay ayos lang 'yon. As long as Sebastian is here."

Iyon na nga ang problema, e. I saw Yoko and his girls sa food court pero hindi ko siya magawang lapitan kasi nandito si Sebastian. Pansin kong may mga bandaids siya sa kanyang mukha at naka-cast 'yong isa niyang braso. Is Spike have something to do with this?

"Let's go," sabay hawak ni Miles sa braso ko at hinatak ako papuntang food court.

Agad kong binawi ang braso ko. "Uh. . . Ayaw kong kumain sa food court. Sa iba na lang, Miles."

"Ha? You sure?"

Ngumiti ako sa kanya at tumango.

She shrugged. "Okay."

Pumili kami ng restaurant kung saan kami kakain. Habang hinihintay ang order ay nag iisip ako ng paraan kung paano ko makakausap si Yoko nang hindi nakikita ng dalawang ito.

Itinagilid ko ang ulo ko habang nakatingin sa kanilang dalawa na parehong tahimik sa aking harapan.

"What's wrong?" tanong ko.

"Ah kasi. . . Maam, Serra pwede naman pong kayo na lang muna ang kakain," Sebastian said.

Agad akong umiling. "No. It's okay. You can join us," sabay ngiti ko. "Ang awkward naman kasi kung kakain kami ni Miles na kaming dalawa at nakatayo ka lang sa harapan namin 'di ba?"

"Sa labas na lang po ako ng resto, maam."

"Stay, Sebastian," I firmly said.

"O-opo."

Si Miles ay tahimik lang habang naglalaro ang mga mata. Kita ko kung paano siyang naghahanap ng pwedeng tingnan para lang hindi dumapo ang mga mata niya sa kinaroroonan ni Sebastian. What's wrong with her? I know there was something about them. Pero hindi ko lang alam kung ano talagang nangyari sa kanila noong araw ng kasal namin ni Spike.

"Uhh. . . Can I leave you two here for a moment? I just needed to go to the bathroom," sabi ko sabay tayo.

"What?" agad na pagpoprotesta ni Miles.

"And uhh. . . Kapag dumating 'yong pagkain, mauna na lang kayo ha? Alam niyo na kasi. . . Buntis. Medyo matagal," sabi ko at hindi na sila hinintay pang makapagprotesta.

Dire-diretso akong lumabas ng restaurant. Mabuti na lang at hindi kita ang pintuan at ang CR ng resto sa kung saan nakapwesto ang table namin.

Muli pa akong lumingon nang tuluyan akong nakalabas at kahit isa sa kanilang dalawa ay hindi ako sinundan.

Nagmadali agad ako sa paglalakad pabalik ng food court kung saan ko nakita kanina si Yoko.

Agad akong nahinto sa paglalakad at huminga ng malalim nang nakita ko siyang kumakain sa isang table kasama pa rin ang kaninang mga babae na nakapalibot sa kanya.

Nag angat siya ng tingin sa kasama niya habang natatawa sa kung anong sinasabi nito. Sa hindi inaasahan ay nalingunan niya akong naglalakad palapit sa kanya.

Hindi pa man ako tuluyang nakakalapit ay tumayo na siya at nagpaalam sa mga kasama niya. At walang lingon-lingon siyang naglakad papalayo. Binilisan ko ang lakad ko upang masundan siya sa kung saan siya patungo. I even jog and ran a bit, almost forgetting that I'm pregnant.

Hindi na ako nagulat nang biglang may humila sa akin mula sa isang sulok. Hinila niya ako papasok sa CR ng panlalaki.

"Yoko, what happened to you? May ginawa ba si Spike sa—"

Bago ko pa man matapos ang sinasabi ko ay sinunggaban na niya ako ng halik sa aking labi na siyang nagpatigil sa akin sa pagsasalita. Mapangahas ang naging halik niya. Walang preno-preno na para bang gigil na gigil siya sa akin.

Agad na uminit ang katawan ko na siyang nagpaalala sa akin na ilang linggo na nga pala akong hindi nakakatikim ng halik. Ilang linggo na pala akong walang dilig. Which I, apparently missed.