Kabanata 72

"Lennox! I told you not to do that, right?"

"But Levi told me that it's okay!"

Agad na umiling si Levi nang lingunin ko siya. "It's Lois, mom. Not me!"

Nang lingunin ko si Lois ay naka-poker face lang siya habang nakatingin sa mga kapatid niya. Sa kanilang tatlo ay siya itong may pinagmanahan talaga.

Naupo ako upang pumantay sa lebel nilang tatlo. "You already knew that diving is dangerous, right? You can't just dive into the pool just because you know how to. Mababaw ang tubig dito. Pwedeng mabagok ang ulo niyo," marahan kong sabi.

"Mom, you know that we love danger, right?" ani Levi. Agad akong napikon sa sinabi niya. Hindi ko alam kung paano kong kinaya ang apat na taon sa tatlong 'to. E 'yong isa pa nga lang ay gusto ko nang sumuko. Ano pa kaya sa tatlo. My gosh!

"Right, mom! Danger is everywhere. It could be tomorrow or now so why can't we just play with it, right, Lois?" ani Lennox at idinamay pa talaga ang kapatid.

Napapikit ako ng mariin. Hindi ko na alam kung paano pa akong makakasabay sa utak ng tatlong bata na ito. Kung may sakit ako sa puso, malamang matagal na akong nakahiga sa ilalim ng lupa. Mag li-limang taon pa lang sila but they all talked like how the adults talked. Kahit sino sa mga nakakakilala sa amin ay iisiping genius ang mga anak ko. At the age two, hindi pa sila masyadong tuwid magsalita pero nagpapaligsahan na silang tatlo sa paglangoy. At the age of three when Lois learned how to read and teaches his brothers. So at the age of four when they started going to school, nabo-bored na sila tuwing topic sa school ang pagsusulat at pagkilala sa alphabet. Hindi ko sila tinuruan sa lahat ng 'yon. Wala akong panahong turuan sila because I am busy making money for our survival. They manage to learned it on their own. And I'm thankful for it. Iyon nga lang ay minsan hindi ko sila kinakaya. Masyado silang advance mag isip kumpara sa akin. Just like what Levi said, they love to play dangerous things. May isang beses pa nga na kamuntikan ng masunog ang condo unit namin because they were doing some kind of an experiment according to them. In-open ba naman ang gas stove at pinaglaruan ang apoy. Kung ano-anong mga chemicals at mga bagay ang inilagay nila because they want to know kung ano-anong mga kulay ang kayang i-produce ng fire!

"I know. And it's not okay! Definitely not! Kaya tigilan niyo na ang pagda-dive sa pool or else uuwi na tayo."

"But, mom!" Levi said.

Pinandilatan ko sila ng mga mata bago ako tumayo at bumalik sa sun lounger kung saan ako nakahiga kanina habang pinapanood silang tatlo. Nasa bahay kami nina Miles. Dito kami palaging tumatambay kapag wala akong trabaho. Dito kasi ay mas nakakapagpahinga ako ng maayos kasi nga maraming mga mata ang nakatutok sa mga anak ko. Maids and guards are everywhere kaya kung may kabulastugan mang gagawin ang mga anak ko ay agad naming malalaman.

"They already emailed the contract for your next project," ani Miles saka naupo sa sun lounger na katabi ng sa akin. "But the problem is, they want to do it in the Siargao, Philippines."

Nilingon ko siya. "You already know what to do, Miles."

She nodded. "Yes, Serra. I know! But this project is not just a project. Alam mo kung gaano ito kalaki. They were offering you the face of their company! Serra, you know how big this company is! Hindi natin pwedeng palampasin 'to!"

Hindi ko siya kinibo. Pinanood ko lang ang mga anak ko na ngayo'y nag f-floating.

Umiling ako. "Let's not do it, Miles."

"Serra, ang daming naghahabol sa kompanyang 'to. Maraming modelo ang nag-aagawan para sa pwestong ino-offer nila sa 'yo. And here you are? Wasting it? Serra!"

Bumangon ako at hinarap siya. "You know what I went through in the Philippines, Miles. How do you expect me go back there?"

"God, Serra! It was long overdue! Lahat sila nakamove-on na! Ikaw na lang 'yong hindi!"

Bumagsak ang mga balikat ko. Hindi ako makapaniwala sa mga salitang binitawan ni Miles. I can't believe how easy for her to say that everyone has moved on already but here I am... Still not moving on. Sa tingin niya ba ganoon lang kadali ang makalimot?

"How could you be so insensitive, Miles."

She shook her head. "I am not, Serra! I just want you to move on. Tatlong taon na ang lumipas but you still have those nightmares! Pilit mong kinukulong ang sarili mo sa kahapong 'yon na hindi naman na kahit kailan mababalik o magbabago! Their family already forgive you for what you did! Ikaw na lang 'yong hindi marunong magpatawad!"

Tumayo ako at agad na nagtungo sa pool. "Boys, get out of the pool. Let's go home!"

Agad na nagmadali ang mga anak ko sa pag ahon mula sa pool. Kinuha nila agad ang mga gamit nila at nag kanya-kanya ng bihis. Pumasok na rin ako sa loob at nagbihis because I am still wearing my swimsuit. Paglabas ko ay naroroon pa rin si Miles that surely waiting for me.

"Let's go!' sabi ko sa mga anak ko.

"Serra," pigil sa akin ni Miles pero hindi ko siya pinansin so she grabbed my wrist para mapalingon ako.

"I know it's hard. But please... Please fucking move-on, Serra."

Tinanggal ko ang kamay niyang nakahawak sa akin. "Everything has its own timeline, Miles. You can't just tell me na mag move-on ako kasi hindi 'yon ganoon kadali. You don't know my pain. Hindi mo alam kung gaano akong nagsisisi sa mga ginawa ko. Hindi mo alam kung gaano ako kagalit sa sarili ko! It's easy for you to say kasi hindi naman ikaw ako. Hindi naman sa iyo lahat nangyari 'yon."

"Hindi nga ako, Serra. I was just trying to help you. Kasi kung nasasaktan ka, nasasaktan din kami para sa 'yo. Nasasaktan din kaming makita na hindi ka makaahon at hanggang ngayon lunod na lunod pa rin sa mga nangyaring 'yon. You just have to forgive yourself pero hindi mo pa magawa!"

"Pinatay ko 'yong sarili kong ina, Miles. Sa tingin mo paano ko patatawarin ang sarili ko?"