Kabanata 71

"And you think it's a right decision? Sigurado ka na ba?" tanong ni Welvorn.

Ipinikit ko ang mga mata ko. Do I have a choice? Paano ko sila bubuhayin? As if I have the capacity. I am no longer the Serra na mayaman, na kahit araw-araw akong mag shopping ay hindi ako nauubusan ng pera. Now, I am broke. Paano ko pagsasabayin ang pagtatrabaho at pag aalaga sa kanila? Ayaw ko rin namang isama sila sa mga paghihirap ko. Their father was already cruel, dadagdag pa ba ako?

"I never wanted them since the beginning anyway," tugon ko.

May kirot akong naramdaman sa dibdib ko nang sabihin ko 'yon pero ipinagsawalang bahala ko. From now on, dapat sanayin ko na ang sarili ko na isawalang bahala ang lahat ng may kinalaman sa mga bata. Dapat hindi ako ma-attach. I shouldn't. Para mas madali ko silang maiwan.

"Ikaw pa rin ang ina nila, Serra."

"Do you want to keep them?"

Hindi siya nakasagot.

"See? Even you don't wanna keep them."

Magiging sagabal lang sila sa mga plano ko. Sa plano kong paghihiganti kay Spike at sa pamilya niya. Pati na rin sa kapatid nitong si Welvorn na si Terese.

Ma-pride akong tao. Mataas ang tingin ko sa sarili ko. Dati ay hindi ako takot na mag isa because I know kaya ko. Because I know that my money can afford all the people I want to have. Pero ngayong inilugmok ako ng Diyos sa pinakaibaba, na walang-wala ako. I realized that It's okay to rely on someone. Na minsan pala kailangan rin natin ng tulong mula sa mga taong nag aalok ng tulong. Na hindi pala kailangang strong independent person tayo palagi. Hindi natin kailangang ipagpilitang ganoon. Kasi hindi ganoon ang buhay. We should have at least one person to survive in this uncertain world.

"Are you okay? Oh! I know you're not bakit pa ba ako nagtatanong?"

Napatingin ako sa screen ng laptop kung saan ka-video call ko si Miles. And you're lucky if you have someone. Just like me. I have Miles.

"Serra, hindi naman pwedeng d'yan ka lang hanggang sa makapanganak ka. Ano? Aasa ka kay Welvorn? E 'di ba nga kapatid niya ang dahilan kaya namatay ang dad mo?"

Nilingon ko ang pintuan ng kwarto ko. Buti na lang, wala si Welvorn at hindi niya narinig itong mga pinagsasasabi ni Miles.

"Oops, sorry! Andyan ba siya?"

Umiling ako.

"You're lucky he's not."

Napabuga siya ng hangin. "So ano na nga? Serra, kung nandito ka kasi you have the chance to get back to work. Hindi pa naman masyadong halata ang tiyan mo! We can hide that! We can work on that!"

Umiling ako. "Maybe I just have to try freelancing jobs or what! Or any sideline na makakatulong para hindi naman ako maging pabigat kay Welvorn."

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Siguro nga ang kapal na ng mukha ko para humingi ng tulong sa taong sasaktan ko din naman balang araw pero I have no choice. I need to live. Hindi ako pwedeng mawala sa mundong ito na hindi man lang nakakaganti. Kailangan ko silang isama lahat sa impyerno kung saan ang tungo ko.

"May alam ka ba sa freelancing? May ibang alam ka ba bukod sa pagiging model? I know you, Serra. Stop acting like you know everything, like you can do everything because we all know na hindi. Bumalik ka na lang dito. Kuya promised to take good care of you and the babies. Kaya dito ka na lang. Sumama ka na kay Welvorn pabalik dito."

"And then what? Hahayaan kong makita ako ni Spike d'yan?"

Sarkastiko siyang natawa. "At umaasa ka pa talagang pupuntahan ka niya matapos ka niyang palayasin?"

Hindi ako nakasagot sa kanya. No. Or maybe yes? I don't know. I am not expecting him to come to us and apologize, explaining things, saying that all of the things that just happened was a mistake. Na hindi niya sinasadya. Pero alam ko sa sarili kong pinapaasa ko lang ang sarili ko dahil maliwanag pa sa sikat ng araw na pinipili niya si Merila at ang pamilya niya kaysa sa amin. Na mas mahalaga ang manang makukuha niya sa pamilyang iyon kaysa sa amin. He was after the money and all the things Guillermo could offer. Wala akong gano'n. I have nothing to offer but my love. Iyong pagmamahal kong wala namang kayang gawin para sa kanya.

"I know it's hard but just move on, Serra. It was all part of your yesterday. Just think of it as a dream. Bumalik ka na sa totoo mong mundo. Dito. Sa Las Vegas."

"You know that I just can't think of it as a dream, right? Bitbit ko ang mga anak niya."

Marahan siyang bumuntonghininga. "If he doesn't want the children. Dalhin mo dito. Kuya Miller wants that, Serra."

Natulala ako't natahimik. Alam ko ang ibig sabihin ni Miles. But Miles and Miller were too good to me. Hindi ko kayang gamitin ang kabaitan nila para dito.

"The truth is... He wants to marry you pagkabalik mo dito. And it's fine with me, Serra. As long as masaya si kuya at masaya ka. Alam mo namang mahal na mahal ko kayong dalawa 'di ba? Kaya't kung iyon ang way para maging masaya kayong pareho then go! Just please bumalik ka na dito."

Malawak ang mundo. Miller is such a good man. And I don't think I deserve him.

Umiling ako. "I don't want him to get involved, Miles. Simula no'ng namatay si daddy naging masalimuot na 'yong buhay ko. Ayaw ko siyang madamay dito. Sapat na sa aking malamang may kakampi ako."

She sighed. "Kung kaya ko lang bumalik d'yan para kunin ka ginawa ko na."

Tipid akong ngumiti. "Mas kailangan ka ng mommy mo, Miles."

May stage 4 lymphoma ang mommy nina Miller at Miles at kasalukuyang nakaratay ngayon sa hospital. And was the reason why hindi ako mapuntahan ni Miles dito sa Pilipinas. I need her pero mas kailangan siya ng mommy niya.

"Please bumalik ka na lang dito, Serra. Mas mag aalala ako kung nandyan ka at hindi namin alam ang mga nangyayari sa 'yo. Iyon pa nga lang nalaman kong isang gabi kang palaboy-laboy sa kalsada ay hindi ko na kinaya. That Spike Guillermo! May araw talaga 'yang lalaking 'yan! Hayaan mo. Gaganti tayo ah? Gaganti tayo, Serra!"

Tumulo ang luha ko nang nakitang umiiyak na si Miles sa kabilang linya.

Tumango ako. "Uuwi na ako, Miles. Babangon ako... At babalik ako dito para gantihan sila."