Kabanata 74

Agad kong narinig ang halakhak niya sa kabilang linya. "So, you're saying na may iba pang galit kay Terese maliban sa 'yo? Aba! Matindi din pala ang babaeng 'yon kung ganoon!"

"Tss! Anong klaseng tauhan meron ka at hindi mo nalaman 'yon? Pati 'yong pagbubuntis niya."

"E, malay ko bang pati 'yon kailangang kong alamin. E, ang utos mo lang naman sa akin ay ihanda ang mga tauhan ko para sa araw na ito."

Umiling ako. Dapat kasali na 'yon. Dapat ay alam niya kung may iba pang nakaplano sa araw na 'yon. Ayan tuloy at may nauna pa nga sa aking bumaril kay Terese.

May biglang huminto na pamilyar na sasakyan sa entrada ng hospital. Kumunot ang noo ko nang nakita 'yon. Hindi rin katagalan ay nakita kong bumaba si Sebastian mula sa driver's seat. Umikot siya at pinagbuksan ang kung sino mula sa back seat. Ganoon na lang ang pagkabog ng dibdib ko nang nakita ang paglabas ni Merila. Sunod na lumabas sa kanya ay ang isang batang babae na siguradong kaedad lang ng triplets ko. Kasabay niyon ang paglabas ni Spike Mula sa kabilang p***o.

Agad akong napahawak sa dibdib ko. Ramdam ko ang agad na pagkirot niyon.

"Bumalik ka na dito para makapagpahinga ka, I'll take care of the rest, Serra," rinig kong sabi ni Yoko sa kabilang linya. Hindi ako nakasagot sa kanya. He keeps calling my name pero hindi ko siya magawa-gawang sagutin gayung naiwan ang buong atensyon ko kay Spike at sa batang karga-karga niya.

"Hospital Ninang Terese, daddy?"

"Yes, baby. Something happened to your Ninang Terese so we're going to visit her," tugon ni Spike sa bata.

Nakagat ko ng mariin ang ibaba kong labi. Gusto kong lumipat sa labi ko 'yong nararamdaman kong sakit sa dibdib ko. Pero bakit ganoon? Kahit anong diin ko na halos nalalasahan ko na 'yong dugo dahil sa sugat ay naroroon pa rin sa dibdib ko ang sakit. Ayaw lumipat.

"She okay? Baby okay?"

"The doctor's will make sure Ninang Terese and her baby were okay, Aila. We don't have to worry about them," nakangiti namang sambit ni Merila.

Hindi ko maiwasang makaramdam ng inggit at sakit sa paraan ng pagtingin ni Spike sa batang babae. Puno iyon ng pagmamahal. Malayo sa alam kong paraan ng pagtitig ni Spike sa kahit na sino. And his smiles... It was genuine.

Naikuyom ko ang kamao ko. Akala ko si Terese lang ang nais kong patayin dito sa Pilipinas. Pero pakiramdam ko ngayon, gusto ko na ring patayin si Spike kasama ang pamilya niya.

"Serra! Serra, nakikinig ka ba sa akin?"

Pinatay ko ang tawag at tumalikod na ako upang umalis. I need to rest. Kailangang kong magplano. Ipaghihiganti ko ang mga anak ko. Kung wala ang tatay nila sa kanilang tabi, Wala ring kahit sinong bata ang makakatanggap ng pagmamahal mula sa tatay nila.

Paalis na sana ako pero nahinto ako nang narinig ang boses ng mga bagong dating.

"Anong nangyari sa anak ko?! Anong ginawa nila sa anak ko?!" umiiyak na sambit ng babaeng sigurado akong nanay ni Terese.

Lumingon ako at nakitang marami ang dumating. Naroon si Dwayne at Lumina, si Art Griego, si Zoren Russell, ang pamilya ni Terese... Ang kapatid niyang si Irene kasama ang daddy nila at...

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa aking nakita. The woman who's been crying who I assumed her mother... Is also my mother!

"Ano ba kasing nangyari? Bakit may pamamaril?" tanong ng daddy ni Terese sa mga kaibigan ni Roiden."

"Kasalukuyan pa pong nag iimbestiga ang mga pulis," sagot ni Zoren.

"My men were also there. Balitaan ko kayo kapag may update na," ani Art.

"Puntahan na natin ang anak natin, Rupert," Puno ng pag aalala ang boses ni mommy.

Sunod-sunod ang naging paghinga ko ng malalim. Pinipilit kong maging maayos pero para akong mahihimatay. Kusang bumuhos ang mga luha ko. Pinilit kong alisin ang mga 'yon, pero napapalitan lang din ng bagong luha. Pilit akong tumayo ng tuwid pero sobrang nanghihina ako.

"Hindi ka dapat nagpapabasa sa ulan, baka magkasakit ka. Makakasama sa anak natin."

Ang linyang iyon ng lalaki ni mommy. Ibig Sabihin si Terese ang binubuntis niya no'n? Ang kabit ni mommy... Ay ang daddy nina Terese?

Ang pagkamatay ni daddy... May kinalaman ba si mommy at ang daddy ni Terese dito? Ibig bang sabihin, hindi lang si Terese ang may kasalanan? Pinagplanuhan nilang lahat ang pagkamatay ni daddy?

Naitakip ko ang aking mga kamay sa aking bibig. Kumakawala ang hikbi ko. Kagatin ko man ang labi ko ay talagang nagsisimulang mag ingay ang pag iyak ko.

"D-daddy..."

Papasok na silang lahat sa hospital nang nalingunan ako ni Spike. Nagpang-abot ang aming mga mata. Nakita niya ang pag iyak ko. And all the expression I receive is the cold expression he used to give me. Nothing's new. Ganoon pa rin. Hindi ako nag iwas ng tingin. Nanatili akong nakatitig sa kanya. Siya itong nag iwas at tuluyang pumasok ng hospital.

Wala na nga siyang pake. E, ano naman? Umaasa pa rin ako?

"Serra?"

Napalingon ako sa bagong dating na si Welvorn. Agad siyang tumakbo palapit sa akin nang magpang abot ang aming mga mata.

"What are you doing here? What happened to you? Why are you crying?"

Galit ko siyang tinitigan. Inalis ko pa muna ang mga luhang nagkalat sa aking pisngi bago ako huminga ng malalim.

"Tell me... Are you also an accomplice?"

Kumunot ang noo niya. "Accomplice? Accomplice of what?"

"Pinatay niyo si daddy!"

Nanlaki ang mga mata niya. "Serra, what are you talking about?"

"Kayo ng pamilya mo! Pinagplanuhan niyo ang lahat ng ito. Pinatay niyo si daddy para tuluyan niyong maangkin ang mommy ko!" iyak ko habang hinahampas-hampas siya ng mga kamao ko na sinasangga niya naman.

"Serra, hindi kita maintindihan."

"Mommy ko 'yon! Mommy ko 'yong nandoon!"

Naibaba ko ang mga kamay ko. Tuluyan nang nanghina ang mga tuhod ko at napaupo ako sa semento.

Niyakap niya ako. "Serra..."

"Inagaw niyo sa akin ang mommy ko," hagulgol ko.

"What are you..."

"Mommy ko 'yon, Welvorn! Mommy ko 'yong umiiyak at nag aalala para sa kapatid mong si Terese! Inagaw niyo siya sa akin!"

Sobrang sikip ng dibdib ko. Sobrang sakit ng nararamdaman ko. Naalala ko kung paano akong nabasa ng ulan at nilagnat noon mahabol lang si mommy at magmakaawang huwag niya akong iwan. Naalala ko kung paano bumagsak ang mundo ko no'ng iwan niya ako at pabayaan ako ni daddy. Naalala ko ang mga araw na binibilang ko habang naghihintay sa pagbabalik niya pero hindi nangyari. Ang masakit lang ay ganoon siya kung mag alala kay Terese samantalang ako ay tila ba hindi na niya naaalala.

"Serra..."

"Walang araw na hindi ako umasang babalikan niya ako. Araw-araw gigising ako na laging siya ang inaasahan kong bubungad sa akin pagmulat ko ng mga mata ko. Pero ipinadala na lamang ako sa Las Vegas ni daddy ay hindi pa rin siya umuwi. Kaya pala. Kaya pala hindi na siya nakabalik kasi may iba na siyang pamilya. Winasak niya 'yong pamilya namin para mabuo 'yong pamilya niyo!"

"Serra, hindi ko alam."

"Sinira niyo 'yong pamilya ko! Sinira niyo 'yong buhay ko! Kayo ang dahilan ng lahat ng mga miserableng nangyari sa buhay ko! Kasalanan niyo 'to! KASALANAN NIYO LAHAT NG ITO!"

Tumayo ako't agad na tumakbo papasok sa sasakyan ko. Nagmadali agad ako sa pag alis. Habang nasa daan ay pilit kong kinakalma ang sarili ko.

"Serra! What happened? Bakit mo ako pinatayan ng tawag kanina?" bungad agad sa akin ni Yoko nang sagutin niya ang tawag ko.

"Yoko..."

"Ano?"

"Patayin na natin silang lahat."