Kabanata 87

"Hindi kami ang pamilya mo, Spike. Kaya bakit kami idadamay? Hindi ba't si Merila na ang asawa mo? Tsaka bakit ka papatayin? Anong nagawa mo?"

"Serra, I'm sorry..."

I shook my head. "Ayaw ko ng sorry mo. Sagutin mo 'yong mga tanong ko. Anong ginawa mo para may magbanta sa buhay mo? At bakit kami idadamay? Nananahimik kami ng mga anak ko!"

Kinagat niya ang labi niya. Tinititigan niya ako na puno ng pagmamakaawa ang kanyang mga mata.

"Spike, kukunin ko na ang mga anak ko. Ilalayo ko sila dito, sayo!" sabi ko saka ako tumakbo palabas ng unit niya.

Papasarado na ang elevator nang iharang ni Spike ang braso niya.

"Serra..."

"Bakit mo pa ba kasi kami ginugulo? Matagal na tayong walang ugnayan sa isa't-isa, Spike!"

"Hindi ito ang plinano ko, Serra. Wala sa plano ko ang masaktan kayo ng mga anak ko!"

"Hindi mo nga sila anak! Ikaw na mismo ang nagsabi, nagpagalaw ako sa ibang lalaki!"

"Kasi iyon ang sinabi sa akin!"

"Naniwala ka naman? Hindi mo man lang ba naisip na baka gusto lang nila akong masira sa iyo? Hindi mo ako pinaniwalaan! Hindi mo ako kinaawaan no'ng nagmakaawa ako sa 'yo para man lang sa kaligtasan ng mga anak ko. Hindi mo ako pinakinggan! Kasi ano? Kasi hindi mo naman talaga ako minahal! Ang mahal mo lang ay ang kayamanan ng pamilya mo... At si Merila. Ginamit mo lang ako. Iyong magiging anak lang natin ang gusto mo. Kaya no'ng malaman mong magkakaanak na kayo ni Merila ay itinapon mo agad ako! Madali agad sa iyong maniwala sa sinasabi nilang anak ko sa ibang lalaki ang triplets. Kaya ano ito ngayon? Anong pakulo ito? Sasabihin mo sa aking may gustong pumatay sa iyo tapos ipinadala mo kami dito para madamay sa gulo niyo? Ipapahamak mo talaga kami? Ano bang ginawa naming masama sa iyo para gawin mo 'to sa 'min? Alam ko namang hindi mo 'ko mahal. Pero kailangan bang humantong sa ganito? Walang kamuwang-muwang ang mga anak ko!"

"Serra, minahal kita. At hanggang ngayon mahal kita!"

"Sinungaling!"

"Ginawa ko 'yon para sa kaligtasan mo! Pinili kitang saktan para lumayo ka. Para magalit ka sa akin at hindi mo na ako balikan. Kasi iyon ang gusto kong mangyari. Kasi ayaw kong madamay ka sa gulo ng buhay ko! But they still manage to find you! Nagawa kang lapitan ni Herrex sa Las Vegas!"

Natigilan ako dahil sa sigaw niya. Ano naman kung nilapitan ako ni Herrex? Pinsan naman niya 'yon.

"Hindi ako ang tunay na anak ni Rosella Guillermo. Hindi ako ang totoong Spike Guillermo."

Parang nanghina ang mga tuhod ko sa narinig ko mula sa kanya. Pero bago pa man ako makapagsalita't humingi pa ng karagdagang impormasyon mula sa kanya ay napasigaw na ako sa biglaang pagyanig ng buong building kasabay ng isang malakas na pagsabog.

"Fuck!" pagmumura ni Spike.

"Spike, anong nangyayari?"

Nasundan pa ulit ng isa pang pagsabog dahilan upang mapaupo ako sa sahig ng elevator.

"SPIKE, ANG MGA ANAK KO!" naiiyak ko ng sigaw kay Spike.

Naupo rin si Spike sa sahig at niyakap ako. Bumukas ang elevator at sinalubong agad kami nito ng isa pang pagsabog at hiyawan ng mga nagtatakbuhang tao.

"Serra, let's go," ani Spike at ipinatayo ako. Hinila niya ako palabas ng elevator.

"Spike, hindi ito ground floor."

"Nasa ikaapat na palapag pa tayo. Nasa ibaba nito ang playroom. Maaaring nandoon sina Sebastian at ang mga anak natin."

"Boss!"

May agad na pumalibot sa aming mga lalaki. Lahat sila may hawak na baril at pino-protektahan kami mula sa kung sino.

"No signs of enemy, boss. Mga bomba lang ang sumasabog. Isa mula sa unit niyo."

Parang tumayo lahat ng balahibo sa katawan ko nang sabihin iyon ng isa sa mga tauhan ni Spike. Ibig sabihin kung hindi kami umalis doon ay malamang sumabog na kami kasabay ng bomba.

Tumulo ang mga luha ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko. Marahil ay nakita iyon ni Spike kaya agad niya akong hinawakan ng mahigpit.

"Hanapin niyo ang mga anak ko. Secure their safety."

"Opo, boss."

Ilan sa mga tauhan niya ang umalis. May mga tao pa ring nagtatakbuhan. May narinig ulit kaming pagsabog pero hindi ko sigurado kung saan iyon nanggaling. Sumasakit na ang dibdib ko sa sobrang kaba. Wala na ring tigil ang mga luha ko sa pagbuhos.

"It's okay, Serra. It's okay..."

"Nothing's okay, Spike!" bulyaw ko sa kanya sa kabila ng pag iyak ko.

Dumaan kami sa hagdan para makababa sa 3rd floor. Pinapagitnaan kami ng mga bodyguards niya. They were trying to secure and protect us pero kahit ganoon ay labis-labis pa rin ang kaba ko. Lalo pa nang pagkababa namin ng 3rd floor ay mangilan-ngilan na lang ang mga taong nandoon. Sa playroom ay may mga sugatan. May mga bata ring nadamay at wala ng malay. Nanlumo ako. Nanghina ang mga tuhod ko at hindi na ako makahakbang. Bumagsak ako sa sahig.

"Serra..."

"Anong nangyayari?!"

Nakarinig na naman ulit kami ng pagsabog.

"Spike, anong nangyayari?!" umiiyak ko ng tanong habang hawak siya sa magkabilang balikat at niyuyugyog.

"Let's go, Serra. Kailangan nating makaalis sa building na 'to. Kasi hindi natin alam kung kailan ito guguho."

"Iyong mga anak ko..."

He nodded. "Hahanapin natin sila. Okay?"

Naniniguro ang boses ni Spike. I don't trust him anymore but this time... Nakuha na naman niya ulit ang loob ko.

Dire-diretso kaming bumaba sa hagdan hanggang sa makababa kami sa ground floor. Lumabas kami ng building kasama ang iba pang mga taong takot at nagsisipag iyakan.

"Nasaan ang mga anak ko?" tanong ni Spike sa kaninang tauhan na inutusan niya upang hanapin ang triplets.

And to my horror ay umiling ito.

Sunod-sunod na malaking pagsabog ulit mula sa loob ng building ang nagpalingon sa amin doon kasabay ng pagguho nito at pagguho ng mundo ko.

"No! No! Ang mga anak ko!" Agad akong tumakbo papalapit sa building upang subukang pumasok doon pero agad akong niyakap ni Spike ng mahigpit upang pigilan.

"Serra!"

"NOOO! Nasa loob pa ang mga anak ko! Nandoon ang mga anak natin, Spike!" iyak ko sa kanya. Pilit akong kumakawala sa mahigpit niyang yakap pero masyado siyang malakas.

"I'm sorry, Serra. I'm sorry..." iyak niya.

Umiling ako. "Iligtas mo ang mga anak natin, please..." hiling ko sa kanya kahit pa kitang kita naman na halos maging abo na ang buong building.