Kabanata 88

Hindi ako matigil sa pag iyak. Kahit pa ilang oras na kaming nandito sa harap ng gumuhong building and the rescuers were still on the site trying to rescue anyone who might survive ay hindi pa rin ako matigil-tigil sa paghagulgol.

"Serra, I'm sorry..."

Kanina pa ring sorry nang sorry si Spike pero hindi ko siya pinapansin. Hindi rin ako nagsasalita at tanging pag iyak lang ang ginawa ko. Hindi ko rin naman kasi alam kung anong sasabihin ko sa kanya. Gusto ko siyang sisihin pero anong magagawa ng paninisi ko? Nangyari na ang lahat. Kahit anong sisi pa ang gawin ko sa kanya ay hindi niyon maibabalik ang mga nangyari. Hindi niyon maiibsan ang sakit na nararamdaman ko. Hangga't hindi ko nakikitang ligtas ang mga anak ko ay hindi mababawasan ang sakit na nararamdaman ko.

"MERON DITO! DITO! DITO!"

Agad akong tumayo nang marinig ang sigaw na iyon ng isang rescuer. Sinubukan kong lumapit pero agad akong hinarangan. Kaya nakuntento na lamang muna ako sa pagtanaw mula sa malayo.

Nakita kong may mga sunog na katawan silang inilalabas. May ilan na sigurado akong mga bata ayon na rin sa taas ng mga ito.

Iyong ibang mga magulang na kasama namin dito sa labas na nag aabang din ay nagsimula na ring mag iyakan. Naiiyak na naman ulit ako pero pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Kasi pakiramdam ko kung hindi ako magpapakatatag ngayon ay siguradong hindi ko makikita ang mga anak ko. Kung magpapadala ako sa panghihina ng loob ay talagang itatapon ako nito sa impyerno.

"Spike, sorry. Ngayon lang kami nakarating." Napalingon ako sa gilid ko nang narinig na may kumausap kay Spike. Nakita kong si Art ito at ang iba pa niyang mga kaibigan.

"May balita na ba?" si Dwayne.

"Serra..." si Marga na agad akong niyakap. Ilang taon kaming hindi nagkita. Kita mo nga naman at asawa na siya ni Art ngayon.

Nagkatinginan kami ni Terese habang yakap ako ni Marga. Malungkot siyang ngumiti sa akin at pagkakalas na pagkakalas ni Marga mula sa mahigpit niyang yakap sa akin ay lumapit si Terese at niyakap ako.

"Ate..." nanginginig ang boses niya nang banggitin niya ang isang katagang iyon. Hindi ko alam kung anong ire-react ko. Kusa na lamang tumulo ang mga luha ko.

"It's okay... Pakatatag ka. Mahahanap natin ang triplets ha?"

Napayakap na rin ako sa kanya at napahagulgol. Isinikskik ko ang mukha ko sa balikat niya at doon ako umiyak nang umiyak.

"It's okay... Shh..." she tried to comfort me. And somehow... Naibsan ang bigat na nararamdaman ko.

Isa-isang inilabas ng mga rescuer ang mga katawang nakita nila. Agad akong bumitaw kay Terese at sinubukan na namang sumalubong sa mga rescuers. Pero muli ay hinarangan ako. Lumapit si Spike at niyakap ako.

"They'll let us see the bodies later, Serra. Maghintay na muna tayo."

Lumapit din si Terese at hinawakan ng mahigpit ang kamay ko. "Don't worry, ate. Naniniwala akong makikita natin sila."

Huminga ako ng malalim. Tahimik akong naghintay. May iba na agad ginamot ng mga nurse. May iba na wala ng malay. Some rescuers and nurses were trying to save people.

"Boss, may mga bata po silang nakuha. Kaso..." Napatingin pa muna sa akin ang tauhan ni Spike bago siya muling tumingin kay Spike at umiling. "Sunog na po ang mga katawan, e."

"Then they're not our children!" bulyaw ko dito kaya agad siyang napayuko.

"Serra..." Rinig ko ang mabigat na pagbuntonghininga ni Spike. Hinarap niya ako at inilagay niya ang mga kamay niya sa balikat ko. "We should at least see it okay?"

Umiling ako. "Wala ang mga anak ko doon."

Naiwan panandalian sa akin ang kanyang mga mata. Ilang minuto pa ay pinagdikit niya ang mga labi niya saka siya tumango.

"Ako na lang muna ang titingin," aniya saka ako iniwan sa kinatatayuan ko.

Gusto ko sana siyang pigilan pero huli na dahil nakalayo na siya sa akin.

"Ayaw mo ba talagang tumingin? Ikaw 'yong mas nakakaalam sa mga anak mo, Serra. Mas mapapadali kung ikaw ang magko-kompirma," ani Marga.

Agad akong napalingon sa kanya. "What do you want me to do?" Are you saying na I should confirm those bodies na mga anak ko 'yon?"

Mabilis siyang umiling. "No! Of course not! You just have to confirm na hindi mo mga anak ang nandoon. Na wala sila doon. Kasi kung si Spike lang ay baka sabihin niyang mga anak niyo 'yon pero hindi naman pala talaga edi you lose the chance na mahanap 'yong totoo niyong mga anak."

"Marga's right. You should see it for yourself, Ate Serra," Terese said na nakapagpalingon din sa akin sa kanya.

Kinagat ko ang labi ko. Natatakot ako pero tama sila. Ako ang ina. Ako dapat ang magku-kumpirma.

Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ko bago ako naglakas loob na pumunta sa kinaroroonan ni Spike at ng mga katawang sinasabi nilang halos hindi na makilala dahil sunog na lahat.

Malayo pa lang at natatanaw ko pa lang ang mga nakahilerang katawan ay unti-unti nang bumagal ang paglalakad ko. Kahit na malayo pa lang ako ay pakiramdam ko, pinipiga ang dibdib ko. Parang ayaw kong lumapit. Parang may pumipigil sa akin. Panay ang subok ko na huminga ng malalim pero kahit anong gawin ko ay pakiramdam ko may nakabara na sa lalamunan ko. Naiiyak na naman ako.

"Parang hindi ko kaya," sabi ko nang sobrang lapit na namin at ang pinakauna ko pang nakita ay ang katawan ng bata na may kaparehong suot na gold necklace ni Levi.

Umiling ako... "I-it's not the gold necklace my son owned right?" nanginginig ang boses na sabi ko.

"Saan?" agad na sabi ni Spike at lumapit sa akin. Nang nakita niya marahil kung saan nakatutok ang atensyon ko ay agad niya itong nilapitan at tiningnan.

Alam ko na agad ang sagot sa tanong ko nang narinig ko ang pagmumura ni Spike na agad sinundan ng malakas niyang paghagulgol.

It was confirmed. He might read Levi's name engraved on that gold necklace.

Natulala na lamang ako. Sobrang sakit na parang hindi ko na alam kung paano pa akong iiyak o paano ko ito ilalabas. Sunod ko na lang naramdaman ay ang pag ikot ng aking paligid at ang pagdilim nito.