บทนำ 2

“แหม ๆ ถ้าฉันรู้จักคุณน้อยกว่านี้ ฉันคงหลงคุณตายเลย” เธอตอบกลับพร้อมหัวเราะอย่างมีจริตจะก้าน

“คุณก็เคยหลงไม่ใช่เหรอ” เจ้าของคลับสุดหล่อเย้ากลับ แล้วยกแก้วในมือขึ้นจิบช้า ๆ ทุกการขยับเคลื่อนไหวของเขาช่างดูเร้าอารมณ์ผู้พบเห็นโดยที่เขาไม่ต้องจงใจโปรยเสน่ห์ใส่ใคร ๆ เลย

คนถูกถามทำตาเป็นประกาย หัวเราะน้อย ๆ แล้วแสร้งตัดพ้อ “ฉันยังหลงอยู่ต่างหาก แต่คุณทำเป็นมองไม่เห็น คุณร้ายเกินกว่าที่ฉันจะจับให้อยู่ค่ะภัทร ฉันเลยไม่พยายามต่อก็เท่านั้น”

การได้พูดคุยหยอกล้อกับณภัทรคล้ายกับการเล่นเกมประลองปัญญา ทั้งสนุก ตื่นเต้น เพราะคนที่ไม่แน่นอนอย่างเขาทำให้คาดเดาอะไรไม่ถูก

“ผมไม่ได้ร้าย แต่ผมแค่โง่ที่ไม่เลือกคุณ ภาวนาว่าอย่าให้มีคนโง่แบบผมเยอะเกินไปก็พอ เดี๋ยวเขาจะพลาดอะไรดี ๆ ไป” เขาพูดเอาใจก่อนจะโอบเอวเธอไปนั่งบนโซฟากำมะหยี่ ห่างจากจุดอื่นเล็กน้อย ซึ่งเป็นมุมที่มองเห็นการแสดงโชว์บนเวทีพอดี เขาฉลาดพอที่จะเก็บลูกค้าชั้นดีอย่างหล่อนไว้ และเธอก็ไม่เคยทำตัวงี่เง่าหรือสร้างปัญหางี่เง่าจุกจิกอย่างบรรดาลูกค้าสาว ๆ ไฮโซคนอื่น ๆ ที่ชอบเข้ามาวางท่าและใช้สิทธิพิเศษเหนือคนอื่นเพราะถือว่าตนมีอำนาจของเงินที่จะฟาดหัวใครก็ได้

“งั้นก็ฉลาดบ้างไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวถามโดยไม่หันมามอง สายตาเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่โชว์สุดเร้าใจจากหนุ่ม ๆ บนเวทีเหมือนกับว่าเธอ

สนอกสนใจเป็นอย่างมาก แต่ความจริงแล้วเธอเพียงมองหาชายหนุ่มที่เธอพอใจและจะเป็นเพื่อนคลายเหงาให้เธอในคืนนี้ เพราะคนข้างเธอคงเป็นตัวเลือกที่เป็นไปไม่ได้ และเธอก็หยิ่งพอที่จะไม่ตามตื๊อเขาให้เสียศักดิ์ศรี

ณภัทรเองก็มองไปยังเวทีเช่นเดียวกัน แต่สายตาคมนั้นดูว่างเปล่าอย่างยิ่งจนไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ สักพักเขาก็ละสายตากลับมา แล้วกวาดสายตามองไปทั่วคลับที่เต็มไปด้วยผู้หญิงหลากหลายแบบ ทั้งที่มีความสุขอยู่แล้ว แต่ต้องการความแปลกใหม่ในชีวิต หรือผู้หญิงที่นั่งดื่มอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วเปิดดริงก์อย่างไม่กลัวว่าจะต้องจ่ายบิลหัวโต หญิงสาวคนหนึ่งตรงมุมห้องอีกด้านที่ดูเหงาหงอยเซื่องซึม ทั้งที่เธอสวยออกขนาดนั้น ไปจนถึงผู้หญิงที่เป็นแม่เขาได้แล้ว ซึ่งกำลังทิปพนักงานอย่างหนัก แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ด้วยภาพของพวกเธอเหล่านั้นเป็นภาพที่เกิดขึ้นทุกวันที่เขาเห็นจนชินชา ต่างกันเพียงแค่ต่างคนต่างวาระ ลูกค้าเก่าไปลูกค้าใหม่ก็มา แต่พฤติกรรมของพวกหล่อนเหล่านั้นกลับไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ มันวนเวียนไปอยู่อย่างนี้เป็น

วัฏจักรที่ไม่จบไม่สิ้น ดังนั้นมันจึงไม่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นหรือหิวกระหายอะไรเลย

“ผมไม่เลือกใครทั้งนั้นแหละครับ ไม่มีใครเหมาะกับผมหรอก”

เขาหันกลับมาตอบหญิงสาวข้างกายด้วยน้ำเสียงที่จับอารมณ์ไม่ได้ เขาพอใจที่ได้คุยกับเธอ ผิวเผิน ไม่ลึกซื้ง ไม่ล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวที่เขาขีดไว้อย่างชัดเจน

“เพราะคุณดีเกินไปเหรอ” เสียงเอื่อย ๆ ถามกลับด้วยความอยากรู้ เพราะเธอไม่เคยเข้าถึงความคิดของผู้ชายที่สมบูรณ์แบบตรงหน้าได้เลย แต่การคุยเล่นด้วยหัวข้อธรรมดากับณภัทรก็เป็นความเพลิดเพลินของเธออย่างหนึ่ง

“ผมแย่เกินไปต่างหาก” เขาตอบหน้าซื่อและเธอก็หัวเราะอีกรอบ

นี่แหละเขา ชายที่มีใบหน้าล่อลวงและมีอารมณ์ขันอย่างร้ายกาจภายใต้ใบหน้านิ่ง ๆ และรอยยิ้มอันน่าค้นหา

“เลือกมาให้ฉันหนึ่งคนนะคะ ถ้าคุณจะไม่อยู่ด้วยในคืนนี้”

เธอสนุกกับเขาพอแล้ว แม้เธอจะคาดหวังจะได้มีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกับชายหนุ่มตรงหน้า แต่เธอรู้ดีว่ามันเป็นไปได้ยาก และเธอก็ไม่อยากเสียเวลา การเลือกหนุ่มหล่อคนอื่นมาช่วยผ่อนคลายจึงเป็นการดีที่สุด

“ได้ครับ”

เขาโค้งหัวให้เธอตามแบบสุภาพบุรุษผู้มีมารยาท แต่เป็นไปในแบบล้อเลียนมากกว่า จากนั้นก็เดินไปเลือกคนที่คิดว่าเธอน่าจะชอบให้ ก่อนจะปลีกตัวไปยังชั้นสองซึ่งเป็นที่นั่งวีไอพี แต่ระหว่างทางก็ต้องแวะทักทายผู้คนมากมายที่รู้จักเขา บางคนก็เป็นเพื่อนดื่มกันมาก่อน บางคนก็เป็นนักธุรกิจที่ติดต่องานกับบริษัทของพ่อในตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนก็เป็นหญิงสาวที่เที่ยวหาความสนุกสำราญ และแน่นอน เขากุมความลับของพวกหล่อนไว้อย่างมิชิด เขาไม่ใช่คนดีอะไรแต่ก็ไม่เคยใช้ข้อนี้มาหาประโยชน์ใส่ตัว อีกทั้งเขาไม่มีปัญหาอะไร ตราบใดที่คนเหล่านี้นำเงินมาให้ คำว่าลูกค้าคือพระเจ้ายังคงเป็นคติคลาสสิกของธุรกิจบริการเสมอ

เด็กเสิร์ฟที่รู้ว่าเขาชอบดื่มอะไรเอาเครื่องดื่มมาวางตรงหน้า ขณะที่ผู้หญิงมากมายลังเลใจว่าจะเข้ามาทักทายหรือนั่งเป็นเพื่อนได้หรือไม่ แต่

ณภัทรใช้วิธีตีหน้านิ่งวางมาดเย่อหยิ่งถือตัวไว้ก่อน เพื่อไม่ให้ใครมารบกวน แต่การที่เขาทำตัวให้เขาถึงยากเช่นนี้ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ลึกลับแสนเร้าใจ ดึงดูดสายตาลูกค้าให้อยากพิชิตเขาให้มากขึ้น

เขาไม่ใส่ใจสายตาที่ทั้งมองตรง ๆ และลอบมองตัวเอง มือเรียวสวยยกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ มันเป็นอีกคืนอันน่าเบื่อหน่าย ก่อนจะคิดว่าหรือตัวเองควรจะออกไปเที่ยวที่อื่นบ้าง เพราะถึงอย่างไรที่คลับนี้ก็มีผู้จัดการร้านคอยดูอยู่แล้ว แม้จะมีความคิดอย่างนั้น แต่เขากลับขี้เกียจเกินจะทำแบบที่คิด จึงนั่งถือแก้วแอลกอฮอล์ในมือแล้วโคลงไปมาเล่น ๆ จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาคิดว่าจะมาช่วยเติมสีสันให้ค่ำคืนอันสุดแสนจะน่าเบื่อนี้ปรากฏตัวขึ้น

สายตาคมปลาบแต่เฉยชาว่างเปล่าจนดูเหน็บหนาวจับตามองตั้งแต่เธอเดินเข้าไปหาพนักงานใกล้กับเคาน์เตอร์ หญิงสาวกระซิบอะไรบางอย่าง และเขาแน่ใจว่าเธอจะพูดอะไรถึงจะไม่ได้ยินเลยยิ้มออกมา

พริมาคือหญิงสาวคนล่าสุดที่เบื่อชีวิตและมาผ่อนคลายที่คลับเขาบ่อยจนกลายเป็นลูกค้าประจำ แต่แล้ววันหนึ่งเธอเกิดไม่สนใจโฮสต์ที่คลับมี แต่พุ่งเป้ามาที่เขาแทน ตอนแรกเขาปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกค้าคนอื่น ๆ คือพูดคุยหยอดคำหวานได้แต่คงไว้ซึ่งความห่างเหินเย็นชา แต่เธอคนนี้กลับไม่ละซึ่งความพยายาม เธอไม่สนใจเด็กคนอื่นในร้านต่อให้จะหน้าตาดีหรือเอาใจเก่งแค่ไหนก็ตาม เธอพุ่งเป้ามาที่เขาคนเดียวเท่านั้นจนคนอื่น ๆ ในร้านพากันเอือมระอากับหญิงสาวแสนสวยในลุคคุณหนูเอาแต่ใจนี้ เขาอยากตัดปัญหาจึงลองเข้ามาคุยกับเธอดู แต่ปรากฏว่าเธอไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด เธอเพียงแค่ต้องการหาคนคุยด้วย หมายถึง...คนที่จะรับฟังและเข้าใจเธอ ไม่มีเจตนาในทางชู้สาวเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาเจอ และเขาพบว่าเขาชอบฟังเรื่องที่เธอระบายให้ฟัง หนึ่งในนั้นที่น่าสนใจที่สุดเห็นจะไม่พ้นเรื่องของพี่ชายเธอ ยิ่งได้ฟังเขายิ่งแทบไม่อยากจะเชื่อว่ายังมีคนอย่างนี้อยู่อีก สุดท้ายผลปรากฏว่าเธอได้ก้าวข้ามกำแพงที่เขาก่อไว้อย่างแน่นหนามาได้ชั้นหนึ่ง เขาพบว่าหญิงสาวสวย ท่าทางก๋ากั่น ปากคอเราะรายคนนี้ก็ไม่น่ารำคาญอย่างที่คิด แต่กลับถูกใจเขานักละ

“เอา Sex on the beach มาแก้วนึง” เขาสั่งค็อกเทลโปรดไว้รอเธอ รู้ว่าไอ้การกระซิบกระซาบเมื่อครู่คือเธอถามว่าเขาอยู่ไหนอย่างแน่นอน