การเฝ้ารอ

พวกเพื่อนต้อนรับเบ็กกี้อย่างอบอุ่น (แก้ตัวจากครั้งแรก) โดยเฉพาะเทสซ่า เพื่อนสาวคนนี้มีนิสัยแบบนี้แหละ ออกหน้าลุยใส่ทุกคนที่คิดร้ายต่อเพื่อนตัวเอง และเมื่อสาวน้อยผมแดงกลายเป็นเพื่อนก็ละอคติซึ่งกันและกัน ความบาดหมางก็จบลง สิ่งเดียวที่อเล็กซิสสอนให้เบ็กกี้คุ้นเคยไว้ก็คือมุกตลกเจ็บแสบของเวดกับเบน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกเขาแท็กทีม

ในห้อง อเล็กซิสนั่งค้นหาเครื่องเล่นซีดีที่อเล็กซ์ขอยืม

เขาจะชวนฉันอีกไหม

เด็กสาวเขกศีรษะตัวเองเบา ๆ อยู่หลายที พอแล้วกับคำถามมากมายในหัว เธอรื้อหาเครื่องเล่นที่ว่าต่อ มันอยู่ลึกสุดใต้กระเป๋า เพราะตั้งแต่มาถึงที่นี่ อเล็กซิสไม่ได้หยิบใช้เลย โดยเฉพาะช่วงที่ยังหมกมุ่นกับความคิดตัวเอง แม้แต่อัลบั้มรูปครอบครัวและเพื่อนที่ตอนแรกอยู่ข้างบน ตอนนี้ลงไปอยู่ก้นกระเป๋าเช่นกัน แน่นอนว่าเธอคิดถึงพวกเขาจะแย่แต่กลัวที่จะเปิดดูภาพเหล่านั้น เพราะถ้าเธอเปิดดู ความรู้สึกสูญเสียก็จะกลับมาเล่นงานอีก

พอนึกถึงข้อกำหนดการเคลื่อนย้าย แม้มีคำสั่งห้าม แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอต้องนำเอาของพวกนี้ไปด้วยให้ได้ อย่างน้อยเธอยังได้พกพวกเขาไปด้วย อเล็กซิสได้แต่ภาวนาในใจ อีกแค่สามวันเท่านั้น ความเปลี่ยนแปลงกำลังจะเกิดขึ้น และครั้งนี้ความกลัวได้ส่งผลต่อจิตใจประมาณหนึ่ง มันเป็นความกลัวที่จะต้องย้ายไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จักอีกรอบ

ใครบางคนเคาะประตู “อเล็กซานเดอร์ โวลคอฟ มาหาคุณ” เสียงสังเคราะห์ของมนุษย์เพศชายดังเป็นสัญญาณแทนกริ่ง เขาต้องมาเอาเครื่องเล่นแน่นอน เธอคว้าอุปกรณ์ เดินไปกดปุ่มเปิดจากนั้นบานประตูเลื่อนไปทางซ้าย อเล็กซ์ยืนอยู่ข้างหน้า ส่วนเบนยืนกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้าม

 “พวกผู้หญิงมักให้ผู้ชายรอเสมอ” หนุ่มเจ้าเสน่ห์แซว พออเล็กซิสมีโอกาสได้คุยกับเบนบ่อยขึ้น เขาก็แสดงเจตนาอย่างโจ่งแจ้ง ถึงแม้ว่าดวงตาแววโรจน์ของเบนจะมีอิทธิพลกับเธอเหมือนกับที่มันมีผลต่อผู้หญิงคนอื่น ทว่ามันไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหวไปได้มากกว่าชื่นชมรูปลักษณ์ของเขา เธอยังคงฝันถึงเดวี่ เพียงแต่ความถี่นั้นน้อยลง ไม่ว่าจะรักเพื่อสนุกหรือตามหารักอันเป็น

นิรันดร์ เธอไม่หลงเหลือความศรัทธาในด้านไหนเลย

เด็กสาวเลือกที่จะไม่สนใจเบน แต่หันไปบ่นอีกคนแทน “ไม่เห็นต้องรีบเลย ฉันเพิ่งกลับมาถึงห้องเอง” เธอส่งเครื่องเล่นซีดีให้อเล็กซ์

“คาร์เมนนะ”

“อื้อ แผ่นอยู่ในเครื่อง”

จากนั้นเขาเสียบหูฟังแล้วหลุดไปอยู่ในโลกส่วนตัว แต่กระนั้น เขาไม่ได้กลับไป เป็นเบนที่เดินเข้ามาคุย

“พวกเราเจอคาร์เมนบ่อย ๆ” เขาเอ่ยถึงนักร้องคนโปรดของเธอ คาร์เมนโด่งดังด้วยสไตล์การร้องและบทเพลงอันมีเอกลักษณ์เฉพาะ ดนตรีของเธอเป็นแนวบัลลาดย้อนยุค บางครั้งผสมอาร์แอนด์บีและแรป แต่สไตล์ ‘คาร์เมน’ น่าจะเป็นคำที่เหมาะสมที่สุดในการบรรยายลักษณะดนตรีของเธอ

“ฉันเคยเจอเธอครั้งหนึ่ง จัดคอนเสิร์ตเล็ก ๆ ในเมือง” อเล็กซิสเล่าประสบการณ์ของตัวเอง ระหว่างนั้นก้าวขาออกมาจากห้องก่อนที่จะปล่อยให้เบนเข้ามา ประตูปิดสนิท หากไม่ใช่เจ้าของห้องจะเปิดไม่ได้ “ไม่มีออโต้จูน ไม่มีแดนเซอร์ เธอเป็นคนที่น่าทึ่งมาก ๆ”

“เธออ่านใจฉันเก่งจริง ๆ” นายน้อยจากเมืองหลวงยิ้มเจ้าเล่ห์ “เอาเถอะ รู้ไว้ว่าอเล็กซ์เป็นเด็กของคาร์เมน เข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม” เบนว่า “พวกเราเจอเธอในส่วนวีไอพีเลานจ์ของพ่อฉันอยู่หลายครั้งหลายครา เธอชอบไปที่นั่น ถ้าเธอเป็นแฟนคลับของคาร์เมน น่าจะรู้จักทุกเพลง”

“แน่สิ” พวกเขาเดินคุยกันไปอย่างไม่รู้จุดหมาย มีอเล็กซ์เดินตามข้างหลัง

“เลานจ์ที่ว่า ชื่อ ลิแบลลูล (Libellule)” เบนกระซิบเบา ๆ แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย

เลานจ์นั้นเหมือนชื่อเพลงหนึ่งของคาร์เมน

“ฉันรู้ว่ามันเป็นสถานที่ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเลานจ์ของนาย ครอบครัวนายทำธุรกิจอะไรเหรอเบน”

เขาไม่ตอบคำถามล่าสุด แต่เพียงยิ้มมุมปากจากนั้นเริ่มร้องเพลงให้ฟัง

“You saw me sitting alone in Libellule, Weak and fragile, under the neon moon. Sweet love, you returned my youth and healed my wound. My midnight eyes, you forget our night in June. เธอคิดว่าหนุ่มในเพลงคนนั้นคือใครล่ะ คนที่มีดวงตาเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืน”

เสียงร้องของเขาไม่เลวเลย เขามีพรสวรรค์

อเล็กซิสหันหน้าไปหาอเล็กซ์และเขาหรี่ตามองกลับ เธอจึงเข้าใจ เด็กสาวหยุดเดินแล้วจ้องเบนอย่างเอาเรื่อง “นายชอบยัดความคิดบ้า ๆ ใส่หัวฉันตลอดเลย”

“ใช่ ไอ้หมอนี่ชอบปลูกฝังความคิดแย่ ๆ ให้คนอื่นอยู่เรื่อย” อเล็กซ์สนับสนุนความเห็นนั้น นั่นหมายความว่าเขายังไม่ได้หลุดไปอยู่ในโลกของคาร์เมนเต็มตัว เพราะได้ยินบทสนทนาทั้งหมด

เบนโอบไหล่เธอ “คิดว่ามุกจะใช้ได้ผลซะอีก เธอดูซื่อจนน่าจะเชื่อง่าย ๆ ฉันรู้นะว่าเธอเบื่อคลับแล้ว ทำไมไม่หาที่อื่นที่พวกเราจะใช้เวลาด้วยกันก่อนย้ายที่ เราสองคน...”

เธอดึงแขนเขาออกแล้วไม่สนใจคำชวนนั้น “ซื่อเหรอ” ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเยาะ “นี่พวกนาย การที่ฉันอายุอ่อนกว่าไม่กี่ปี ไม่ได้หมายความว่าจะไม่รู้อะไรเลยสักหน่อย แล้วนายมาหาฉันเพื่อถามคำถามนี้ซ้ำไปซ้ำมาแค่นั้นเหรอ”

“รู้ ๆ ถ้าเธอไม่สบายใจ ถ้าอย่างนั้นสามคนไหม อ้อ” เบนยักไหล่ “ฉันหมายถึง ฉันกับเธอ และ...เทสซ่า?”

อเล็กซิสเหวี่ยงขาเตะหมายสั่งสอนเบน แต่เจ้าหมาป่าจอมกวนกระโดดหนีพร้อมกับหัวเราะสำราญใจ

“นายนี่มัน...” เธอไม่แน่ใจว่าควรจะใช้คำไหนดี ก็เลยหยุดพูดดื้อ ๆ ถ้าพ่อรู้จักเพื่อนใหม่แต่ละคนละก็...

เธอวิ่งไล่เขา อยากจะเตะและต่อยให้ความถือดีของเจ้าตัวกระเด็นออกไปบ้าง ส่วนคู่กรณีเอาแต่หลบและหัวเราะอย่างเดียว “ฉันเป็นอะไร พูดมาสิแบมบี้ ฉันอยากฟังนะ”

“นายมันดื้อด้าน โอหัง แถมยังหลงตัวเองด้วย”

ชายหนุ่มทั้งสองระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

“เธอไม่จำเป็นต้องใช้คำสุภาพกับหมอนี่หรอก บ้ากาม ไอ้ลูกหมา สารเลว สัตว์นรก” อเล็กซ์เชียร์

เบนทำเสียงกรอดผ่านไรฟันแต่กลับพูดเสียงหวานกับเธอ “แบมบี้ของฉัน เธอรู้จักเลือกใช้คำได้ดีแล้วล่ะ แต่คุณหนูขอรับ จะเคร่งครัดกับตัวเองเกินไปไหม” จากนั้นเขาร้องเพลงขึ้นด้วยทำนองเดียวกับ ลิแบลลูล แต่เปลี่ยนเนื้อเพลงเป็น “Why don’t you let me heal your wound and teach you womanhood?”

อเล็กซิสหัวเราะเสียงใส เธอหยุดไล่เตะเบนทันที พวกเขาคิดว่าฉันยังไม่เป็นผู้ใหญ่พอสินะ “นายนี่มันหัวไวดี แต่ชอบใช้ในทางผิด ฉันให้สิบคะแนนสำหรับการดึงเอาเพลงของคาร์เมนมาใช้ แต่เหลือศูนย์คะแนน เพราะฉันไม่ชอบความหมายนั้น”