คราบมนุษย์

บรูซจับแขนเธอ “ทางนี้แหละ เรามีตู้โทรศัพท์ตั้งหลายที่ แม่หนู เธอลืมไปแล้วเหรอ ว่าฉันทำงานที่นี่”

เขาพูดถูก แต่อเล็กซิสรู้สึกไม่ดีเลย เด็กสาวค่อย ๆ ดึงมือเขาออกอย่างสุภาพ “แล้วใครโทรมาเหรอคะ เรื่องด่วนที่ว่า เกี่ยวกับอะไร”

“ถ้าเธอถามอีกรอบ ฉันจะตบให้หายสงสัยเลย เชื่อไหม”

เขาถอดหน้ากากคุณลุงใจดีออกเรียบร้อยแล้ว อเล็กซิสใจสั่น เธอมองไปข้างหน้าซึ่งไม่ได้ทำให้เธอไว้ใจเขามากขึ้นเลย อย่างไรก็ตาม เด็กสาวพยักหน้า แต่พอนายตำรวจหันกลับไป เธอวิ่งหนีทันที

“ช่วยด้วย”

วัตถุแข็งบางอย่างกระแทกเข้ากับหลัง อาจเป็นไม้กระบอง ความเจ็บปวดเฉียบพลันทำให้เธอชะงักฝีเท้า นายตำรวจคว้าตัวเด็กสาวไว้ได้ทัน เขาปิดปากเพื่อกันไม่ให้เธอร้องแล้วลากตัวเธอกลับไป อเล็กซิสถูกจับโยนเข้าไปในห้องเก็บของ พอเธอเงยหน้าขึ้นจึงเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถูกล่ามโซ่ทั้งแขนและขาติดกับกำแพง ที่ตามีผ้าปิดตาคาดไว้ ตรงปากมีเทปปิดทับเช่นกัน ผมสีดำของเธอหลุดลุ่ยออกจากเปียทั้งสองข้าง เด็กสาวมีรอยช้ำและรอยเลือดทั่วตัว สิ่งที่น่าสยดสยองกว่าอะไรทั้งหมดคือเลือดที่กระโปรง น้ำตาของเธอไหลออกมาจากผ้าปิดตาเป็นสาย ข้างซอนย่า มีนายตำรวจอีกคนนั่งเฝ้าอยู่ เสื้อตัวบนของเขาหลุดออกจากกางเกง เขาไม่สวมเข็มขัด แถมยังนั่งสูบบุหรี่หน้าตาเฉยราวกับรอเธออยู่แล้ว

ข้างหลังอเล็กซิส ปืนของบรูซจ่อมาที่กลางลำตัว พลันเหงื่อทะลักออกมาเต็มมือ อเล็กซิสตัวชาวาบราวกับช่วงขากลายเป็นหิน

“อีนี่มันร้อง ไม่รู้ว่าพวกโจเซฟกับเฮลก้าได้ยินหรือเปล่า ส่วนเจ้าไซลาสนอนหลับเป็นตายอยู่หน้าสำนักงาน โรเจอร์ออกลาดตระเวนอยู่ในเมือง”

“นายก็ออกไปเช็กก่อนสิวะ ว่าพวกมันได้ยินเสียงยัยนี่หรือเปล่า” คนที่นั่งอยู่ออกคำสั่ง เขาตัวไม่สูงและไม่เตี้ย แต่ตัวใหญ่กว่าบรูซ เธอแทบไม่เคยเห็นหน้าเขา ชื่อที่ติดอยู่ตรงหน้าอกเขียนว่า ‘คาเมรอน’ อเล็กซิสได้ยินเสียงบรูซเปิดประตู เด็กหญิงพยายามทำใจให้สงบ ที่นี่คือสถานที่ที่พวกตำรวจกักตัวซอนย่าไว้ ทั้งล่ามและทรมานเธอ อเล็กซิสก็จะเป็นรายต่อไปในอีกไม่ช้า นายตำรวจสองคนนี้ใช้กลหลอกให้เธอออกมาเพื่อจุดประสงค์ที่ไม่ดี

“ซอนย่า!” อเล็กซิสเรียก ร่างของเด็กสาวขยับเล็กน้อย เหมือนรับรู้ว่าอเล็กซิสอยู่ในห้องด้วย คาเมรอนส่ายหน้าช้า ๆ “ไม่เอา ไม่พูด”

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” มันเป็นคำถามที่โง่มาก อเล็กซิสรู้อยู่แก่ใจว่าทำไมพวกเขาถึงพาเธอมาที่นี่ แต่เมื่อครู่เธอโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด ซอนย่าสามารถทำให้คนพวกนี้ตาบอดได้...แต่ยังไงล่ะ เธอไม่รู้วิธีที่จะช่วยเด็กคนนั้น แถมจะช่วยตัวเองยังลำบาก มีตำรวจตั้งสองคน พร้อมกับไม้กระบองสองด้าม และปืนสองกระบอก

บรูซกลับเข้ามา “พวกเขายังหลับอยู่”

“เออ งั้นทำเร็ว ๆ ฉันเบื่อยัยเด็กนี่แล้ว” คาเมรอนชี้ไปที่ร่างซอนย่า “ถึงตาแกละ”

อเล็กซิสยังคงมองไปรอบ ๆ คาเมรอนวางไม้กระบองกับวิทยุสื่อสารทิ้งไว้บนโต๊ะ ยกเว้นปืนที่เขาถือไว้ เขายังคงพูดอยู่กับเพื่อนตำรวจเหมือนเพิ่งนึกอีกเรื่องขึ้นมาได้

“เออ บรูซ...ฉันคิดว่ามีเด็กผู้หญิงสองคนไม่ใช่เหรอ อีกคนไปไหนล่ะ”

“อีกคนหลับเป็นตาย ปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น แต่เด็กคนนี้สวยสุดแล้ว”

คาเมรอนเอียงคอพิจารณาก่อนยิ้มกว้าง “เออ สวยจริง เขยิบมาแม่หนู”

อเล็กซิสไม่ขยับ แต่อ้อนวอนแทน “หนูขอร้องนะคะ ปล่อยหนูไปเถอะ หนูจะไม่บอกใคร หนูสาบาน” คิดสิ อเล็กซ์ คิด เธอต้องหาทางออกได้

“เอาเชือกมัดไหม หรือใช้เทปดี” บรูซเสนอไอเดีย พวกเขาคุยกันราวกับทำเรื่องพรรค์นี้เป็นปกติ

“อย่าเลย ปากยัยนี่น่าขยี้ ใช้ปืนคุมก็พอ เราไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอก”

พวกเขาคุยกัน ไม่สนใจคำขอร้องของเธอเลย “ได้โปรดอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” เธอพยายามขอความเมตตาทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครฟัง “พวกคุณเป็นตำรวจ อย่าทำแบบนี้เลย หนูขอร้อง”

บรูซยกปืนขู่ให้เธอเงียบปาก ส่วนอีกคนถอดกางเกงลง

“อย่าส่งเสียง ถอดเสื้อออก อย่าทำเป็นไม่เข้าใจที่ฉันสั่ง เด็กสาวสมัยนี้ไม่มีใครซิงกันแล้ว ไม่ต้องมาทำอิดออดน่า ถอดเสื้อซะ แสดงให้ดูหน่อยสิ ว่าเธอเก่งแค่ไหน”

“เฮ้ย ๆ ฉันก่อนสิวะ ตาแกคือยัยผมดำ” คาเมรอนเตือนเพื่อนตำรวจ ตอนนี้เขาสวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว บรูซทำเสียงฮึ่ม ๆ แต่ไม่ตอบโต้อะไร อเล็กซิสพยายามเค้นสมอง เธอมองซอนย่า ซอนย่าทำให้พวกเขาตาบอดได้...แต่ตอนนี้เธอถูกล่ามอยู่ บรูซเดินเข้าไปหาเด็กสาวผมดำ เขาลูบต้นขาเธอ เด็กหญิงตัวสั่น พยายามจะขัดขืนแม้ถูกล่าม

“อย่า อย่าทำอะไรเธอ ได้โปรดเถอะ” อเล็กซิสโพล่งออกไปอีก คิดสิ อเล็กซ์ มันต้องมีทางออกน่า “หนู...จะทำทุกอย่างให้พวกคุณพอใจที่สุด แต่ได้โปรดอย่าทำร้ายหนูกับเธอเลย” เด็กสาวพูดออกไปทั้งที่ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แต่เธออยากต่อเวลาให้ตัวเอง จึงพ่นคำพูดออกไปอย่างนั้น ส่วนสมองพยายามเค้นหาวิธีเอาตัวรอด

คาเมรอนหัวเราะในลำคอ “บรูซ ยัยนี่พยายามต่อรองว่ะ เธออยากทำข้อตกลงกับเราหรือ”

อเล็กซิสปฏิเสธ “เปล่าค่ะ นะ...หนูรู้ว่าพวกคุณต้องการอะไร...หนูรู้ว่าจะทำให้พวกคุณมีความสุขได้อย่างไร อย่าทำร้ายหนูได้ไหมคะ หนูเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่ไม่อยากให้หน้ากับลำตัวมีรอยแผล หนูรักรูปร่างหน้าตาของตัวเอง พวกคุณจะเรียกหนูมาทำอะไรแบบนี้กี่ครั้งก็ได้ ขอแค่อย่าลงไม้ลงมือกับหนูและเธอก็พอ”

“ถ้าพวกเราไม่ล่ามเด็กคนนี้ไว้ เธอจะฆ่าพวกเรา อย่าห่วงไปเลยฉันเบื่อเด็กคนนี้แล้วล่ะ” คาเมรอนจ้องเธอ หันเหความสนใจมาจนหมด “พิสูจน์คำพูดตัวเองสิ นี่ฉันก็มือเปล่านะ ไม่ได้จะตบตีอะไรสักหน่อย”

“เธออยากลองกับพวกเราพร้อมกันว่ะ” บรูซผละจากซอนย่า เขาไม่ปิดบังความตื่นเต้นและแรงกระหายภายในเลย แต่คาเมรอนไม่ชอบความคิดนี้

“ไม่ แกไปเล่นกับยัยนั่น” นายตำรวจเดินมาหาอเล็กซิสแล้วกระชากผมเธอ ลากเหยื่อไปไว้ข้างตัวไม่ยอมให้เพื่อนเล่นกับของเล่นชิ้นใหม่ด้วย อเล็กซิสล้มลุกคลุกคลาน ปากร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เขายังดึงผมเธออยู่อย่างนั้น ไร้ซึ่งเมตตา ดวงตาของเขาสื่อให้เห็นถึงสิ่งสกปรกที่อยู่ในสมองอันวิปริต เธอมองเหงื่อของเขาที่กำลังไหลพลั่ก ๆ เหมือนกับว่าเขากำลังตื่นเต้นและหมายมั่นที่จะย่ำยีเหยื่อตรงหน้าแทบไม่ไหว พอเขาเห็นเธอไม่ขยับก็เร่งเร้า “ไหนว่าจะทำให้ฉันพอใจไง ทำให้ดูสิ แต่เธอต้องทำให้ฉันดูคนแรกนะ ถ้าฉันพอใจ เธอค่อยไปดูแลเขา”

อเล็กซิสจ้องไปยังวิทยุสื่อสารที่อยู่ด้านหลังเขา ตัดสินใจแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้มีอำนาจเหนือกว่า “ค่ะ หนูจะพิสูจน์ให้ดู นั่งลงสิคะ”คาเมรอนยิ้มแล้วนั่งลง อเล็กซิสเลื่อนมือไล่จากขาของเขาไปยังหน้าท้อง

“ยิ้มสิ” เด็กสาวทำตามอย่างว่าง่าย เธอยิ้ม

“ฮึ อีกะหรี่”

พอเธอเหลือบเห็นว่าบรูซหันกลับไปสนใจซอนย่า และคาเมรอนโน้มตัวลงมาจูบ เธอปล่อยให้เขาจูบผม ลูบไล้ใบหน้าของเธอตามแต่ที่เขาอยากจะทำ พอสบโอกาส อเล็กซิสโขกหัวตัวเองกับหัวนายตำรวจอย่างแรง จากนั้นเอื้อมมือคว้าเจ้าวิทยุสื่อสารในขณะที่เขากำลังมึนงง เมื่อคว้าแล้วรีบฟาดมันเข้ากับหัวของเขาอีกที

เขาร้องโหยหวนพร้อมกับสบถคำหยาบมากมาย

อเล็กซิสฟาดอีกรอบ ร่างใหญ่ล้มลงจากเก้าอี้ เมื่อนั้นบรูซหันมาเล็งปืนใส่เธอ อเล็กซิสจึงไม่กล้าขยับ แต่เมื่อเห็นว่านายตำรวจยังไม่กล้าทำอะไร เธอจึงเข้าใจทันทีว่าเขาไม่ต้องการให้มีเสียงดังเล็ดลอดเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน อเล็กซิสจึงรีบกดปุ่มแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ช่วยด้วย ห้องเก็บของ ช่วยด้วย”

“อีเวร”

อเล็กซิสปาวิทยุเข้าใส่หน้าบรูซ เขาผงะ วินาทีนั้นปืนที่ถือในมือตกลง ขึ้นชื่อว่านักเรียนหัวกะทิไม่ใช่คำกล่าวลอย ๆ อเล็กซิสจับเก้าอี้ที่คาเมรอนเคยนั่งตรงเข้าฟาดใส่ไอ้ปีศาจอัปลักษณ์สุดแรง คาเมรอนร้องเสียงหลง อเล็กซิสยังฟาดใส่อีกคนที่ตรงเข้ามาหยุด ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว  เป็นเสี้ยวเวลาที่เธอเห็นว่าตัวเองอาจจะรอดจากสถานการณ์นี้ ทุกวินาทีล้วนมีค่า อเล็กซิสพยายามที่จะไม่ให้ตัวเองสูญเสียแม้เพียงวินาทีเดียว เธอรีบวิ่งไปที่ประตูโดยที่ปากร้องขอความช่วยเหลือไปด้วย เด็กสาวหมุนลูกบิด...กรีดร้อง

ทว่ายังช้าเกินไปอยู่ดี