ความฝันของเบน

ม้าเหล็กสีแดงพุ่งทะยานรอบภูเขา เด็กหนุ่มวัยละอ่อนผู้มีดวงตาสีอำพันคุมบังเหียนลูกรักคันใหม่ โมเดลรุ่นล่าสุดที่กลุ่มบริษัทโวลคอฟเรียกมันว่า สปีดโบลท์ ความเร็วในระดับที่สื่อทุกแขนงยกยอว่ามันเป็นเทพเจ้าสายฟ้า นวัตกรรมใหม่ที่ไม่ว่าเจ้าไหนก็ตามไม่ทัน คงไม่แปลกนักหากโวลคอฟจะเป็นผู้นำธุรกิจยานยนต์อันดับหนึ่ง พ่อเป็นคนมอบของขวัญชิ้นนี้ให้เขาเอง นั่นเพราะว่าเบนเป็นลูกคนโปรด

เท้าข้างขวากระทืบคันเร่งเพิ่มระดับความเร็วจนเข็มมาตรวัดหมุนไปยังเลขที่สูงขึ้น สูงขึ้น แม้มันยังไม่ถึงระดับสูงสุด อันเนื่องจากยังมีผู้โดยสารอีกสองคนซึ่งก็คืออเล็กซ์และนาตาเลียนั่งอยู่ ทว่าความเร็วระดับนี้สามารถทำให้ผู้โดยสารทั้งสองหวั่นไหวพอสมควร นาตาเลียยืนกรานจะนั่งด้วย เพราะเด็กหนุ่มทั้งสองอายุแค่สิบห้าปีเท่านั้น ซึ่งหมายความว่าเบนกำลังฝ่าฝืนกฎหมายการจราจร แต่ด้วยฐานะทางสังคมที่จัดว่าอยู่ในระดับชนชั้นสูงของชนชั้นสูงอีกที ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวล ถ้าตำรวจกล้าเรียกให้เขาหยุด ก็เพียงแค่จ่ายเงินปิดปากสักก้อน ต่อให้รู้นามสกุลหรือไม่รู้ พวกตำรวจจะเดินออกไปเอง ยิ้มร่าพร้อมกับเงินจำนวนหนึ่งสำหรับจ่ายหนี้ต่าง ๆ หรืออาจจะพอรับประทานมื้อหรูสักครั้งในชีวิต อย่างไรก็ตาม แม้เบนชี้แจงเหตุผลไป นาตาเลียยังคงรั้นจะตามมา เธอเป็นผู้หญิงแบบนี้ นิสัยดีแต่ขี้ห่วง หญิงสาวนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนอเล็กซ์นั่งอยู่ด้านหน้าข้างคนขับ เด็กหนุ่มซิ่งลูกรักไปตามเส้นทางโดยมีจุดมุ่งหมายคือรีสอร์ตที่ตั้งตระหง่านอยู่บนภูเขาเมืองไมโล บ้านพักของพวกเขาตั้งอยู่สูงสุด เหนือกว่าบ้านของครอบครัวอื่น เบนกำลังจะพาผู้โดยสารไปถึงที่หมายภายในไม่กี่นาที

“เบน นายช่วยลดความเร็วลงหน่อยสิ” อเล็กซ์เตือน เขาแกล้งทำเป็นเด็กดีต่อหน้าเธอ ถ้าอยู่กันสองคน เชื่อเถอะ หมอนี่จะพูดให้เขาเหยียบระดับแม็กซ์

“ยังไหวอยู่ใช่ไหม แนท” เขาถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างหลัง

“อื้อ สบายดีจ้ะ” เธอตอบเสียงเบา ไม่อาจปกปิดความกลัวไว้ได้ อย่างไรก็ตาม เบนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาถือว่าเธอตอบแล้ว ดังนั้นเขายังคงความเร็วเท่าเดิม

“อย่าห่วงน่า ฉันจะบินโฉบไปถึงที่หมายภายในไม่กี่วินาทีนี้แหละ จับที่นั่งกันดี ๆ ล่ะ วู้”

 อย่าทำแบบนั้น

“หา อะไร”

อเล็กซ์มองหน้าเขา “อะไรของนาย”

“เมื่อกี้นายพูดอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า นี่ ลดความเร็วลงซะ”

“แนท เมื่อกี้คุณพูดอะไรเหรอ”

“เปล่านะจ๊ะ”

อย่าทำตัวงี่เง่าน่า ลดความเร็วลงซะ ไอ้เวรเอ๊ย นายต้องได้ยินเสียงฉันสิ!

แต่เบนไม่ได้ยินเสียงตัวเขาเอง การขับรถด้วยความเร็วระดับนี้ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเจ้าครองโลก เขาควบเจ้าม้าเหล็กเยี่ยงจอมเผด็จการ ลงแส้ให้มันเร่งฝีเท้าหนักกว่าเก่า แต่โชคไม่ดีเลย เจ้าม้าเหล็กเลือกที่จะพยศ ก่อนที่มันจะทันพุ่งทะยานขึ้นสู่ยอดเขากลับแฉลบลงข้างทางตกลงสู่ทะเลเบื้องล่าง โชคดีที่เขาไม่ได้เปิดหลังคา แต่ถุงลมนิรภัยทำงานเกินหน้าที่ มันตีกระแทกจนศีรษะชนเข้ากับพนักที่นั่งอย่างแรง เด็กหนุ่มสลบไปพักหนึ่ง

มันเป็นเหตุการณ์ที่เขาพยายามไม่ให้มันเกิดอยู่หลายครั้ง แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้ เขาเห็นภาพนี้ซ้ำไปซ้ำมา

“อเล็กซ์...เบน...อเล็กซ์...เบน”

เบนในความทรงจำนั่งอยู่ในรถ และเขาอยู่ในตัวของเบนคนนั้นอีกที กระจกข้างหน้ารถมีรอยร้าว น้ำค่อย ๆ ไหลเข้ามาข้างในห้องผู้โดยสาร เบนสูดหายใจเฮือกใหญ่เพื่อเร่งสติให้ตื่นเต็มที่ เพียงกะพริบตา ถุงลมนิรภัยที่ยึดตัวเขาไว้แตกออก เขาปลดเข็มขัด พอหันไปทางอเล็กซ์กลับเห็นภาพที่น่าสยดสยอง ถุงลมนิรภัยฝั่งเพื่อนรักนั้น นอกจากจะไม่ช่วยปกป้องแล้ว ยังเป็นตัวกั้นไม่ให้เขาดึงร่างเพื่อนออกมาได้ อเล็กซ์น่าจะถูกกระแทกหลายรอบ เพราะดันซวยเมื่อรถพลิกคว่ำและแรงกระแทกนั้นกลับไปตกอยู่ที่ฝั่งของเขามากกว่าฝั่งคนขับ ดังนั้นประตูเหล็กจึงยุบเข้ามาข้างใน เกือบบี้ร่างของเขา นอกจากนั้น ถุงลมที่ทำงานตามหน้าที่ได้ตรึงร่างของอเล็กซ์ไว้แน่น ทายาทแห่งโวลคอฟบาดเจ็บสาหัสและไม่มีสติแล้ว เบนเหลือบมองรอยร้าวบนกระจก เขารู้ว่าตัวเองต้องรีบช่วยเพื่อนออกมาก่อนที่รถจะดำดิ่งลงไปลึกกว่านี้ และน้ำจะทะลักเข้ามาจนทุกอย่างสายเกินไป

“แนท!” เมื่อเขาหันหลังดูคนข้างหลัง หนุ่มน้อยหมดสภาพร้องออกมาดังลั่นด้วยความตกใจ ช่วงร่างของเธอถูกโครงเหล็กบีบอัดเช่นเดียวกับอเล็กซ์ แต่ในสภาพที่แย่กว่าและไม่มีทางช่วยออกมาได้ หญิงสาวไม่มีทางรอดแน่นอน

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่เอาแบบนี้ ผมขอโทษ แนท ผมขอโทษ”  ริมฝีปากของเขาสั่นระริก สติของเบนใกล้กระเจิดกระเจิง

“ช่วย...เขา...ช่วย...อเล็กซ์” เธอยังพอมีแรงฝากฝัง ทั้ง ๆ ที่ใบหน้าสวยหวานบัดนี้มีแต่เลือดชโลมแทนแป้ง

เขาเพ่งสติไปที่เพื่อน ชิ้นส่วนโลหะค่อย ๆ แยกออกจากกัน ถุงลมฟีบลง ร่างอเล็กซ์นอนพับราวกับตุ๊กตาถูกทิ้งขว้าง เบนดึงตัวเพื่อนออกมาได้ก็จริง แต่เพราะเหตุนี้ทำให้น้ำเข้ามามากขึ้น

เขาเอื้อมมือไปจับแขนนาตาเลีย แต่เธอจากเขาไปแล้ว ดวงตายังคงเบิกกว้างเหมือนต้องการดูให้แน่ใจว่าอเล็กซ์จะปลอดภัย แนทไม่หายใจอีกแล้ว ดวงตาสีฟ้าคู่นั้น เธอเป็นโวลคอฟคนเดียวที่มีดวงตาสีฟ้า บัดนี้มันว่างเปล่า

“แนท ได้โปรด อยู่กับผม อยู่กับพวกเรา” เธอไม่ขยับเขยื้อน ไม่แม้แต่ส่งเสียง หน้าอกของเธอนิ่ง ไม่มีสิ่งใดขยับ เธอตายแล้ว...ตายจริง ๆ “ได้โปรดเถอะ แนท หายใจสักนิด” โลหะที่อัดร่างเธออยู่นั้นเคลื่อนตัวออกจากกัน แต่วิญญาณของเธอไม่ยอมกลับมา

“อย่าทำแบบนี้  ตื่นเถอะ ผมจะช่วยคุณออกมา” เขาเรียกเธอ ใช้พลังเท่าที่จะทำได้ช่วยเธอเหมือนกับที่เขาช่วยอเล็กซ์ แต่ขณะนั้น อเล็กซ์หายใจแผ่วเบาอยู่ข้างตัวแถมยังอยู่ในลักษณะผิดธรรมชาติ เขารู้ว่าตัวเองไม่มีเวลาพอ ไม่มีเวลาช่วยเธออีกแล้ว มิเช่นนั้น อเล็กซ์คงตามเธอไปอีกคน ระดับน้ำสูงขึ้นทุกจังหวะหายใจ

ผมขอโทษ ผมช่วยคุณไม่ได้เลย

“แนท ผมขอโทษ” เด็กหนุ่มดึงร่างนั้นเข้ามาหาตัวเอง จรดฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน มันยังอุ่นอยู่เลย “ผมขอโทษ” เด็กหนุ่มร่ำไห้ราวกับดวงใจถูกบดขยี้ไปพร้อมกับตัวรถ เบนมองไปที่กระจกหน้ารถ ทันใดนั้น มันปริแตกออกทันที น้ำทะลักเข้ามา แต่ทำให้เขาสามารถพาอเล็กซ์ออกไปได้ มือข้างหนึ่งกอดเพื่อนไว้แน่น เบนพาตัวเองและเพื่อนออกจากซากเหล็ก ร่างของคนทั้งคู่ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่นาตาเลีย ร่างของเธอจมลงไปเรื่อย ๆ พร้อมกับลูกรักสีแดง ทั้งสองถูกฝังอยู่ใต้พื้นทะเล