โลกในกล่อง

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งเช็กซองบุหรี่ที่บรรจุอยู่ในกระเป๋าทรงดัฟเฟิลทำจากหนังแท้อย่างดี ตัวกระเป๋าเป็นรุ่นพรีเมี่ยมออกแบบโดยดีไซเนอร์ชื่อดัง ฟลาเวีย นีโร พอนับหมดแล้วพบว่ายังเหลืออยู่ครบยี่สิบซอง เทียบจากครั้งก่อน แสดงว่าไม่มีใครขโมยไป

“นับทำไมวะ ใช้ไม่ได้อยู่ดี”

เจ้ากระเป๋าใบนี้ถูกนำมาใช้เฉพาะกิจเพื่อเก็บแพ็กบุหรี่ยี่ห้อ ‘เบสต์ อามี’ ที่เขาหวงแหน มันเป็นยี่ห้อบุหรี่ที่ดีที่สุดในโลกก็ว่าได้ (ถึงแม้ว่าจะยัดไส้พิเศษก็ตาม) มันเข้าคู่กับไฟแช็กแฮนด์เมดที่ทำจากทองคำขาวบริสุทธิ์ตกแต่งด้วยเพชรรูปไข่ขนาดเล็กรายล้อม บนตัวไฟแช็กมีอักษรย่อสลัก ‘บี.อาร์.’ เขาอยากจุดบุหรี่ขึ้นสูบเหลือเกิน อยากเห็นบุหรี่ในมือค่อย ๆ มอดไหม้พร้อมกับสูดควันศักดิ์สิทธิ์เข้าปอด แต่เมื่อนึกถึงผลที่จะตามมา เขาจำต้องเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อแทน หนทางที่จะได้สูบมันอีกครั้งอาจจะยังมีอยู่...หรือไม่มีวันนั้นแล้วก็ได้ พอคิดแบบนี้ เขาถอนหายใจด้วยความเสียดายของ

ถ้าเลือกได้ เบนอยากสูบบุหรี่ให้หมดไปมากกว่าทิ้งมันไว้แบบนี้ บุหรี่พวกนี้ไม่สมควรถูกเก็บไว้ประหนึ่งของดูต่างหน้าในพิพิธภัณฑ์ส่วนตัว มันควรถูกใช้ให้หมด

ชายหนุ่มเช็กหน้าตาตัวเองหน้ากระจกก่อนที่จะออกจากห้อง ประตูเปิดออกเองอัตโนมัติ ด้านนอกยังคงเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่ถูกปิดล้อม ไม่มีช่องว่างให้เห็นโลกภายนอก กำแพงสีขาวสว่างจ้ารายล้อมรอบกาย ทั้งพื้นและเพดาน ล้วนทาสีขาวสว่างชวนให้แสบตา อาคารโอ่อ่าพอสมควร หากคำนวณวัดระยะพื้นทางเดินไปยังเพดานด้านบน ระยะห่างคงประมาณสามสิบเมตร ส่วนตัวกำแพงมีไฟประดับฝังอยู่ข้างใน คอยส่งแสงส่องสว่างให้กับคนที่เดินไปเดินมา

สีขาวไม่ได้ทำให้พวกแกดูใสซื่อประหนึ่งสาวบริสุทธิ์หรอกนะ เขาคิด

เบนเคาะประตูห้องข้าง ๆ ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาถอนหายใจอีกรอบ เซ็ง เพื่อนของเขาคงออกไปที่ไหนสักแห่ง หรืออาจจะล่วงหน้าไปยังห้องอาหารแล้วก็ได้ เบนจึงมุ่งหน้าไปยังที่นั่นตามลำพัง มันเป็นห้องโถงกว้าง ๆ ที่ไม่มีร้านขายอาหารเปิดบริการ แต่มีเครื่องทำอาหารอัตโนมัติตั้งไว้ เพราะยังเช้าตรู่ ข้างในจึงค่อนข้างโล่ง เขาเดินไปดูรายการอาหารบนจอภาพขนาดใหญ่ซึ่งจะบอกเมนูที่มีในแต่ละวัน

ครัวซองต์ เฟรนช์โทสต์ แพนเค้กกล้วยหอม เอ้กเบเนดิกต์ แซนด์วิช เฮ้อ ไม่ ไม่เอา น่าเบื่อ คร็อกเห็ดชองปิญอง...ไม่มีเนื้อเลยเหรอ ไม่เอาดีกว่า สร้างเมนูอาหารของคุณเอง แล้วจะมีรายการอาหารเฉพาะวันไว้เพื่ออะไรวะ!

“เอ่อ...วัฟเฟิลโรยไอซ์ซิ่ง ขอไข่เจียวออมเล็ต...อืม ใส่แฮมลูกเต่า หัวหอมสับ พริกเขียวสับ ชีส และซอสมะเขือเทศ ไม่เอาจากขวด ถ้าเชฟเกราะเหล็กอย่างแกเข้าใจอะนะ โรยฮาชบราวน์ข้างบนจะดีมาก อ้อ อย่าลืมไส้กรอก สลัดผลไม้สด แล้วก็น้ำแร่ด้วย”

เขาเคาะนิ้วบนเคาน์เตอร์อยู่ไม่กี่นาที อาหารที่สั่งก็ออกมาจากช่องหน้าต่างบานเล็ก อาหารในถาดส่งกลิ่นหอมกรุ่นและใช้ผลิตผลสดใหม่ เขาสงสัยอยู่เสมอว่าด้านหลังไอ้ตู้อาหารเหล่านี้ ใครทำหน้าที่เป็นเชฟกันแน่ ระหว่างหุ่นยนต์ หรือว่าคนที่คอยคุมเทคโนโลยีพวกนี้อีกที

เบนมองไปรอบห้องเพื่อหาเพื่อนตัวเอง แต่ไม่มีใครคุ้นหน้าคุ้นตาเลยสักคน จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดอยู่ที่เด็กสาวสวยน่ารักราวกับตุ๊กตา เธอนั่งอยู่ระหว่างเด็กหนุ่มหน้าจืดสองคน เขาไม่เคยเห็นเธอเลย บางทีเธออาจจะเป็นพวกเด็กหน้าใหม่ก็ได้ เพราะพวกคนใหม่จะมาที่นี่ทุกวัน วันละสองสามคนบ้าง หรือกลุ่มใหญ่บ้าง แล้วแต่วันไป

เด็กสาวจับสายตาเขาได้ ดวงตาโตสีน้ำเงินมองกลับมาประหนึ่งใคร่รู้ว่าเขามองเพื่ออะไร เบนเผยอรอยยิ้มมั่นใจเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง แทนที่เธอจะเขิน หรือส่งสัญญาณสักอย่าง เด็กสาวเพียงยิ้มตอบกลับอย่างสุภาพ เมื่อนั้นเขาจึงสังเกตเห็นว่าที่คางและลำคอของเธอมีรอยแผลฟกช้ำ แม้ดอกไม้ดอกนี้จะมีรอยตำหนิอยู่บ้าง แต่ก็ยังเหมาะที่จะถูกนำไปประดับในแจกันราคาแพงอยู่ดี หนุ่มหัวทองที่นั่งข้างเธอหรี่ตามองมาทางเบน ชายหนุ่มยักคิ้วส่งสายตาท้าทาย แต่เจ้าหมอนั่นเพียงแค่เขยิบที่นั่งเพื่อกันสายตาของเบนเท่านั้น

“เขาอุตส่าห์ยิ้มให้นะ” คนหัวแดงพูด

“ไม่มีอะไรนี่ ก็แค่อยากนั่งตรงนี้” เจ้าหนุ่มตอบ แต่เบนรับรู้ได้จากโทนเสียงว่าเด็กคนนั้นไม่ชอบใจที่เขามองเพื่อนสาว

เบนหันกลับไปสนใจอาหารของตัวเอง รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนหน้า พอคิดว่ามีดอกไม้งามเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งดอก เขาคงมีกิจกรรมให้ฆ่าเวลาเล่นเพิ่ม คุกแห่งนี้ หรือที่ผู้คนเรียกว่า ‘หอพัก’ ค่อยมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย คิดเสร็จแล้ว เขาเริ่มจัดการอาหารในจานของตัวเอง

“หวัดดี เบน” เสียงหญิงสาววัยละอ่อนทักจากด้านหลัง พอเขาหันไปมอง เธอก็นั่งลงข้างกายแล้ว ไม่ขออนุญาตเลยสักคำ ส่วนเพื่อนของเธอเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างเธอ พวกดอกไม้ที่เขาเคยหยิบมาดม และไม่คิดจะหยิบกลับมาอีก

“อาฮะ สวัสดี...” เขาตอบ

เธอเอนหลังพิงพนัก สลับขานั่งไขว่ห้าง เขาชำเลืองมองผิวขาวเนียนบนต้นขา ชายหนุ่มแค่นยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เขาอาจเคยอยากสัมผัสผิวเนียนตรงนั้น แต่เมื่อได้สัมผัสไปแล้วก็ไม่คิดโหยหาอีก เพื่อนของเจ้าหล่อนยื่นหน้าเข้ามา หน้าอกขนาดแม่ช้างแมมมอธวางเผละลงบนโต๊ะ ปากถามว่า “นายรู้ไหมว่าอเล็กซ์อยู่ที่ไหน”

เขายักไหล่ ถ้ารู้ ฉันจะนั่งคนเดียวไหมเล่า

เด็กสาวที่นั่งข้างเบนไม่ได้สนใจเพื่อนเธอเลย เธอเอาแต่มองเขาอย่างเดียว “เบน นายเงียบจังเลยนะ เป็นแบบนี้มาสองวันแล้ว มีอะไรจะแก้ตัวไหม” เธอกอดอก ทำหน้าขึงขัง

เขาแน่ใจว่าเธอคิดถึงเขามาก เบนพยายามกลั้นหัวเราะ สถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเขาบ่อยครั้ง โดยเฉพาะสมัยที่เขายังเป็นทายาทตระกูลโรซิเยร์ ใช้ชีวิตในวงสังคมชั้นสูงของเมืองฟิวเจอร์ริสติก เมโทรโพลิส

“เอ่อ ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันพยายามนึกชื่อเธอ แล้วก็เธอด้วย แต่น่าเสียดาย ไม่พบข้อมูลในหัวเลยสักตัว”

 พวกเธอใช้เวลาราวสองสามวินาทีกว่าจะเข้าใจว่าเบนหมายถึงอะไร ช้าไปนะ เมื่อเข้าใจความหมายที่เขาสื่อ สองสาวหุนหันลุกออกจากโต๊ะโดยทิ้งท้ายไว้ว่า “ไอ้สารเลว!”

ไม่ใช่คนแรกที่ด่าฉันแบบนี้หรอก เบนกลืนแฮมลูกเต่าลงคอ ไม่รู้สึกกระดากหรือต้องการน้ำแต่อย่างใด ไม่แม้กระทั่งสนใจสายตาสอดรู้สอดเห็นของผู้คนที่นั่งอยู่รอบ ๆ

คำผรุสวาทที่ออกจากปากพวกผู้หญิงเปรียบเสมือนกับแหล่งพลังงานชั้นดี พวกผู้ชายชอบบอกว่าเขานิสัยไม่ดี บางที พวกเขาอาจจะพูดถูก หรือพูดถูกที่สุดเลยก็ได้ ก็นะ อย่างเดียวที่เขาจำได้เกี่ยวกับเด็กสาวคนนั้นคงเป็นภาพที่เธอนอนนิ่งราวกับซากหิน เธอประทับใจเบนจนถึงขนาดพูดไม่หยุดว่านี่เป็นค่ำคืนที่ดีที่สุด เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ ๆ ปราศจากความเป็นมืออาชีพ ไม่จับใจเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะสิ่งที่เขารู้สึกคือ มันเป็นคืนที่แย่ที่สุด เด็กสาวทำตัวเหมือนตุ๊กตาเซ็กซ์ทอย นอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้เขาทำนู่นทำนี่ไป เบนไม่ใช่พวกถือสาอะไรพวกนี้อยู่แล้ว จุดประสงค์ของเขานั้น ถ้าคู่นอนมีความสุขและเขามีความสุข นั่นคือประสบความสำเร็จ เขาไม่สนใจหากตัวเองต้องเป็นฝ่ายนำ แต่กิจกรรมนี้ต้องการความร่วมมือ และมันมีข้อแตกต่างระหว่างคำว่า ‘ขี้อาย’ กับ ‘ห่วย’ พวกแรกอาจพัฒนาเป็นระดับบรมครูได้เลย แต่พวกหลัง เป็นพวกที่ไม่ต้องฝากความหวังอะไรไว้ เด็กสาวคนนั้นจัดอยู่ในประเภทที่สอง เธอสุขสม เขาไม่

แล้วอเล็กซ์ แม่งหายหัวไปไหนของเขาวะ เขาครุ่นคิดแต่ไม่ได้วิตกกังวลอะไร เพียงแต่รำคาญใจเล็กน้อยที่ต้องนั่งรับประทานอาหารเช้าเพียงลำพัง

เบนเหลือบมองเด็กสาวที่เพิ่งมาใหม่คนนั้นอีกครั้ง เธอเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งกลุ่มกำลังเดินออกจากโรงอาหาร ท่าทางยังสับสนกับทิศทาง เขาได้ยินพวกเขาคุยกันว่าจะหาสถานที่กลางแจ้ง เบนสั่นหัวในความไม่รู้ของเด็กทั้งสาม

หาให้ตายก็ไม่เจอหรอก