Masuk“What are you doing here? At sino ka para pumasok sa pamamahay na ito ng ganitong oras?”
Napalunok ako at biglang nanlamig. Ang bawat hibla ng balahibo ko ay tumayo. Kaharap ko ang isang babaeng may taglay na sopistikadong ganda, ngunit ang kanyang mga mata ay kasing-lamig ng yelo.
Isabela’s POV“I have been waiting for your call, but I haven’t received any,” simpleng sabi niya, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita.Bigla akong napahiya. Hindi ko akalain na seryoso pala si Sean sa offer niya sa akin noon. Masyado akong naging abala sa Dubai, at lalo na sa biglaang pagkamatay ni Tito Ben, kaya tuluyan ko nang nakalimutan ang tungkol sa kanya.“I’m sorry, Mr. Vance. A lot of things have really happened in my life over the past few months.” pagtatapat ko.“Yeah, I can clearly see that,” sagot niya, sabay sulyap sa direksyon ng tiyan ko.
Isabela’s POVHindi ako makapagsalita. Nanatili lang akong nakatitig sa lalaking nakatayo sa tapat ng seat ko habang unti-unting lumalabo ang paligid dahil sa hilo.Pamilyar ang kanyang mukha, iyung tipong parang nakita ko na sa isang panaginip o sa isang lumang alaala, pero kahit anong pilit ko, hindi ko mahukay ang kanyang pangalan sa isip ko.“Are you okay?” tanong niyang muli.Ang boses niya ay malalim at puno ng awtoridad, pero may halong tunay na pag-aalala.Napansin niya ang mahigpit kong pagkakahawak sa aking tiyan at ang pamumutla ng aking mga labi. Pilit akong ngumiti para hindi magmukhang kaawa-awa, pero ang totoo ay parang umiikot na ang buong cabin ng eroplano.
Isabela’s POVMaaga kaming nagising ni Liam, tila ba kapwa kami hinahabol ng oras. Walang magarbong puting gown, walang mahabang listahan ng bisita, at walang malalakas na kanta. Sa loob ng Municipal Hall, sa harap ng isang judge at iilang saksi, mabilis na naganap ang seremonya. Ngunit sa bawat salitang binibitawan namin, tila nayayanig ang buo kong pagkatao. At sa isang iglap, bago pa man tumirik ang araw, tapos na.Isa na akong ganap na Mrs. Isabela Alcantara-Tejero.Hindi mawala ang ngiti ko habang nakatingin sa wedding ring na nasa daliri ko. Napakasimple nito, ngunit ang bigat ng kahulugan ay tila sapat na para punan ang anim na taon naming pagkakalayo. Ang kislap ng ginto sa ilalim ng sikat ng araw ay tila nagsasabing.. "Sa wakas, pag-aari mo na siya, at pag-aari ka na niya."Nasa loob na kame ng kotse at pauwi dahil naghihintay sila mommy at Maeva sa bahay para sa aming lunch. “Misis ko...” malambing na bulong ni Liam sa tabi ko.Naramdaman ko ang kanyang mainit na hininga
Liam’s POVKaming dalawa lang ni Isabela ang bumalik sa mansyon. Pinili nina Selene at Maeva na magpaiwan muna sa kalinga ni Tita Amanda.Ang malawak na bahay na dati ay tahimik at malamig ay tila lalong bumigat ang atmospera dahil sa katotohanang bukas, mawawala na naman ang liwanag dito.Pinagmamasdan ko si Isabela habang maingat niyang inaayos ang kaniyang mga gamit sa maleta. Bawat tiklop niya ng damit ay parang pagpunit sa puso ko. Hindi ko na napigilan ang sarili ko, lumapit ako sa kaniya at niyakap siya nang napakahigpit mula sa likuran. Ibinaba ko ang aking mukha sa kanyang balikat, pilit na humahanap ng lakas.“I don’t want to let you go... I want you here. I need you, Mhine,” basag ang boses na pag-amin ko.
Liam’s POVKagagaling ko lang sa isang tensyunadong board meeting. Halos liparin ko ang daan patungo sa mansyon ni Tita Amanda dahil alam kong ito na ang huling gabi ni Isabela bago siya bumalik ng Milan.Pagod na pagod ako, ang isip ko ay puno pa rin ng mga numero at problema sa kumpanya, pero lahat ng iyon ay tila naglaho nang makarating ako sa tapat ng gate.Pagpasok ko pa lang sa loob, agad na sumalubong sa akin ang tunog ng masiglang tawanan mula sa garden. Isang pamilyar na tawa ang nangingibabaw, ang tawa ni Isabela.Ilalabas ko pa lang sana ang phone ko para i-text siyang narito na ako, nang bigla siyang lumingon. Nagtagpo ang aming mga mata mula sa malayo. Nakita ko ang biglang pagliwanag ng kanyang mukha. Hindi siya nag-atubilin
Isabela’s POVPagkatapos naming kumain, ipinagpatuloy namin ang usapan sa kanilang garden. Ang malamig na simoy ng hangin at ang mabangong amoy ng mga bulaklak ay tila nagbigay ng pagkakataon para sa mas malalim na pag-uusap, isang sandaling mapayapa bago ang aking pag-alis.Nagpresinta akong gumawa ng tsaa para sa lahat. Mula sa kusina, natatanaw ko sa labas na hindi tinatantanan ni Maeva ang kaniyang Tito Miguel. Nangingiti ako, nakikita ko sa kanya ang kislap ng saya na matagal ding nawala.Nang patapos na ako sa paghahanda, bigla kong naramdaman ang presensya ng isang tao sa aking likuran.Si Celeste.“How’s Liam?” malungkot na tanong nito.
Liam’s POVPagkalapag na pagkalapag ng eroplano sa Manila, halos takbuhin ko ang arrival area, ang mga mata ko ay ligaw na naghahanap ng palabas. Hindi na ako nakatawag sa driver ng mansyon para magpasundo sa sobr
Liam’s POVMagsasampung minuto na ang lumilipas. Hindi pa rin tumatawag si Isabela. Hindi ko na kaya ang katahimikan, kaya muli kong tinawagan si Manang.
Liam’s POVGumising akong may bungo na parang pinupukpok ng maso. Marahan akong bumangon, pilit na inaaninag ang paligid hanggang sa marealize kong nasa penthouse na ako.“Aaahh...” Isang ungol ng sakit ang kumawala sa bibig ko nang mahagip ng mata ko ang gamot sa hangover na nakahanda na sa side t
Isabela’s POV"Mommy... sorry. Patawarin niyo po ako," hikbi ko sa gitna ng paghingal. Halos maubos ang boses ko sa tindi ng emosyong kumakawala sa akin.







