4 - โลกมันกลม

ทุก ๆ เดือนครอบครัวของเราจะมีนัดเจอทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตารวมถึงญาติบางคนตามกำหนดตารางของคุณพ่อ ซึ่งเราก็ไม่ทราบได้ว่าวันนี้จะต้องเจอคุณลุงคุณป้าท่านไหน

เมื่อไรเดอร์ขับมาถึงบ้านของเราที่ใหญ่โตพอสมควรก็ทำการชะลอจอดหน้าบ้าน

“ขับเข้าไปข้างในเลยก็ได้ค่ะพี่” เราชี้ไปยังทางลานกว้างก่อนจะถึงประตูบ้านจริง ๆ ซึ่งมันไกลมาก

“ครับ ๆ”

เรามีประสบการณ์มาแล้วและจะไม่ทำให้มันเกิดซ้ำสองอีก มีหวังได้เดินไกลจนขาลากแน่กว่าจะถึงหน้าประตูบ้าน

หลังจากมาถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราก็เข้าไปจัดการตัวเองในห้องจนพร้อมที่จะเจอคนอื่นในสภาพลูกสาวของวงตระกูลจึงวิ่งหน้าตั้งลงจากชั้นสองจนเดอนมาถึงหน้าห้องครัว

“มาแล้วค่าคุณแม่”

คุณแม่ยืนหั่นพริกอยู่ในครัวหน้านิ่วคิ้วขมวดจนกระทั่งได้ยินเสียงใสแจ๋วของเรา

“ซันไชน์! คิดถึงจังเลยลูก มากอดทีคนสวยของแม่” คุณแม่กางแขนออกกว้างเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อย ๆ พร้อมกับโผกอดร่างบาง ๆ ของเรา มือยังไม่ทันได้ล้างเลยด้วยซ้ำ

“คิดถึงเหมือนกันค่ะ แต่ว่าแม่ยังไม่ล้างมือเลยนะคะ”

“โทษทีค่ะลูกรัก แม่ช่วยแม่ครัวหั่นพริกประดับจานจะได้พร้อมเสริฟเร็ว ๆ ป่านนี้ลุงกำนันน่าจะมาถึงแล้วนะ”

ลุงกำนันคือญาติห่าง ๆ ของคุณแม่ เราพยักหน้าเหมือนเด็กสองขวบแล้วเดินออกไปรอต้อนรับอย่างรู้หน้าที่

การคำนวณของคุณแม่แม่นยำมากจริง ๆ พอเราก้าวออกมาถึงหน้าประตูบ้านก็เห็นรถคันหรูทรงยุโรปกำลังแล่นมาจอดตรงหน้า

“สวัสดีค่ะลุงกำนัน สวัสดีค่ะพี่วายุ”

เราเอ่ยทักทายสองพ่อลูกที่เพิ่งจะมาถึงและคาดว่าจะมีอีกสองคนตามมาเพราะอยู่ครอบครัวเดียวกันกับลุงกำนัน คงจะมาคุยเรื่องหุ้นส่วนอะไรสักอย่างด้วยแน่ ๆ ล่ะ

“สวัสดีซันไชน์ สวยเหมือนเดิมเลยนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“พ่อหนูไปไหนล่ะ”

“ซันให้แม่บ้านไปตามแล้ว ลุงกำนันเชิญไปรอที่โต๊ะอาหารเลยดีกว่าค่ะ”

“มาถึงก็จะให้กินข้าวเลยเหรอ”

“...” เรายิ้มอ่อน

“เอาเถอะ ลุงยังไม่ได้กินอะไรมาเหมือนกันนั่นแหละ”

“เธอก็ยังไม่ได้กินใช่ปะ ไปนั่งด้วยกันดิ” ไอ้พี่วายุพูดพร้อมกับผายมือเชิญเราไปนั่งด้วยกัน

ตอนเราเป็นเด็กมักจะถูกทิ้งไว้ที่บ้านของลุงกำนันบ่อย ๆ ไม่ได้สนิทกันมากแต่ก็ถือว่าได้รู้จักกับพี่วายุ เขาเป็นพี่ชายที่ดีจนกระทั่งวันที่เดินมาสารภาพรักกับเรา จากนั้นเป็นต้นมาเราก็หวาดระแวงจนปัจจุบันเป็นแค่ญาติที่ไม่ค่อยสนิทกัน

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยบรรยากาศของความเป็นผู้ใหญ่ ทุกคนพูดคุยกันเรื่องธุรกิจรวมถึงอวดลูกอวดหลานแข่งกัน

“งานมีให้ทำเยอะแยะ มันไม่เลือก มันเลือกเครื่องกล” ลุงกำนันบ่นพี่วายุผู้ที่เกรดออกมาครึ่ง ๆ กลาง ๆ

“ป๊า” วายุพูดแทรกลุงกำนันไม่ให้บ่นตัวเอง สงสัยจะอายล่ะสิท่า

“ดูอย่างซันไชน์สิ ปีนี้เกรดเป็นยังไงหนู ไม่ได้เกรดตกลงมาใช่ไหม”

อยู่ดีไม่ว่าดีก็กลายเป็นเราที่ต้องอวดความรู้บ้าง ถึงมันจะได้มาเพราะโชคช่วยและความเหนื่อยยากลำบากขอึเราเองก็เถอะ

“ไม่ค่ะลุงกำนัน” เรายิ้มหวานแล้วตอบอย่างมั่นใจ

“ซันไชน์เขาทำได้ดีมากปีนี้ เอ...ทุกตัว ผมก็เลยตกรางวัลให้อย่างงามสมกับผลการเรียนเลย ฮ่าฮาฮา!” คุณพ่อของเราหัวเราะออกรสออกชาติ ภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้ไม่ไหว

“เห็นไหมว่าแล้วไอ้วายุ หนูซันไชน์น่ะสุดยอดจริง ๆ ทำไมไม่ขอเคล็ดลับจากน้องมาใช้”

“โห่ป๊า ตั้งแต่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันมาวายังไม่ได้เห็นหน้าซันเลยนะ ยกเว้นเมื่อเช้า...เห็นเดินมาตั้งแต่หน้าทางเข้านู้น”

“นี่!” เรารีบตีไอ้พี่วายุทันทีที่ปากมาก เห็นว่าอยู่กลุ่มเดียวกันกับพวกพี่เมธี ทำหน้าตาทะเล้นใส่เราไม่เลิกทั้ง ๆ ที่ตอนเด็กก็แอบชอบเราเหมือนกันอ่ะ

“ทำไมได้เดินไปเรียนล่ะซัน” คุณพ่อเอ่ยเสียงเข้ม สายตาดุดันมองข่มขวัญจนเราไม่อยากจะสบตา

“ซันเอารถเข้าอู่น่ะคุณพ่อ”

“ไม่บอกพ่อล่ะจะได้ส่งคนขับรถไป”

นั่นไง เราต้องการชีวิตอิสระที่ไร้ซึ่งคนตามดูแลและเอาเรื่องส่วนตัวเราไปรายงานคุณพ่อ ขืนรู้ว่าเราไปเที่ยวล่ะก็...ตาย ๆ ๆ ๆ !

“ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ พรุ่งนี้รถก็เสร็จแล้ว”

“เป็นแบบนั้นก็ดี แล้วก็อย่าทำให้เกรดตกลงมานะ ยิ่งสูงยิ่งหนาว”

“ค่ะ”

เราตอบรับอย่าง่ายดายไม่ถงไม่เถียงสักคำ ทุกคนยิ้มให้ความสำเร็จของเราพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ที่ได้แสงสาดส่องไปเต็ม ๆ

นี่สินะ เหตุผลที่คุณพ่อกำชับให้เราเป็นหน้าเป็นตาอยู่เสมอ