LOGINShare
6 - สนใจ
publish date:
2026-10-03 12:30:34หลายวันต่อมา…
“มีคนมาถามหามึงตั้งแต่เมื่อวานละไอ้เมธี” หัวหน้าห้องเดินมาทักทายเมธี “ใคร” “ไม่รู้สาวที่ไหน” “ถามว่า?” “ถามมึงมาเรียนป่าว ทำไร อยู่ไหน เวลาว่างมึงทำอะไร เชี้ยไรสักอย่างกูจะตอบได้ไหมมึงคิดดูดิ นั่นมาละ สงสัยกูหลบไม่ทัน” หัวหน้ารีบเดินหลบทันทีจากที่เป็นพวกชอบนั่งเล่นรับลมหน้าตึกคณะจนต้องย้ายมาสูดอากาศหลังสวน คราวนี้เธอเดินเข้ามาถึงด้านในเพราะเห็นหลังไหว ๆ ของหัวหน้าห้อง “มึงแม่ง!” ชายหนุ่มสบถและเดินออกไปหาสาวสวย แต่งตัวแซ่บตามประสาของสาวปีสี่ เธอคือ ‘เอมิลี่’ คนที่เขาได้ใช้เวลาร่วมกันบนรถเมื่อหลายวันก่อน “เธอมาทำไม” ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่กับที่ เป็นเพื่อนเขาที่หลบหลีกให้เอมิลี่นั่งลง “บังเอิญจังเลยเมธี อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ” เธอแสร้งทำเป็นตกใจขณะหย่อนก้นนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างระแวดระวังเพราะใบหน้าของเมธีตอนนี้แข็งกร้าวอย่างชัดเจน “...” ชายหนุ่มไม่ตอบพลางก้มลงทำงานของตนเองต่อ “จริงสิ พรุ่งนี้เมธีว่างไหม” “ฉันพูดชัดเจนไปแล้วนะว่าหลังจากนี้เราจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก” เขาพูดลอดไรฟัน สบตาคนสวยนิ่งด้วยท่าทางหงุดหงิด “พี่ไม่ได้มาขอสถานะหนิ แค่ผ่านมาเฉย ๆ พอดีเพิ่งนึกได้ว่าพรุ่งนี้มีหนังเข้าโรงพี่ก็เลยอยากจะชวนไปดูด้วยกัน” “…” “พี่เลี้ยงเอง ไม่มีเพื่อนไปดู” “ไม่ว่าง ถ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปก่อนเถอะ” “…” ชายหนุ่มก้มหน้าลงไม่สนใจเธออีกต่อไป ทางฝั่งของวายุและจอมทัพได้แต่ยืนกลั้นยิ้มอยู่ใกล้ ๆ ด้านเอมิลี่ยิ้มเจื่อนและพยักหน้าอย่างไม่ยอมรับเท่าไหร่นัก เพราะอายเพื่อน ๆ ของเมธี จำใจเดินออกไปอย่างช่วยไม่ได้ “งั้น...พี่ไปก่อนนะ เปลี่ยนใจก็โทรมา” “อืม” “ไปดูหนังกันมั้ยย~” “…” “อุ้ย! ถ้าพรุ่งนี้ไม่ว่างเอาไว้วันหลังก็ได้น้า” หลังจากที่ผู้หญิงเดินออกไปแล้ว เพื่อน ๆ ก็พร้อมใจกันล้อเลียนเสียงสาวรัวใส่เมธี ไม่ใช่ใครที่ไหนที่จะหาเรื่องไร้สาระแบบนี้นอกจากภูริ ส่วนวายุเหรอกอดคอไอ้จอมทัพหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว “พอเลยไอ้ภูริ” เมธีส่ายหน้าไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ แค่ครั้งแรกก็ตามติดถึงที่ ถ้าเขายังสานต่อมีหวังได้ตามเป็นเงาแน่ “ฮ่า ๆ เบื่อง่ายจังเมธี มึงนี่เอาไม่คุ้มเลยว่ะ” “มือหนึ่งก็ว่าไปอย่าง” เอาอะไรมาคุ้มผู้หญิงกลางคืนก็รู้ ๆ กันอยู่ แค่ได้ลองก็พอแล้วอย่าเสียเวลาไปซ้ำเลย “มือไหนก็มีรูป่าววะ” “มึงก็ไปลองชวนเอมิลี่ดูสิ รายนั้นยังไงก็ไปแหละ เปย์หนักด้วย” “มึงเห็นกูเป็นคนยังไงเนี่ยเพื่อน” ภูริหัวเราะไม่ออกเมื่อถูกเมธีโต้กลับ “เห็นแบบนี้กูก็เลือกนะเว้ย” “เออ เรื่องของมึง” เมธีเค้นหัวเราะหึหึ เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาเที่ยงวันแล้วจึงเก็บของเตรียมตามพวกสองตัวเงินตัวทองนั้นไป “ไปกินข้าวได้ละมึงกับกู” “ไม่ต้องรีบ พวกแม่งจองโต๊ะสั่งข้าวรออยู่” “แสนรู้ว่ะ” แสนรู้...เหมือนน้องซันไชน์เลย เมธีสลัดความคิดเมื่อครู่ออกจากหัว เมื่อพูดคำนี้ออกมากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าจนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว @โรงอาหาร เมธีเห็นเป้าหมายนั่งยกมือเรียกเขากับภูริก็รีบสาวเท้าไป ทว่าเสียงเรียกใครบางคนของไอ้ภูริทำให้เขาชะงักนิ่งพลางหันหลังกลับมามอง “น้องวิบวับ เอ้ย! น้องซันไชน์ เจอกันอีกแล้วนะครับ” คนตัวเล็กถือจานข้าวมันไก่ผ่านมายิ้มอ่อนให้พวกเขาเล็กน้อย ข้าง ๆ เธอมีเพื่อนสนิทอยู่ด้วย “พี่ภูริ...พี่เมธี...” “จำได้ด้วย” ภูริยิ้มอย่างมีความสุขในการได้แซวสาวสวยทั้งสอง “อ๋อ นี่แพรวพราวเพื่อนของเราเอง” เมธีดึงภูริจากด้านหลังแล้วก้าวไปแทนที่พร้อมกับเหล่ตามองข้าวในจานของเธอ “ได้ไรกินอ่ะ” “ข้าวผัดมั้งคะ” คนตัวเล็กยื่นให้เขาดูชัด ๆ “ซื้อร้านไหนทีหลังจะได้ไปซื้อบ้าง” “ไม่บอกหรอกค่ะ” เธอเอ่ยจบก็ชวนแพรวพราวเดินไปหาที่นั่ง เมธีเดินกลับโต๊ะก็จริงอยู่ แต่ชะเง้อคอมองตามคนตัวเล็กจนสุดทาง ยังไม่ทันได้นั่งลงที่ของตัวเองเลยด้วยซ้ำ พอเห็นเธอวางจานข้าวแล้วเดินไปร้านน้ำเมธีก็รีบรุดกึ่งเดินกึ่งวิ่งตาม “ไอ้เม...ธี” ภูริกำลังจะคุยด้วยก็ต้องอึ้งกับพฤติกรรมอยากจีบสาวสุดฤทธิ์ของมัน ตุบ! จอมทัพจับจานข้าวผัดหมูชิ้นของเมธีกระแทกลงต่อหน้าภูริด้วยความหดหู่ อุตส่าห์สั่งข้าวจ่ายเงินมาให้มันก่อนแท้ ๆ “จานนี้มึงแดกเลยภูริ ทรงนี้ไม่กลับมาหาเราละ” จอมทัพบ่นอุบอย่างปลงใจ “แบ่งกับกูเลยไอ้วา แดกไม่หมด” “กูเกี่ยวอะไรด้วยอีกแล้ววะเนี่ย” เสียงเพื่อนบ่นอุบอิบกันใหญ่ในขณะที่ฝั่งของเมธีกำลังต่อแถวรอซื้อน้ำอยู่ด้านหลังคนตัวเล็ก
Latest chapter
กรงกรรมกรงเกมส์ 9 - ได้ข่าวว่าสนิทกับไอ้เมธี
เราฟังแพรวพราวเทศนาจนจบจึงได้เดินกลับมาที่ตึึก ก่อนจะเดินเข้าไปในอาคารสายตาของเราก็เหลือบไปเห็นเจ้าของเสื้อช็อปสีแดง ปลายเท้าหยุดชะงักอัตโนมัติพร้อมกับเพ่งดูให้ชัดเจนว่าเป็นใครกันแน่ ในหัวสมองของเรากำลังคอยเป่าหูว่าเป็นเขา “คุยด้วยหน่อย” เสียงเข้มเอ่ยเรียกจนแพรวพราวหัวหลังกลับมามอง เจ้าของใบหน้ายิ้มยั่วโมโหนั้นกลับกลายเป็นคนที่เราคิดไม่ถึงเพราะตั้งแต่เรียนอยู่ที่นี่เขาไม่เคยย่างเท้าเข้ามาคุยส่วนตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว “พี่วายุ?” เราเอ่ยอย่างเพ้อพกพลางประจันหน้ากับผู้ชายที่เคยคิดอยากจะเป็นแฟนเราท่าเดียว “ลมอะไรหอบพี่มาถึงนี่” “ลมแห่งรัก” เขายังคงกวนเราด้วยคำพูดชวนคลื่นไส้ สาบานเลยว่าถ้าเขาพูดอีกคำเดียวเราจะไม่คุยด้วยอีกเลย เขาจับเราลากไปยังด้านหลังของตึกไม่ต่างจากวิธีการของแพรวพราว พอเราเดินมาถึงแล้วเขาก็ปล่อย ซึ่งในเวลเดียวกันเราก็สะบัดมือออกพอดี “จะมาสารภาพรักซันอีกหรือไง” เราทำทีหัวเราะเยาะพร้อมกับกอดทรวงอกล้อเลียนอย่างเป็นมิตร
กรงกรรมกรงเกมส์ 8 - ดาเมจรุนแรง
แพรวพราวนั่งมองไปยังทางเดินด้วยความสงสัย เราไม่ได้คิดจะสนใจสิ่งที่เพื่อนกำลังทำอยู่ “คนที่แกล้งซันอ่ะ...” “หือ” เสียงของแพรวพราวทำให้เราหันมองเพื่อนทันที แพรวพราวนิ่งค้างไปสักพักก่อนจะพูดต่อ “...ใช่พี่เมธีหรือเปล่า” “ใช่ เขานั่นแหละ” เราจ้วงตักข้าวใส่ปากต่อเนื่องแล้วเคี้ยวรุนแรงด้วยความหงุดหงิด เราทำอะไรเขาไม่ได้หนิ... ฟุบ! เราสะดุ้งโหยงเพราะมีแก้วน้ำชาเขียววางลงข้าง ๆ พร้อมกับร่างสูงของพี่เมธีที่กำลังก้าวขาเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ยาวของพวกเรา “ชาเขียวหวานน้อยครับน้องซันไชน์” ใบหน้ายักคิ้วหลิ่วตาเหมือนเดิมที่ชวนหงุดหงิดมองมาที่เราพร้อมอมยิ้มละมุน ด้านของแพรวพราวนั้นได้อ้าปากค้างไปแล้ว เราจับแก้วน้ำขึ้นมาและมองแก้วน้ำอีกแก้วในมือเขาก่อนจะเข้าใจว่าเขาซื้อมาให้เราจริง ๆ ไม่ใช่การแกล้งเล่นแต่อย่างใด “ซื้อให้เรา?” “ใช่ ก็บอกว่าจะเอามาให้ ทำหน้าบึ้งเป็นตูดลิงทำไม” นี่!...นี่เขายังอุตส่าห์เห็นว่าเรากำลังทำหน้ายังไงอยู่งั้นเหรอ คงจะไม่ม
กรงกรรมกรงเกมส์ 7 - ทำดีขนาดนี้ไม่ชอบหน่อยเหรอ
“ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก” เฮือก! พี่เมธีกระซิบข้างหูระยะประชิดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าจนเราขนลุกซู่ไปทั้งตัว อุตส่าห์รีบหนีออกมาจากเขาแล้วยังจะมาเจออยู่ร้านเดียวกัน ถ้าไม่ติดว่าร้านป้าชงน้ำอร่อยล่ะก็เราคงรีบย้ายไปร้านอื่นแล้วเพราะแถวยาวเป็นหางว่าวเลย เขาคงไม่ทันสังเกตใช่ไหมว่าเราสะดุ้งโหยงแรงมาก ๆ เขามองหน้าเราพร้อมกับยิ้มมุมปาก สายตาแข็งกร้าวนั้นดูอบอุ่นกว่าที่ผ่านมาพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อยและหัวเราะลำคอเมื่อมองหน้าเรา มีอะไรน่าขำขนาดนั้นกันนะ “ช่วยบอกให้ชื่นใจทีว่าพี่ไม่ได้ตามเรามา” เราแหงนหน้ามองคนตัวสูงด้านหลังแล้วถามอย่างตรงไปตรงมา ขณะเดียวกันก็ยกมือมาขยับแว่นเล็กน้อย “ไม่บอกหรอกครับ” เขาก้มลงมาสบตาและยิ้มกว้างขณะเอ่ยกวนเรากลับบ้าง แน่นอนล่ะว่าเรารู้ซึ้งทันทีว่าเราควรจะบอกร้านข้าวมันไก่ให้พี่เขาดี ๆ จะได้ไม่ถูกกวน “งั้นเราจะถือว่าพี่ตามเรามา” หัวใจของเราสั่นไหวเมื่อพยายามสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ พี่เมธียิ้มพลางยักไหล่กวน ๆ เป็นสิ่งตอบแทน เราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะถูกเขาผลักดันหลังเบา ๆ ให้ขยับ
กรงกรรมกรงเกมส์ 6 - สนใจ
หลายวันต่อมา… “มีคนมาถามหามึงตั้งแต่เมื่อวานละไอ้เมธี” หัวหน้าห้องเดินมาทักทายเมธี “ใคร” “ไม่รู้สาวที่ไหน” “ถามว่า?” “ถามมึงมาเรียนป่าว ทำไร อยู่ไหน เวลาว่างมึงทำอะไร เชี้ยไรสักอย่างกูจะตอบได้ไหมมึงคิดดูดิ นั่นมาละ สงสัยกูหลบไม่ทัน” หัวหน้ารีบเดินหลบทันทีจากที่เป็นพวกชอบนั่งเล่นรับลมหน้าตึกคณะจนต้องย้ายมาสูดอากาศหลังสวน คราวนี้เธอเดินเข้ามาถึงด้านในเพราะเห็นหลังไหว ๆ ของหัวหน้าห้อง “มึงแม่ง!” ชายหนุ่มสบถและเดินออกไปหาสาวสวย แต่งตัวแซ่บตามประสาของสาวปีสี่ เธอคือ ‘เอมิลี่’ คนที่เขาได้ใช้เวลาร่วมกันบนรถเมื่อหลายวันก่อน “เธอมาทำไม” ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่กับที่ เป็นเพื่อนเขาที่หลบหลีกให้เอมิลี่นั่งลง “บังเอิญจังเลยเมธี อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ” เธอแสร้งทำเป็นตกใจขณะหย่อนก้นนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างระแวดระวังเพราะใบหน้าของเมธีตอนนี้แข็งกร้าวอย่างชัดเจน “...” ชายหนุ่มไม่ตอบพลางก้มลงทำงานของตนเองต่อ “จริงสิ พรุ่งนี้เมธีว่างไหม” “ฉันพูดชัดเจนไปแล้วนะว่าหลังจากนี้เราจะไม่เกี
กรงกรรมกรงเกมส์ 5 - ใช้ ๆ แล้วทิ้ง
@ผับไจแอนท์เฮฟวี่ เมธีนั่งจิบเหล้าพอเป็นพิธีในขณะที่มองรอบ ๆ ผับขนาดใหญ่ “วันนี้น้องวิบวับมาไหมวะ” ภูริเอ่ยติดตลก “มาก็เสร็จกูดิ” เมธีหัวเราะในลำคอ เขาคิดถึงความซื่อบื้อของซันไชน์และต้องขอบคุณภูริที่เอาเรื่องของหมามาเป็นข้ออ้าง เพราะซันไชน์ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกหลอก แถมเรียวขาอ่อนเธอก็น่าลูบไล้มากเลยทีเดียว “มึงรับคำท้าไอ้วาว่างั้น” “...” ไม่ตอบใด ๆ ทั้งสิ้น “กูไปละ” วายุเอ่ยตัดบทแล้วเดินออกมาโต๊ะ เหลือก็แค่เมธีคนเดียวที่นั่งจิบเหล้าชิลเฝ้ารอดูซัันไชน์ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีแม้แต่เงา มีเพียงเสียงบรรเลงเพลงจากฝีมือของดีเจสั่นสะเทือนไปสุดขั้วหัวใจ ผู้หญิงหลายคนแต่งตัวโชว์เรือนร่างที่แสนสวยงามให้พวกเขาได้เชยชม ก่อนจะมีใครบางคนเดินเข้ามาทักทายคนตัวสูง “นั่งด้วยได้ไหมคะ” สาวสวยในชุดเดรสสั้นเปิดแผ่นหลังกว้างนั่งลงบนที่ว่างข้างเมธี สายตาจับจ้องเขาราวกับจะกลืนกิน ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเหล่มองสาวสวยอย่างมีเลศนัย “มีผัวยัง” “ถ้ามีจะเดินมานั่งด้วยเหรอคะ” เมธีเข้าใจพร
กรงกรรมกรงเกมส์ 4 - โลกมันกลม
ทุก ๆ เดือนครอบครัวของเราจะมีนัดเจอทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตารวมถึงญาติบางคนตามกำหนดตารางของคุณพ่อ ซึ่งเราก็ไม่ทราบได้ว่าวันนี้จะต้องเจอคุณลุงคุณป้าท่านไหน เมื่อไรเดอร์ขับมาถึงบ้านของเราที่ใหญ่โตพอสมควรก็ทำการชะลอจอดหน้าบ้าน “ขับเข้าไปข้างในเลยก็ได้ค่ะพี่” เราชี้ไปยังทางลานกว้างก่อนจะถึงประตูบ้านจริง ๆ ซึ่งมันไกลมาก “ครับ ๆ” เรามีประสบการณ์มาแล้วและจะไม่ทำให้มันเกิดซ้ำสองอีก มีหวังได้เดินไกลจนขาลากแน่กว่าจะถึงหน้าประตูบ้าน หลังจากมาถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราก็เข้าไปจัดการตัวเองในห้องจนพร้อมที่จะเจอคนอื่นในสภาพลูกสาวของวงตระกูลจึงวิ่งหน้าตั้งลงจากชั้นสองจนเดอนมาถึงหน้าห้องครัว “มาแล้วค่าคุณแม่” คุณแม่ยืนหั่นพริกอยู่ในครัวหน้านิ่วคิ้วขมวดจนกระทั่งได้ยินเสียงใสแจ๋วของเรา “ซันไชน์! คิดถึงจังเลยลูก มากอดทีคนสวยของแม่” คุณแม่กางแขนออกกว้างเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อย ๆ พร้อมกับโผกอดร่างบาง ๆ ของเรา มือยังไม่ทันได้ล้างเลยด้วยซ้ำ “คิดถึงเหมือนกันค่ะ แต่ว่าแม่ยังไม่ล้างมือเลยนะคะ” “โทษทีค่ะลูกรัก แม่ช่วยแม่ครัวหั่นพริกประดับจานจะได้พร้อมเสริฟเร็ว ๆ ป่านนี้ลุงกำนันน่าจะมาถึงแล้วน
You May Also Like
SO BAD เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
Phat_sara26.4K viewsฉลามไม่เคยรัก
นิยายของเนม9.7K viewsเมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ27.4K viewsรวมเรื่องสั้น เสียว อีโรติก HOT NC25+++
มิส ศิริ23.2K viewsไหนว่าจะ (ไม่) รัก (น่านน้ำxกะทิ)
ช่อเอื้องสีเหลือง242 viewsเธอกับเขาและรักของเรา
นังหมูปีศาจ243 viewsยัยพริกขี้หนูของพี่ว๊าก (ว้าวุ่น 18+)
มนต์ศิขริน2.6K viewsก่อนจบม.6ขอเป็นแฟนได้ไหม
น้องหอม248 views
