3 - ทำไมเมื่อคืนไม่ง่ายแบบนี้วะ

“พี่เรื่องเมื่อคืนอ่ะขอโทษด้วยนะคะ”

“เมื่อคืนคือเธอเหรอ” เขาชะงักและดึงข้อมือเราจากด้านหลัง

“แล้วพี่ใช่คนที่ชวนเราเข้าโรมแรมหรือเปล่า”

“...” เขามองเราแบบคาดไม่ถึง อึ้งไปเลยพร้อมกับเอามือมาดึงแว่นตาเราออกแล้วจ้องอยู่อย่างนั้น

“สายตาสั้น?”

“เปล่า แว่นกรองแสงน่ะ ช่างเรื่องแว่นไปเถอะ คือว่าเราจำไม่ค่อยได้เพราะเมานิดหน่อยน่ะค่ะ ถ้าเมื่อคืนไม่ใช่พี่ พี่ก็อย่าใส่ใจคำพูดเมื่อกี้เลยนะ”

เรารนรานจะอธิบายกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดว่าเป็นคนมุ่งเรื่องอย่างว่า แถมยังเข้าใจว่าเราสายตาสั้นอีก เราใช้โอกาสนี้โยนหินถามทางเลยแล้วกันว่าใช่เขาหรือเปล่า ต่อให้ไม่ใช่ (แต่เหมือนเด้ะเลย) เราก็ยังอธิบายได้ว่าสิ่งที่พูดไปเมื่อไม่กี่วินาทีนี้อาจจะ...เมา

“อยู่นิ่ง ๆ จะใส่แว่นให้คืน”

“อ๋อ..เอ่อ...”

เขาใช้ปลายเสื้อเช็ดแว่นนั่นแล้วถ่างขาแว่นเตรียมใส่ให้เรา ยอมรับเลยว่าตกใจมาก ๆ มองเขาผ่านจากเลนกรองแสงยังเห็นได้ชัดเลยว่าใบหน้าของพี่เมธีมีเสน่ห์ให้หลงไหลอยู่หลายส่วนโดยเฉพาะดวงตาของเขาที่สบตากับเรานิ่ง ส่วนเราเองก็ยืนตัวแข็งทื่อจ้องเข้าไปในดวงตาเขาเช่นกัน เพราะถ้าขยับ แว่นมันจะทิ่มตาน่ะสิ

“ปกติน้องกลัวหมาไหม”

“กลัวนิดหน่อยค่ะ”

เรายังไม่หายตื่นเต้นเลย หัวในอกข้างซ้ายมันกำลังเต้นระรัวโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงราวกับว่ามีคนไปเปิดสวิตช์ไว้แล้วลืมปิด หลังจากนั้นเขาก็เอื้อมมือมาจับมือเราแบบที่ไม่ขออนุญาตกันสักคำ

“จับไว้แน่น ๆ จะพาวิ่ง”

“คะ?”

“...” เขาหันมามองฉันที่ชะงักไปเมื่อเขาบอกเหตุผล “วิ่งไม่ถนัดเหรอ งั้นก็ถกกระโปรงขึ้น”

“ได้ยินมาว่ายิ่งวิ่งหมายิ่งไล่ไม่ใช่เหรอคะ”

“เดี๋ยวก็รู้” เขาหัวเราะหึหึในลำคอแล้วเดินนำเราไป

ถกก็ถกงานนี้ ถ้าไอ้พี่เมธีบ้าจี้พาวิ่งขึ้นมาจริง ๆ เราถูกลากไปกับพื้นขึ้นมาจะซวยเอา

เราใช้มืออีกข้างรวบกระโปรงขึ้นเหนือเข่าตามระเบียบท่ามกลางแววตาซุกซนของเขาที่มองมาพร้อมกับปล่อยมือเรา

“เชื่อคนง่ายนะเรา ทำไมเมื่อคืนไม่ง่ายแบบนี้วะ”

“หือ?”

เขาหัวเราะร่ามองเรากำกระโปรงสองมือแน่นเตรียมวิ่งแล้ว ก่อนจะเดินหนีและกวักมือเรียกให้เราเดินตามไป

“สรุปว่าพี่โกหกเราใช่ไหม” ไอ้พี่นี่มันบ้าจริง ๆ ด้วย ไว้ใจได้กี่เปอร์เซ็นต์กันนะ

“ไม่นะ ถ้าเจอพี่ก็แค่วิ่ง”

“อ้าว หมายความว่าพี่จะปล่อยให้หมากัดเราว่างั้น”

“เดี๋ยวก็รู้”

เดี๋ยวก็รู้ ๆ !

เราเดินตามเขาแบบระยะประชิด มองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาหมาตัวนั้นถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันตัวสีอะไร ใหญ่แค่ไหน

แต่ว่าตอนนี้เราเดินจนจะถึงตึกคณะบริหารธุรกิจแล้วนะ หรือว่ามันไปนอนขี้เซาอยู่ที่ไหนสักแห่ง

“น้องชื่ออะไร”

“ถ้าพี่จะจีบแล้วชวนเราไปโรงแรม เราก็ยังยืนยันคำเดิมนะคะว่าไม่ไป”

“หึ คนแบบพี่ชวนแค่ครั้งเดียว ไม่ไปก็ไม่ตื้อ”

“แล้วไหน หมา คะ” เรามองไปรอบ ๆ แล้วหันกลับมามองหน้าหล่อ ๆ ของเขา

“ไม่ใช่พี่ละกัน”

“คิกคิก เราไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ”

เขาทำสีหน้าเหมือนคนถูกแกล้งเลย สงสัยโดนเพื่อนแกล้งบ่อยล่ะสิ “พี่อย่าใส่ร้ายน้า”

“หึ” เขาล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วพาเรามาถึงหน้าตึก ตอนนี้เราทั้งคู่ยืนอยู่ห่างจากตึกประมาณหนึ่งร้อยเมตรเห็นจะได้

“สรุปชื่อไร ถึงตึกบริหารละ”

“ซันไชน์ค่ะ แปลว่าแสงอาทิตย์” เรายิ้มอ่อนอย่างสนิทสนม

ที่จริงเขามีมุมที่น่ารักนะ ถึงจะขี้เก๊กไปหน่อยก็เถอะ

“มีแปลให้ด้วย? เออ แสนรู้” เขาลูบศีรษะเราเบา ๆ

ทำเอาอึ้งไปเลย พ่อแม่ไม่สอนเหรอว่าอย่าลูบหัวผู้หญิงที่ไม่ใช่แฟน ฮือ...เรามองเห็นผู้ชายตรงหน้าเป็นภาพสโลวไปแล้ว ทำยังไงดี

“พี่~ ไม่ได้ค่ะ” เราดึงมือเขาออก

“หวงตัว?”

“อือ ก็หวง”

“งั้นก็ไปเถอะ มาส่งถึงที่ละ” เขาทำท่าทีไม่พอใจพร้อมกับยักไหล่ใส่เราราวกับกำลังน้อยใจเราอยู่

“...” ถึงที่กี่โมง

“มัวยืนทำไร พี่มาส่งเราได้แค่นี้เดี๋ยวเพื่อนก็เข้าใจผิดหรอก”

“อะ...อ๋อ ขอบคุณนะคะ”

เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปทางเดิม กลายเป็นว่าเรายืนส่งเขาอยู่นานแล้วค่อยเดินเข้าตึกคณะเอง

“โหยซัน ฉันนั่งรอตั้งนานทำไมมาช้าแบบนี้อ่ะ แล้วทำไมได้เดินมา” มาถึงแพรวพราวก็วิ่งมารับเลยเชียวพร้อมรัวคำถามหน้าตาตื่น เพราะปกติเราจะขับรถมาจอดหลังตึกไม่ก็คุณพ่อมาส่งถึงหน้าตึก ไม่เคยเดินไกลเป็นกิโลแบบเนียะ

“เรื่องมันยาวน่ะ ไปเหอะ จะขอดูสมุดเราใช่ปะ”

“เรื่องนั้นก็ใช่ แต่เล่ามาเลยว่าทำไมได้เดินมาถึงนี่”

“ค่า เดี๋ยวเล่าให้ฟัง” เราตอบส่ง ๆ และเดินนำแพรวพราวเข้าไปในตัวลิฟท์

เราถูกเค้นถามระหว่างนั่งเรียนจนแทบจะจนเลคเชอร์ไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็ได้เล่าไปว่าเกิดอะไรขึ้น พอเลิกเรียนแพรวพราวจึงรีบแก้ปัญหาให้เราทันทีโดยการสอนเราใช้แอพลิเคชั่น

“เรียกรถต้องเรียกให้มาถึงที่แบบนี้”

แพรวพราวสอนเราปักหมุดเรียกไรเดอร์มาถึงหน้าตึกคณะ หลังจากที่เราพลาดให้ไรเดอร์มาส่งที่หน้ามหาวิทยาลัย

“จะจำและนำไปใช้น้า” เราเอ่ยคางยาวพร้อมกับยิ้มร่า

“ได้แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ” แพรวพราวพูดเสียงเรียบขณะที่รถยนต์ขับมาจอดเทียบข้างเราและแพรวพราว

“อือ บายนะ” ยัยเพื่อนที่น่ารักโบกมือลาเราพร้อมกับยิ้มแฉ่งขณะที่เราแทรกตัวขึ้นนั่งหลังเบาะรถยนต์คันกว้างกว่าเมื่อเช้า

“ตามหมุดเลยนะครับ”

“ค่า” เราตอบเสียงเรียบ

ครั้งนี้ไม่ได้กลับไปคอนโดมิเนียม แต่เราต้องนั่งลากยาวบนรถนี่เกือบจะชั่วโมงเพื่อกลับไปบ้านคุณพ่อ