7 - ทำดีขนาดนี้ไม่ชอบหน่อยเหรอ

“ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก”

เฮือก!

พี่เมธีกระซิบข้างหูระยะประชิดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าจนเราขนลุกซู่ไปทั้งตัว อุตส่าห์รีบหนีออกมาจากเขาแล้วยังจะมาเจออยู่ร้านเดียวกัน ถ้าไม่ติดว่าร้านป้าชงน้ำอร่อยล่ะก็เราคงรีบย้ายไปร้านอื่นแล้วเพราะแถวยาวเป็นหางว่าวเลย เขาคงไม่ทันสังเกตใช่ไหมว่าเราสะดุ้งโหยงแรงมาก ๆ

เขามองหน้าเราพร้อมกับยิ้มมุมปาก สายตาแข็งกร้าวนั้นดูอบอุ่นกว่าที่ผ่านมาพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อยและหัวเราะลำคอเมื่อมองหน้าเรา

มีอะไรน่าขำขนาดนั้นกันนะ

“ช่วยบอกให้ชื่นใจทีว่าพี่ไม่ได้ตามเรามา” เราแหงนหน้ามองคนตัวสูงด้านหลังแล้วถามอย่างตรงไปตรงมา ขณะเดียวกันก็ยกมือมาขยับแว่นเล็กน้อย

“ไม่บอกหรอกครับ” เขาก้มลงมาสบตาและยิ้มกว้างขณะเอ่ยกวนเรากลับบ้าง แน่นอนล่ะว่าเรารู้ซึ้งทันทีว่าเราควรจะบอกร้านข้าวมันไก่ให้พี่เขาดี ๆ จะได้ไม่ถูกกวน

“งั้นเราจะถือว่าพี่ตามเรามา” หัวใจของเราสั่นไหวเมื่อพยายามสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

พี่เมธียิ้มพลางยักไหล่กวน ๆ เป็นสิ่งตอบแทน เราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะถูกเขาผลักดันหลังเบา ๆ ให้ขยับแถวไปด้านหน้า

“สนใจอย่างอื่นบ้างดิ ไม่ใช่สนใจแต่พี่”

“ไม่ใช่สักหน่อย” เราบ่นอุบเล็กน้อยเพราะกลัวว่าคนอื่นจะหันมาสนใจ

มือหนาจับกุมไหล่บางของเราไม่ปล่อยราวกับเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ เรารู้สึกว่าตัวเองปุกปิกขึ้นมาทันทีที่ถูกจับตัวขยับไปมาด้วยแรงจากมือคู่นั้น

“ปล่อยเลยพี่!” เราดึงมือเขาออกจากไหล่บาง ๆ และเขาก็ยอมให้เราดึงออกแต่โดยดี

ถึงมันไม่ได้ง่ายแบบที่คิด เพราะมือของเขามันอ่อนระทวย ทว่าพอเราจับดึงขึ้นมือเขาก็แปลงร่างเป็นปลาหมึกที่จับหมับเข้ารอบนิ้วก้อยของเรากลายเป็นว่าตอนนี้เราทั้งคู่เหมือนคนที่กำลังจับมือกันอยู่

ให้ตายเถอะเราเกรงใจที่จะสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขา

เขาทำให้เรารู้สึกอยากใกล้ชิดกันให้มากขึ้นเรื่อย ๆ สายตาที่จ้องมองเราตลอดจากด้านหลังทำให้รู้สึกประหม่าไปหมด ไม่รู้ว่าเขาจะก้มลงมากระซิบกับเราอีกเมื่อไหร่

“ไม่ปล่อยมือเท่ากับมีใจ” เขากระซิบเสียงอ่อย มองเราจะด้านข้างด้วยสายตาหวานเยิ้ม

“มีมารยาทค่ะ” เราสะบัดมือออกทันทีแล้วขยับหนีเขา

ถึงจะดีต่อใจจนเวลาแทบจะหยุดหมุนแต่เรากลับรู้สึกทั้งเขินและอายคนอื่นในเวลาเดียวกัน ใครมองมาที่เราตอนนี้ก็คงจะคิดว่าเขากำลังจะหอมแก้มเพราะเราดันหันหน้ามามองเขาด้วยนี่สิ

เราพูดแรงไปไหมนะ?

ว่าแล้วก็หันกลับไปมองเขา เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาปานฟ้าประธานยืนกอดอกมองมาอย่างไม่ลดละพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตากลับมา เราจึงยิ้มทีเล่นทีจริงให้เพื่อเป็นการถนอมน้ำใจ

การยืนรอแถวนี้ก็ช่างเหนื่อยหน่ายจริง ๆ เรายืนใส่รองเท้าส้นแก้วยาวสองนิ้วลายเพชร เพราะมันไม่มีสายรัดเราจึงรู้สึกเมื่อยมากได้แต่แอบเอามือทุบต้นขาเบา ๆ

“เธอเอาน้ำไร” จู่ ๆ เขาก็ถามขึ้นมา น้ำเสียงเข้มนั้นดูไม่ค่อยอยากรู้เรื่องของเราเท่าไหร่

“พี่จะซื้อตามเราอีกแล้วเหรอ”

“...” ถามไม่ตอบ ยืนนิ่งมองเราอยู่อย่างนั้น...อึดอัดเป็นบ้า

“ชาเขียวหวานน้อย” เราเอ่ยขึ้นเพื่อจบปัญหา เอาจริงนะถึงเขาจะกินตามเราก็ไม่ติดหรอกเพราะมันอร่อยมาก แต่ที่ไม่อยากบอกก็เป็นเพราะพี่เมธีอีกนั่นแหละชอบทำตัวน่าหมั่นไส้

“อืม ไปนั่งรอที่โต๊ะดี ๆ เดี๋ยวเอาไปให้”

“อะไร...ยังไง...นะพี่” เราไม่ได้ฟังผิดหรอกนะเขาเพิ่งจะไล่เราออกไปด้วยท่าทางเหมือนไล่หมาแมว แต่เพราะจะเอาไปเสิร์ฟเราถึงที่งั้นเหรออ

ใบหน้าที่มองมาให้เรานั้นยังคงสงบนิ่งพลางจับไหล่บางขยับออกนอกแถว เป็นเราที่ยืนมองเขาตาละห้อยอยู่ข้างนอก

“ไม่เอาพี่ เรารอได้” เราพยายามแทรกตัวเข้าไปแต่เขาก็ขวางสุดฤทธิ์ด้วยท่อนแขนอันแข็งแกร่งของตนเอง ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเอาศอกกันท่าเรา

“ออกจากแถวไปแล้วคิดจะแซงคิวรึไง” เขาพูดเสียงดังจนคนอื่นมองมาที่เรา

“ก็พี่ดันเราออกมาหนิ” เราเถียงแต่ก็หยุดแทรกตัวเข้าไป ทุกคนมองมาเหมือนเราเป็นฝ่ายผิด ราวกับว่าเราหยอหล้แกันจนรบกวนคนอื่นเสียอย่างนั้น

“ไหนหลักฐาน”

แววตาใสซื่อของเราออกแววจะงอแงมองเขาด้วยความผิดหวัง นอกจากจะไม่ยอมรับว่าดันเราออกมาแล้วยังแสร้งไม่รู้จักกันอีก

“...” เราไม่ตอบอะไรอีกแล้วยอมเดินออกมาอย่างจำใจ ถึงแม้ว่าจะเบะปากคว่ำอัตโนมัติเกือบจะน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอาย แต่ก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ถูกผู้ชายแกล้งและหลอกให้ออกจากแถวในเวลาเดียวกัน

เรานัั่งลงข้างแพรวพราวและจัดการทานข้าวมันไก่ที่มันจืดชืดมากแล้วในขณะที่แพรวพราวนั้นเหลือแค่เศษหนึ่งส่วนสามของจาน

แพรวพราวมองมาที่เราด้วยความงุนงง นอกจากจะเงียบไม่พูดไม่จาแล้วก็ยักข้าวคำโตใส่ปากไม่หยุดด้วย

“ไหนซันบอกว่าจะไปซื้อน้ำ”

“มีคนแกล้งผลักเราออกจากแถว” เราเอ่ยเสียงเรียบ

“อ้าว แล้วทำไมไม่เบียดเข้าไปเลยล่ะ”

“…”

“โดนแกล้งยังไงมาเนี่ย มีเรื่องกับใครเขามาไหม” แพรวพราวรัวคำถามมาด้วยความเป็นห่วงเพราะตั้งแต่รู้จักกันมาเราไม่เคยมีเรื่องกับใครเลย

“เขาบอกว่าให้เรามานั่งรอเดี๋ยวเอามาให้แล้วผลักเราออกมา”

“?”

“นั่นแหละ พอเราหลุดจากแถวเขาก็กล่าวหาว่าเราจะไปแซงคิว ตอนนั้นถึงได้รู้ว่าโดนแกล้ง”

“ถูกหลอกว่างั้น”

“ไม่รู้สิ ไม่อยากรับรู้ด้วยแล้ว”

ใจหนึ่งเราก็เชื่อสนิทเลย แต่อีกใจหนึ่งเราก็เข้าใจว่ามันเป็นการแกล้งเล่นของการถูกปฏิเสธในคืนนั้น ถ้าอย่างนั้นก็เอาคืนให้พอใจเลย