5 - ใช้ ๆ แล้วทิ้ง

@ผับไจแอนท์เฮฟวี่

เมธีนั่งจิบเหล้าพอเป็นพิธีในขณะที่มองรอบ ๆ ผับขนาดใหญ่

“วันนี้น้องวิบวับมาไหมวะ” ภูริเอ่ยติดตลก

“มาก็เสร็จกูดิ” เมธีหัวเราะในลำคอ เขาคิดถึงความซื่อบื้อของซันไชน์และต้องขอบคุณภูริที่เอาเรื่องของหมามาเป็นข้ออ้าง เพราะซันไชน์ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกหลอก แถมเรียวขาอ่อนเธอก็น่าลูบไล้มากเลยทีเดียว

“มึงรับคำท้าไอ้วาว่างั้น”

“...” ไม่ตอบใด ๆ ทั้งสิ้น

“กูไปละ” วายุเอ่ยตัดบทแล้วเดินออกมาโต๊ะ เหลือก็แค่เมธีคนเดียวที่นั่งจิบเหล้าชิลเฝ้ารอดูซัันไชน์ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีแม้แต่เงา

มีเพียงเสียงบรรเลงเพลงจากฝีมือของดีเจสั่นสะเทือนไปสุดขั้วหัวใจ ผู้หญิงหลายคนแต่งตัวโชว์เรือนร่างที่แสนสวยงามให้พวกเขาได้เชยชม ก่อนจะมีใครบางคนเดินเข้ามาทักทายคนตัวสูง

“นั่งด้วยได้ไหมคะ” สาวสวยในชุดเดรสสั้นเปิดแผ่นหลังกว้างนั่งลงบนที่ว่างข้างเมธี สายตาจับจ้องเขาราวกับจะกลืนกิน

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเหล่มองสาวสวยอย่างมีเลศนัย “มีผัวยัง”

“ถ้ามีจะเดินมานั่งด้วยเหรอคะ”

เมธีเข้าใจพร้อมกับเทเหล้าให้เธออย่างใจเย็น ผู้หญิงที่รุดหน้ามาถึงที่ก็ต้องพูดแบบนี้ทุกรายนั่นแหละ

“เฮ้อ”

เขาถอนหายใจออกอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนยกแก้วเหล้ากระดกราวกับน้ำเปล่า สายตาร้ายจ้องมองเรือนร่างของหญิงตรงหน้าก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกให้เธอขยับเข้ามาใกล้ ๆ

อีกทางด้านหนึ่งวายุกลับมาจากห้องน้ำจึงเดินไปสะกิดจอมทัพ “เมธีไปไหนแล้ววะ”

“นั่นไง” จอมทัพชี้ไปยังหน้าประตูเห็นางสูงเดินกอดเอวบางกำลังก้าวออกไปจากผับ

“ใจร้อนว่ะ” วายุยิ้มเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพื่อนสนิทตัวดีที่แม่งรักสนุกไปวัน ๆ คราวนี้หิ้วออกไปกินข้างนอกเร็วกว่าที่คิดด้วยซ้ำ

.

.

.

ท่ามกลางถนนเส้นเล็กในเส้นทางเปลี่ยว รถเก๋งสีดำโยกโคลงเคลงอยู่บนที่ดินเปล่า ด้วยความที่มืดสนิทจึงทำให้สีรถพลางตัวได้ดีในความมืด เสียงใครบางคนครางเล็ดลอดออกมาบางจังหวะเมื่อภายในรถกำลังเกิดความร้อนระอุมหาศาล

รถสีดำโคลงเคลงจังหวะเนิบนาบ ไม่นานก็เริ่มเร่งความเร็วจนรถคันจิ๋วส่ายไปมา เสียงรัญจวนของหญิงกรีดร้องประสานกับความสั่นคลอนแคลนของรถที่ดูแล้วเหมือนจะพังเอาเสียให้ได้

ความเร็วนั้นดูจะถึงจุดสูงสุด จู่ ๆ เจ้ารถเก๋งสีดำสนิทก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ เสียงที่เล็ดลอดออกมาเริ่มเงียบสนิท

เมธีนั่งลงข้างเบาะคนขับ เหงื่อไหลท่วมตัวจากการออกกำลังรุนแรงเกินไป เอื้อมดึงถุงสีขุ่นออกจากอวัยวะใต้สะดือก่อนจะมัดปากถุงแล้วเขวี้ยงทิ้งออกนอกหน้าต่าง

“เมธีเรียนที่เดียวกับพี่เลย ไม่เห็นจะรู้ด้วยว่ามีของดีอยู่ใกล้ ๆ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มด้วยความพอใจพลางจัดแจงชุดเดรสให้เข้าที่

“รู้แล้วยังไง...ไม่รู้แล้วยังไง” ชายหนุ่มถามเสียงกระเส่า

เธอมองดูชายหนุ่มสวมใส่เสื้อผ้าเหมือนว่าจะร่ำลากันแล้ว แต่อดไม่ได้ที่จะอาลัยอาวรณ์

“เหนื่อยแล้วเหรอ”

“เหนื่อยดิรถคันเล็กนิดเดียว”

เมธีมองไปรอบ ๆ ข้างทางถึงได้รู้ว่าตนเองออกมาไกลแค่ไหนกว่าจะจัดการล่อเธอในรถได้สำเร็จ อาการเหนื่อยล้ก็าเริ่มเข้ามาแทนที่

“บ้านเธออยู่ไหน” ชายหนุ่มค่อย ๆ เอนตัวลงนอนบนเบาะรถ สองมือรองใต้ศีรษะ

“ต่อปะล่ะ” เธอยิ้มหวานด้วยความเขินอาย

“ดึกแล้ววันนี้ เดี๋ยวตื่นสายอะดิ”

ไม่รู้ว่าทำไมหลังจากปล่อยน้ำออกจากตัว เขาถึงรู้สึกไม่พอใจในตัวเองซ้ำ ๆ ในตอนที่มีอารมณ์พลุ่งพล่านไม่ว่าใครหน้าไหนก็ได้หมด ทว่าพอสมใจอยากแล้วแม้แต่ใบหน้าของคู่นอนก็ยังไม่อยากจะสนใจ ราวกับว่ามันคือกิจวัตรประจำวันที่ก่อนนอนเขาจะต้องทำก็เท่านั้น

“จริงด้วย ให้ไปส่งไหม”

“ไปดิ”

เมธีงีบหลับตลอดทางจนถึงหน้าบ้าน มือเรียวล้วงลงต่ำ คลำของลับเต็มมือจนเขารู้สึกตัว เมธีรีบคว้ามือเธอออกแทบจะทันที

“ทำไร” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นจนเธอสะดุ้ง

“ถึงแล้วบ้านเมธีอ่ะ” ใบหน้าเหยเกป้อนยิ้มให้

“อ่า...ไปนะ”

“...” เธอพยักหน้าด้วยความเสียดาย มองเขาลงจากรถไปทั้ง ๆ ที่รอคำเชิญชวนให้ไปต่อด้วยกัน ทว่าเมธีกลับย้อนกลับมาจังหวะเดียวกันเธอก็รีบลดกระจกลงพลางเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความหวัง

“แล้วก็ช่วยเก็บเรื่องของเราไว้เป็นความลับด้วย ตามที่เราคุยกัน”

“ไม่มีปัญหา”

“ครับ บายครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ได้ใส่ใจนักก่อนจะหมุนตัวเดินมาหยุดหน้าประตูบ้าน ยกมือขึ้นเคาะประตูสองสามที

ก็อกก็อก! ก็อกก็อก!

เมธียืนเคาะประตูอยู่ไม่นาน เพื่อนสนิทของเขาก็โผล่หัวออกมาบ่งบอกว่าใครคือเจ้าของบ้าน

“มาแล้ว?” วายุสวมใส่ชุดนอนมองเพื่อนอย่างเบื่อหน่าย

“เออ อาบน้ำหน่อยดิ”

“ตามสบาย แม่ไม่อยู่บ้าน”

“ดีเลย กูนอนโซฟานะ”

“แล้วแต่มึงเหอะ” วายุเอ่ยจบก็เดินขึ้นชั้นบนไป

บ้านของวายุถือเป็นที่ประจำของเขาเลยก็ว่าได้ ถึงจะไปเที่ยวพร้อมกันแต่วายุมีนิสัยหวงตัว รักสนุกแต่ไม่ให้มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาวุ่นวาย เมื่อเมธีหายออกจากผับวายุก็ชอบออกมารอรับที่บ้านราวกับเป็นผู้ปกครองของเมธีเสียเอง

เมธีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ล้มตัวนอนลงบนโซฟาห้องรับแขกของวายุตามปกติ