9 ก็แค่คู่นอนชั่วคราว

ความร้อนแรงบนเตียงกำลังปะทุเดือด คามินไม่เปิดโอกาสให้หายใจ เขาบดขยี้ริมฝีปากลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลับกับซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างหิวกระหาย ราวกับเสือที่กำลังขย้ำเหยื่อจนจมเขี้ยว

"บอส... อื้อ... พอก่อน..." จันทร์เจ้าหอบหายใจตัวโยน มือเล็กพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง "เดี๋ยว... เดี๋ยวแผลฉีก..."

"ช่างแผลมันปะไร..." คามินงึมงำชิดผิวเนื้อ ไม่ฟังเสียงทัดทาน เขากดจูบหนักๆ ฝากรอยรักสีกุหลาบไว้แสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะวกกลับมาประกบปากเธออีกครั้ง ดูดเม้มริมฝีปากล่างย้ำๆ จนเกิดเสียงน่าอาย

จ๊วบ... จุ๊บ...

เสียงหยาบโลนดังลั่นห้อง ทำเอาจันทร์เจ้าหน้าแดงซ่านจนแทบระเบิด

"บอส... อื้อ... คนบ้า..."

ปัง!

"กรี๊ดดดดดดดดดด!!"

เสียงประตูถูกผลักกระแทกผนังดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดที่ทำลายบรรยากาศวาบหวามจนพังพินาศ

คามินชะงักกึก อารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านสะดุดหัวทิ่ม ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเคลิบเคลิ้มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหงุดหงิดสุดขีด

จันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก รีบผลักอกเขาออกแล้วตะกายหนีไปชิดหัวเตียง มือไม้สั่นรีบจัดเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หันไปมองต้นเสียงที่ยืนเท้าสะเอวหน้าดำหน้าแดงอยู่กลางห้อง

"นี่มันอะไรกันคะ!"

'นีน่า' ดาราสาวคู่ควงคนเก่า ยืนชี้หน้าด่ากราด นิ้วสั่นระริกเหมือนเจ้าเข้า "คามินคะ! ทำไมทำกับนีน่าแบบนี้! ทำไมมานัวเนียกับแม่นี่... ที่แท้ก็แอบกินขี้ข้าในบ้านเหรอคะ!"

สายตาเหยียดหยามตวัดมองจันทร์เจ้าเหมือนเห็นขยะเปียก "นึกว่าใคร... ที่แท้ก็นังบอดี้การ์ดหน้าจืด เลี้ยงไม่เชื่อง! แอบปีนเตียงเจ้านายลับหลังฉัน หน้าด้าน!"

คามินค่อยๆ หันกลับมามองนีน่าช้าๆ... ช้าแต่ทว่าน่ากลัว รัศมีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนอากาศในห้องเย็นเฉียบ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ สายตาคมกริบมองดาราสาวเหมือนมองแมลงสาบที่ไต่ขึ้นมาบนโต๊ะอาหาร

"เข้ามาได้ยังไง" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบเอ่ยขึ้น "วันก่อนกูบอกให้มึงไสหัวไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ก็... ก็นีน่าเป็นห่วงคุณนี่คะ!" นีน่าสะอึก เปลี่ยนท่าทีเป็นบีบน้ำตา เดินรี่เข้ามาจะเกาะแขน "ได้ข่าวว่าคุณไปถล่มพวกท่าเรือมา นีน่ากลัวคุณจะเป็นอะไรไป... เลยเป็นห่วง..."

"อย่ามาแตะตัวกู" คามินสะบัดแขนอย่างแรงจนนีน่าเซถลาเกือบล้ม "แล้วใครสั่งใครสอนให้มึงถือวิสาสะบุกรุกเข้ามาในห้องนอนกู!"

"ทำไมจะเข้าไม่ได้ล่ะคะ! นีน่าเป็นแฟนคุณนะคะ!" นีน่าแว้ดใส่เสียงหลง "คามินลืมไปแล้วเหรอคะว่าเรามีความสุขกันแค่ไหน คุณลืมรสชาติของนีน่าไปแล้วเหรอ!"

"แฟน?" คามินทวนคำสั้นๆ พร้อมแค่นหัวเราะในลำคอ "กูไปตกลงเป็นแฟนมึงตอนไหนไม่ทราบ?"

"ก็... ก็คุณให้สร้อยเพชรนีน่า... คุณพานีน่าออกงาน..." นีน่าเริ่มหน้าเสีย เสียงสั่น

"ของพวกนั้นกูให้เป็นค่าตัว..." คามินพูดสวนทันควัน สายตาดูแคลนฉายชัด "ค่าแรงสำหรับการแสดงบนเตียง... ที่ผ่านมากูจ่ายไม่อั้น เพราะคิดว่ามึงฉลาดพอที่จะรู้สถานะตัวเอง... ว่าเป็นแค่ที่ระบายความใคร่ชั่วคราว"

จันทร์เจ้านั่งตัวลีบอยู่บนเตียง มือบีบกันแน่น ฟังคำพูดเชือดเฉือนนั้นแล้วรู้สึกจุกแทน... เจ็บและชาไปทั้งตัว เพราะลึกๆ เธอก็กลัวว่าตัวเองจะเป็นได้แค่นั้น

"ไม่จริง! คุณรักนีน่า!" นีน่ากรีดร้องปิดหูไม่ยอมรับความจริง "มันเป็นเพราะนังนี่ใช่ไหม! นังหน้าด้าน! แกใช้มารยาอะไรอ่อยเขา!"

นีน่าพุ่งตัวเข้ามาง้างมือจะตบจันทร์เจ้า

หมับ!

"โอ๊ย! เจ็บนะคะคามิน!"

คามินคว้าข้อมือนีน่าไว้กลางอากาศ บีบแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ

"อย่า-เสือก-แตะ-ต้อง-ผู้หญิง-ของกู"

คามินเน้นทีละคำชัดเจน เสียงต่ำจนน่าขนลุก นัยน์ตาวาวโรจน์ดุจปีศาจ

"ถ้ามึงยังอยากมีมือไว้จับไมค์ร้องเพลง... หรืออยากมีหน้าสวยๆ ไว้หากินในวงการ... ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!"

นีน่าหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวสุดขีด ไม่เคยเห็นด้านมืดของคามินที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน

"วิทย์! มึงตายห่าไปไหนแล้ววะ!!" คามินตะโกนลั่นห้องจนกระจกสั่น

ปัง!

ประตูห้องเปิดผัวะ วิทย์รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสองคน "ครับบอส! ขอประทานโทษครับ! ยามข้างล่างแจ้งว่าเธออ้างว่าเป็นแฟนบอส เลยปล่อยขึ้นมา..."

"ไล่ออกให้หมด! ทั้งยาม ทั้งเลขาหน้าห้อง!" คามินสั่งเฉียบขาด ชี้หน้านีน่า "แล้วลากอีตัวนี่ออกไป... โยนออกไปหน้าตึก แล้วสั่งห้ามเหยียบที่นี่อีกตลอดชีวิต! ถ้ากูเห็นหน้ามันอีก... กูจะยิงทิ้ง!"

"ครับบอส! เชิญครับคุณนีน่า" วิทย์กับลูกน้องรีบพุ่งเข้ามาล็อคแขนนีน่าซ้ายขวา

"ไม่นะ คามิน! คุณทำกับนีน่าแบบนี้ไม่ได้นะ! ฉันรักคุณนะ! ปล่อยนะ! กรี๊ดดดด!"

เสียงโวยวายของนีน่าค่อยๆ เบาลงเมื่อถูกลากตัวออกไปจนลับตา ประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด

คามินยืนหอบหายใจแรง พยายามระงับอารมณ์โกรธที่พุ่งถึงขีดสุด เขาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นลวกๆ ก่อนจะหันกลับมามองจันทร์เจ้าที่ยังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง สีหน้าเธอซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นจนสั่น

"กลัวเหรอ..." เสียงของเขาอ่อนลงจนน่าแปลกใจ

คามินเดินกลับมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เอื้อมมือไปแกะมือเล็กที่กำแน่นออก แล้วกุมไว้ในอุ้งมือใหญ่ ลูบหลังมือที่เย็นเฉียบเบาๆ

"ขอโทษนะ..." คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากเขาช้าๆ "ขอโทษที่ปล่อยให้เรื่องเฮงซวยแบบนี้เกิดขึ้น... ทั้งที่ฉันรับปากว่าจะกันเธอไว้จากคนพวกนั้น"

จันทร์เจ้าสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ... เสือร้ายเมื่อกี้ กลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ต่อหน้าเธอ

เขายิ้มบางๆ ให้เธอ ยกนิ้วขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอทัดหูอย่างทะนุถนอม

"จำไว้นะ... ไม่มีใคร... ไม่มีผู้หญิงหน้าไหนจะมายุ่งกับเธอได้อีก ไม่ว่าจะเป็นอดีต... หรือใครก็ตาม"

เขาโน้มหน้าลงมาเอาหน้าผากแนบกับเธอ จ้องลึกเข้าไปในดวงตา

"ที่นี่... บนเตียงนี้... จะมีแค่เธอกับฉัน... ตลอดไป"