บทที่ 21... รออยู่นะ

“ท่าทางคุณจะรักพ่อมากนี่ แล้วทำไมต้องปิดบังประวัติของตัวเองด้วยล่ะ”

เธอตื่นจากภวังค์ หันไปมองคนถามตาปริบๆ

“ฉันไม่ได้ปิดบัง แค่ไม่พูดถึง” เธอยื่นถ้วยบะหมี่ให้เขา “นี่ไง อาหารที่ทำได้รวดเร็วที่สุดและฉันก็ทำมันได้อร่อยที่สุดด้วย รับรองความปลอดภัยทุกประการ”

เขายิ้มๆขณะรับถ้วยบะหมี่แล้วก็ใช้ตะเกียบเกี่ยวลากเส้นเกือบหมดถ้วยเข้าปากทันที เคี้ยวเหมือนคนตายอดตายอยาก

“ฉันถามคุณจริง ๆ เถอะ คุณเก็บดอกเบี้ยแบบนี้กับลูกหนี้ทุกคนรึเปล่า หรือว่ามีแค่ฉันคนเดียวที่ซวย”

ภาคินหยุดกึก พวงบะหมี่ยังคาอยู่ที่ปาก

เธอส่งสายตาอ่อนล้าสิ้นหวัง ขณะเดินหลีกหนีเขาออกไปจากครัวแล้วกลับเข้าไปในห้องนอน จัดการลงกลอนล็อกประตูจนแน่นหนา ความรู้สึกทดท้อส่งเธอเข้าสู่โลกส่วนตัว อรดีร้องไห้ ทั้งที่เคยสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะไม่ร้องไห้อีกเลยหลังจากที่มารดาผู้เป็นที่รักยิ่งเสียชีวิตไปตั้งแต่เธออายุหกขวบ เธอขู่ตัวเองว่าจะเข้มแข็ง ต่อสู้กับสังคมอันโหดร้ายโดยให้ความหวังเป็นพลังชีวิต หวังว่าสักวันหนึ่ง เธอและพ่อจะรวยและมีความสุขอยู่ในคฤหาสน์ที่สวยงามยิ่งกว่าบ้านของตระกูลพัฒน์ชนะพงศ์

แล้วนี่มันอะไรกัน ตั้งแต่หมอนี่โผล่มา

“ทุกอย่างกำลังจะพังพินาศ เพราะมันคนเดียว ไอ้ปิศาจภาคิน”

ส่วนคนเป็นเจ้าหนี้ถึงกับกลืนไม่ลง กับคำถามของเธอ ใช่ เขากำลังทำอะไรอยู่ ทิ้งงานที่เกาะมาพักร้อนในกรุงเทพฯ ขยัยอาณาจักรหรือตั้งใจมาทวงหนี้…ทั้งๆที่เป็นลูกน้องคนไหนก็ได้ แต่เขาลงมือทำเสียเอง เพราะอะไร?

“ใครบอกกันว่าคุณคนเดียวที่ซวย ยังมีอีกซี่ อย่างน้อยก็สองละ”

มันคือการชำระความชิงชังที่ล้นอกให้เบาบางลงต่างหาก สำหรับแม่นางเอกสาว เธอเป็นหมากตัวสำคัญที่เขาจะใช้เดินไปสู่ความสำเร็จในเกมสายเลือดครั้งนี้เท่านั้น โน่น…คนที่จะเจ็บปวดยิ่งกว่า คุณนายกับลูกชายสุดที่รัก มันคุ้มจะตายกับการลงทุนเข้ามาในมหานคร

“แล้วนายจะได้รู้ว่าความเจ็บปวดจากการถูกขโมยของรักมีรสชาติแบบไหน ฉันจะทำให้นายรู้ว่าการตายทั้งเป็นมันสนุกไม่ใช่เล่น”

พระจันทร์กลมโตลอยเด่นประดับฟ้า ส่องแสงนวลลงมายังร้านอาหารสไตล์ฝรั่งเศสเหนือยอดตึก ริมแม่น้ำเจ้าพระยา สองหนุ่มสาวที่กำลังถูกจับตามองนั่งอยู่ที่โต๊ะริมสุดซึ่งมีความเป็นส่วนตัวสูง นางเอกสาวดาวรุ่งควงคู่มากับผู้ชายในเครื่องแบบที่มีชื่อเสียงในวงสังคมไม่น้อยไปกว่ากัน ตอกย้ำข่าวลือของคนคู่นี้ด้วยภาพสวีทหวานที่ไม่เกรงกลัวสายตาใคร

พีระนันทน์กุมมือของอรดีเอาไว้ตลอดเวลา ส่งประกายรอยยิ้มอบอุ่นสื่อถึงหัวใจที่มอบให้อย่างจริงใจเรื่อยมา

“อรรู้ไหม อรทำให้พีมีความสุขมาก สุขจนล้นทะลักไปหมด”

เจ้าหล่อนยิ้มจืด ดวงตายังคงซ่อนแววกังวล

“พีมีความสุข แต่คุณหญิงแม่ของพีสิ ป่านนี้ไม่รู้ว่ากำลังแช่งชักหักกระดูกอรอยู่รึเปล่า”

“ไม่เอาน่า คุณแม่ดูดุก็จริง แต่ไม่ได้เป็นคนใจร้ายขนาดมานั่งแช่งว่าที่ลูกสะใภ้หรอกนะ” ส่งสายตาหวานเชื่อมแล้วเขาก็กวักเมือเรียกบริกร สั่งให้เสิร์ฟของหวานทันที ก่อนที่บรรยากาศมันจะเสียไปเพราะคำว่า ‘แสงเดือน’

“พีสั่งเค้กกลิ่นวานิลลาที่อรชอบมาให้ด้วย ลองดูสิ”

เค้กชิ้นใหญ่ถูกเลื่อนไปวางตรงหน้าหญิงสาว เธอหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วหัวเราะ

“อย่าบอกนะพี ว่าจะทำน้ำเน่า โดยการใส่แหวนลงไปในเค้กนี่”

พีระนันทน์ถึงกับอ้าปากหวอ แก้มแดงเพราะเขินเกินทน

“เปล่านะ พีไม่คิดทำอะไรเพี้ยนๆแบบนั้นหรอก วางใจได้น่า แต่แค่จะขอเต้นรำด้วยสักเพลงหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่ทราบว่าคุณนางเอกสุดสวยจะเมตตาผมรึเปล่าครับ”

อรดีจ้องพีระนันทน์ตรงๆเพราะแปลกตา ทั้งที่รู้จักกันมานานนับสิบปี เขาดูตื่นเต้นลนลานจนเกินธรรมดา ดูไม่เหมือนหนุ่มผู้พกพาความมั่นใจมาเต็มบ่าเหมืนวันก่อน ๆ หญิงสาวยื่นมือให้ชายหนุ่มที่โค้งให้จับด้วยความยินดี แต่ทว่า การเต้นรำเคล้าแสงจันทร์คลอเสียงหวานจากเปียโนไม่ทันจะจบเพลง โทรศัพท์ของผู้กองหนุ่มก็ดังขึ้นขั้นความสุขเสียก่อน คนบ้างานอย่างเขาละมือจากหญิงสาวทันที แล้วขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ไกลๆ

ไม่นานนัก พีระนันทน์ก็กลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง พร้อมกับข่าวที่อรดีสามารถคาดเดาได้ล่วงหน้า

“อรครับ พอดีมันมีงานด่วนเข้ามาน่ะครับ ช่วงนี้พวกแก๊งค์มาเฟียทวงหนี้อาละวาดหนักเหลือเกิน งั้นเรากลับกันเลยได้ไหมครับ ผมจะไปส่งคุณก่อน”

อรดีใบหน้าเซียวลงไปถนัดใจ แต่เธอไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว

“อรว่าคุณรีบไปทำงานจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวอรกลับแท็กซี่เองก็ได้”

“ไม่ได้หรอกอร พีไปรับอรมา แล้วพอกลับจะให้อรนั่งแท็กซี่กลับได้ยังไง”

อรดีแววตาจริงจัง เอื้อมมือไปจับมือของตำรวจหนุ่มแล้วบีบ

“แต่อรอยากให้พีรีบไปลากหัวไอ้แก๊งค์มาเฟียเข้าตะรางให้หมด บ้านเมืองจะได้สงบสุขซะที รีบไปนะคะ อย่าให้พวกมันรอดไปได้อีก อรจะเอาใจช่วยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงอรหรอกนะคะ อรดูแลตัวเองได้”

เธออนุญาตและส่งเสริมอย่างออกนอกหน้า จนพีระนันทน์อดลังเลใจไม่ได้ว่าเพราะประชดหรือเอาใจช่วยจริง ๆ แต่อรดีไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาสักหน่อย เธอไม่ได้งี่เง่าไร้สาระเหมือนกับผู้หญิงทั่วไป เขาจึงรีบออกจากร้านอาหารหรูไปตามการเร่งเร้าขอร้องจากเธอนั่นเอง

“อรจะสบายใจมากถ้าไม่มีคนเลวพวกนี้ครองเมือง”

คู่ควงไปแล้ว เหลือแต่เธอ นั่งเดียวดายอยู่ตรงที่เดิม มองไปยังเบื้องหน้า แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องส่องประกายระยิบระยับอวดตา เธอทอดถอนลมหายใจไปในสายลมหนาวที่พัดมาวนเวียนเนื้อกายเป็นระลอก เธอกกกอดตัวเอง ดวงตาเหม่อลอยหม่นหมอง

กระทั่งเธอตัดสินใจหันกลับมาอีกครั้ง แล้วภาพที่ได้เห็นกับตาก็ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจจนไม่อยากจะเชื่อสายตา…หมอนั่นควงมากับสาวสวย!