17

หญิงสาวหันไปมองตามเสียงทักทาย แล้วรีบทักตอบพร้อมรอยยิ้มเพราะจำได้ว่าเขาคือเพื่อนของเจ้าบ่าว

“สวัสดีค่ะ เพิ่งมาถึงเหรอคะ”

“มาได้สักพักแล้วครับ ผมออกมาเข้าห้องน้ำและเห็นคุณน้ำผึ้งยืนอยู่ ก็เลยเดินมาหา ไปนั่งด้วยกันมั้ยครับ” ชัชชัยเอ่ยชวนอย่างสุภาพและคาดหวัง เพราะเขาสนใจเธอมากตั้งแต่แรกพบ       

“แม่น้ำผึ้งครับ พ่อเควี่เรียกให้ไปถ่ายรูปครับ” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบ วาคิมก็วิ่งเข้ามาเรียกเธอตัดหน้า ตามคำสั่งของคุณพ่อกำมะลอ     

“จ้ะลูก น้ำผึ้งขอตัวก่อนนะคะ” แล้วเดินออกไปพร้อมลูกชายที่จับมือเธอเอาไว้

ชัชชัยมองตามด้วยความงง ไหนเพื่อนเขาบอกว่าเธอเป็นสาวโสดที่เลี้ยงลูกของพี่ชายเอาไว้สองคน แล้วทำไมถึงมีสามีมาด้วยล่ะ เขาได้แต่ถอนใจด้วยความผิดหวัง แล้วหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะตามเดิม

...............................

เควินและณัฐวราถูกพาไปนั่งโต๊ะที่ทางเจ้าภาพจัดไว้เป็นพิเศษ สำหรับให้เจ้านายของฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวได้นั่งร่วมกัน เธอไม่ได้อยากนั่งตรงนี้ แต่เพื่อน ๆ ของเธอกลับไล่ให้เธอมานั่งเป็นเพื่อนเขา และรับอาสาช่วยดูแลวาคิมกับวลาลีให้

งานเลี้ยงดำเนินไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาที่เชิญคู่บ่าวสาวขึ้นเวที เชิญบิดามารดาและเจ้านายของทั้งสองฝ่ายเพื่อกล่าวอวยพรให้คู่บ่าวสาว เมื่อเสร็จสิ้นพิธีต่างก็ทยอยลงมาจากเวที เหลือแค่คู่บ่าวสาวกล่าวขอบคุณผู้มาร่วมงานและร้องเพลงปิดท้าย

“งานนี้เจ้าบ่าวเจ้าสาวฝากบอกมาว่าไม่ถนัดร้องเพลงทั้งคู่ครับ แต่พวกเขามีเจ้าแม่คาราโอเกะเป็นตัวแทนครับ และเพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ขอเชิญคุณน้ำผึ้ง เพื่อนเจ้าสาวคนสวยขึ้นมาบนเวทีเลยครับ” จบเสียงประกาศของพิธีกร ทุกคนก็ปรบมือทันที   

ณัฐวราถึงกับหน้าเหวอ ไม่คาดว่าจะถูกเพื่อนรักมัดมือชกแบบนี้ แม้จะอายแต่ก็อยากเต็มที่ให้กับงานแต่งงานของเพื่อน จึงจำใจต้องลุกขึ้น

“เดี๋ยวน้ำผึ้งมานะคะ” เธอบอกกับเควินแล้วเดินไปขึ้นเวที

เธอเลือกร้องเพลงลูกทุ่งจังหวะสนุกสนานมาขับร้อง และทำท่าทางประกอบการร้องได้อย่างน่ารักนัก เรียกรอยยิ้มและเสียงกรี๊ดจากบรรดาเพื่อนสนิท และเพื่อนร่วมงานที่มาในงานนี้ได้อย่างดี

เควินนั่งมองหญิงสาวบนเวที ที่ร้องเพลงได้เพราะและเต้นได้น่ารักมาก สำหรับเขาเธอทำอะไรก็ดูดี น่ารักไปทุกอย่าง แต่ก็อดหมั่นไส้พวกหนุ่ม ๆ ที่ไปตกรางวัลและฉวยโอกาสขอจับมือเธอมาก ๆ ถึงแม้เขาจะไม่ใช่ผู้ชายขี้หึงแบบไร้เหตุผลก็เถอะ แต่เห็นสายตากรุ้มกริ่มพวกนั้นแล้วก็อดไม่ได้ และดีใจมากที่เพลงจบเสียที

“น้ำผึ้งร้องเพลงเพราะจัง” เขาชมเมื่อเธอกลับมานั่งลงที่โต๊ะ หยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ เมื่อเห็นเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมตามไรผมของเธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับผ้าเช็ดหน้าจากเขามาซับเบา ๆ ตามใบหน้า

“ผมเพิ่งรู้ว่าน้ำผึ้งเป็นเจ้าแม่คาราโอเกะ”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่ร้องเล่นสนุก ๆ กับเพื่อนเท่านั้น”

“คราวหน้าชวนผมไปร้องด้วยนะครับ”

เธอเอียงคอนิด ๆ มองเขาแล้วยิ้มกว้างเปิดเผย และมันเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกล้าทำกับเขาแบบนี้

“ได้สิคะ”

..............................

 “พ่อเควี่ แม่น้ำผึ้ง เราจะไปเที่ยวกับป้าเอหรือเปล่าคะ” ขากลับจากงานเลี้ยง เด็กหญิงวลาลีนั่งอยู่เบาะหลังก็ถามขึ้น เพราะเธอได้ยินเพื่อน ๆ ของมารดาคุยกันตอนจะกลับบ้าน

“น้องวากับน้องคิมอยากไปเหรอคะ”

“น้องคิมกับน้องวาอยากไปเล่นน้ำทะเลครับ เนอะน้องวา” วาคิมหาแนวร่วมกับน้องสาว 

“ค่ะพี่คิม”

“แล้วคุณล่ะคะ อยากไปด้วยหรือเปล่า” เธอถามคนขับรถ  

“แล้วคุณอยากให้ผมไปหรือเปล่าล่ะครับน้ำผึ้ง” เขาย้อนถาม    

“น้ำผึ้งถามคุณดี ๆ นะคะ” เธอย่นจมูกใส่เขา เขินอายที่จะพยักหน้ารับ   

“อยากไปสิครับ ลูก ๆ อยากไปแล้วพ่ออย่างผมจะไม่ไปได้ยังไง”

เธออายกับคำตอบและสายตาของเขามาก แต่ก็ต้องทำเป็นวางฟอร์มเอาไว้ “น้ำผึ้งว่าช่วงนี้เรามีงานถี่นะคะ ถ้าเสาร์อาทิตย์นี้เราไปเที่ยว วันเสาร์ต่อไปก็งานเปิดตัวคุณอีก แล้ววันจันทร์เด็ก ๆ ก็เปิดเทอมแล้ว น้ำผึ้งไม่มีเวลาเตรียมตัวให้ลูกเลยค่ะ ไม่ได้ไปเยี่ยมพี่วายุด้วย” หญิงสาวเสียงเริ่มสั่น นึกถึงคำพูดของแพทย์เจ้าของไข้เมื่อครั้งล่าสุดที่ได้ไปเยี่ยมพี่ชายมา เธอรีบหันไปมองนอกรถและแอบป้ายน้ำตาที่ไหลออกมา แต่ก็ไม่พ้นสายตาของชายหนุ่ม  

“เด็ก ๆ ครับ”

“ครับ / ค่ะ”

“วันเสาร์นี้เราจะไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ของแม่น้ำผึ้งกันนะครับ เตรียมตัวไว้ให้พร้อมนะ เป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน แล้วพ่อเควี่จะพาไป”     

“เย้” เด็กน้อยชูมือด้วยความดีใจ จากนั้นก็เริ่มคุยกันตามประสาเด็กว่าตัวเองจะทำอะไรบ้างเมื่อไปถึงทะเล

ไม่ถึงสิบนาทีรถก็เข้าสู่บริเวณบ้านแม็คแคนเลย์ ณัฐวราพาเด็ก ๆ ไปที่ห้องนอน ดูแลพวกเขาจนเข้านอนเรียบร้อยจึงเดินลงไปชั้นล่าง เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน