6

“คุณป้าคะ หนูว่า...”      

“ให้เด็ก ๆ ตัดสินใจดีกว่านะจ๊ะ.. ว่าไงจ๊ะน้องคิม น้องวา มาอยู่กับยายกับตาแล้วก็ลุงเควี่นะลูกนะ”     

วาคิมหันมายิ้มให้ทุกคน เด็กชายโตพอที่เข้าใจอะไรได้แล้ว เขารู้ว่าแม่น้ำผึ้งของเขานั้นคงเหนื่อยอย่างที่คุณยายบอกจริง ๆ เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาทำอาหาร อาบน้ำแต่งตัวให้น้องสาว ส่วนตัวของเขานั้นเขาขอทำเองเพราะโตแล้ว

เสร็จแล้วก็พาเขากับน้องไปส่งที่โรงเรียนแล้วจึงไปทำงาน แม่ไม่มีเวลาแม้กระทั่งนั่งทานอาหารเช้าพร้อมเขากับน้อง แม่ต้องเตรียมข้าวใส่กล่องไปกินที่ออฟฟิศ เพราะถ้ากินที่บ้านพร้อมกันจะทำให้พวกเขาไปโรงเรียนสาย เขาสงสารแม่มาก การที่มาอยู่กับคุณยายก็จะทำให้แม่ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูแลเขากับน้องวา แม่จะได้เหนื่อยน้อยลงในช่วงปิดเทอม      

“น้องคิมจะมาอยู่กับคุณยายครับแม่น้ำผึ้ง น้องคิมคิดถึงคุณยาย อยากอยู่กับคุณยาย” แล้วเดินไปนั่งแทรกตรงกลางระหว่างมารดากับคุณยายพร้อมส่งยิ้มให้ทั้งสองคน 

วลาลีเห็นพี่ชายเดินไปนั่งกับมารดาและคุณยาย ตัวเธอจึงเดินไปเกาะเข่าลุงเควี่ที่นั่งอยู่ใกล้คุณตาสมิธและใกล้เธอที่สุด จึงถูกลุงเควี่อุ้มไปนั่งบนตักแล้วกอดฟัดด้วยความหมั่นเขี้ยว เด็กหญิงรู้สึกถูกชะตากับเขาและคุณตาสมิธมาก เพราะมีผมกับตาสีเดียวกันกับเธอ

“น้องวาก็อยากมาอยู่กับคุณตากับลุงเควี่กับคุณยายเหมือนกันค่ะ” 

“ถ้าอย่างนั้นมาพรุ่งนี้เลยนะลูก”

“ค่ะคุณยาย / ครับคุณยาย”

“พรุ่งนี้ก็พาเด็ก ๆ มาส่งที่นี่ก่อน แล้วค่อยไปทำงานก็ได้นี่ครับน้ำผึ้ง” เควินที่นั่งเป็นผู้ฟังที่ดีอยู่ในตอนแรกเอ่ยขึ้น และเขาเจาะจงเรียกชื่อเธอเฉย ๆ เหมือนคนสนิทกัน  อย่างตั้งใจ

คุณกานดายิ้มอย่างพอใจ หันไปมองหญิงสาวข้างกาย “เอาตามที่เควี่เขาว่านั่นแหละนะหนูน้ำผึ้ง”

“คงจะไม่ได้หรอกค่ะคุณป้า พรุ่งนี้หนูรับปากกับเพื่อนไว้แล้วว่าจะพาเด็ก ๆ ไปค้างที่บ้านเขา” 

“ งันก็เป็นวันอาทิตย์ดีมั้ยครับ ผมไปรับให้ก็ได้” ชายหนุ่มยังคงรุกต่อ  

“ไม่เป็นไรค่ะคุณเควิน” เธอบอกเขาแค่นั้น แต่ไม่กล้าสบตาเขามากนัก เรียกว่าแค่มองผ่าน ๆ จะดีกว่า เพราะรู้สึกประหม่าเมื่อต้องคุยกับเขา “ตอนเย็นวันอาทิตย์หนูจะพาเด็ก ๆ มาส่งก็แล้วกันนะคะคุณป้า”

          “ก็ได้จ้ะ” คุณกานดาตอบรับและชวนคุยเรื่องทั่วไปโดยมีคุณสมิธร่วมวงสนทนาด้วย ยกเว้นชายหนุ่มรูปงามที่อาสาพาเด็ก ๆ ไปเล่นเกมอีกห้องหนึ่ง

         

ณัฐวราเดินไปตามลูก ๆ เห็นลูกสาวนั่งอยู่กดเกมอยู่บนตักของเควิน ส่วนวาคิมนั่งอยู่ด้านข้าง พวกเขากำลังเล่นเกมรถแข่งกันอยู่อย่างสนุกสนาน สิ่งที่เห็นทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าถ้ามันเป็นเรื่องจริงก็คงจะดีไม่น้อย เพราะเด็ก ๆ ดูมีความสุขมากเหลือเกิน..

เธอรีบสลัดความคิดของตัวเอง แล้วยกมือขึ้นเคาะประตูกระจกก่อนที่จะเปิดเข้าไป   

“น้องคิม น้องวา กลับบ้านได้แล้วลูก ดึกมากแล้ว”    

“จะกลับแล้วเหรอครับ” ปากถามแต่มือก็ทำหน้าที่เก็บอุปกรณ์เครื่องเล่นให้เรียบร้อย   

“ค่ะ” เธอตอบแบบประหยัดคำพูดที่สุด    

“เด็ก ๆ ไปหาคุณตาคุณยายก่อนนะครับ ลุงเควี่ขอคุยกับแม่น้ำผึ้งก่อนนะ” เมื่อเด็กทั้งสองเดินออกไปแล้วเขาจึงลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเธอ ก้มลงมองหญิงสาวที่สูงแค่ระดับอกของเขา และไม่ยอมสบตากับเขาตรง ๆ 

“คุณเควินมีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาแว้ปเดียว แล้วรีบหลุบลงมองที่ปลายคางแทน ด้วยความรู้สึกที่เขิน ประหม่า เกร็ง    

“ถ้าอยากมีจะให้มีหรือเปล่าล่ะครับ” เขาแกล้งตอบแบบกำกวมพร้อมรอยยิ้ม เห็นเธอเสมองไปทางประตู ใบหน้าซับสีชมพูระเรื่อก็พึงพอใจมาก “ผมแค่อยากจะบอกว่าผมเสียใจที่คุณทำตัวห่างเหินกับผม ผมรู้นะว่าคุณไม่อยากคุยกับผม แต่ผมไม่รู้ว่าผมทำผิดอะไร หรือผิดที่ไม่ได้บอกกับคุณว่าผมเป็นใคร” เขาตัดพ้อเรียกร้องความเห็นใจจากเธอ   

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา “มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะคุณเควิน เพียงแต่ฉันยังงง ๆ เลยปรับอารมณ์ไม่ถูก และที่คุณบอกว่าฉันทำตัวห่างเหินนั่นก็อีก เราเพิ่งจะเจอกันสองครั้งเองนะคะ จะเรียกว่าสนิทกันได้ยังไง” และหันหน้าหนีไปทางอื่นทันทีที่พูดจบด้วยความรู้สึกเขินอายกับสายตาของเขา

“โกหกไม่เนียนเลยนะครับน้ำผึ้ง” เขามองเธออย่างคาดโทษแต่มีรอยยิ้มตบท้าย

“ฉันไม่ได้โกหกนะคะ” เธอตกใจแม้จะเห็นอย่างนั้น

“เมื่อวานเราเพิ่งรู้จักกัน ทำไมคุณแทนตัวเองว่าน้ำผึ้งได้ แต่วันนี้ทำไมคุณต้องใช้คำว่าฉัน แปลว่าเมื่อวานสนิทกว่าวันนี้อย่างนั้นเหรอ” เขามองตาเธอ ไม่ว่าเธอจะหลบไปทางไหนก็เสหน้าตามไป มันมีความสุขดีจังที่ได้เห็นเธออาย และเขาอยากเห็นเธอยิ้มมาก ๆ เพราะเขาตกหลุมรักรอยยิ้มของเธอไปแล้ว “เรียกแทนตัวเองว่าน้ำผึ้งเหมือนเดิมนะครับ เพราะผมชอบมาก อยากได้ยินแบบนั้นมากกว่า”