18

เควินนั่งจิบเบียร์อยู่ที่โต๊ะรับแขกเพื่อรอหญิงสาวลงมา เขาเดินไปยืนรอที่เชิงบันไดเมื่อเห็นเธอกำลังเดินลงมา

“ผมจะพาไปที่ห้องนอน”

“ไม่เป็นไรคะ น้ำผึ้งจะกลับไปนอนที่บ้าน เพราะไม่ได้เตรียมชุดทำงานมาด้วย” เธอบอกเหตุผล 

“แต่มันดึกมากแล้วนะครับ ผมไม่อยากให้คุณขับรถ”

“น้ำผึ้งชินแล้วค่ะ” ดึกกว่านี้เธอก็เคยกลับอยู่บ่อยครั้ง เพิ่งจะเลิกกลับดึกก็ช่วงที่พี่ชายประสบอุบัติเหตุนี่แหละ เพราะต้องดูแลหลานสุดที่รักทั้งสองคน     

“ไม่เอาไม่ให้กลับ ผมเป็นห่วง นอนที่นี่แหละ เดี๋ยวผมเอาชุดให้คุณยืมใส่นอนก่อน แล้วตอนเช้าค่อยขับกลับบ้าน คุณเข้างานสายได้อยู่แล้วนี่..” เขาย้ำแล้วคว้ามือเธอมากุมไว้ “ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณด้วย”

“..ก็ได้ค่ะ” เธอตอบหลังจากนิ่งไปพักหนึ่ง แล้วเดินไปนั่งที่โซฟาตามแรงจูงของชายหนุ่ม “คุณเควินมีอะไรจะคุยกับน้ำผึ้งเหรอคะ” เธอถามหลังจากนั่งลงเรียบร้อยแล้ว โดยมีชายหนุ่มนั่งลงเคียงข้าง ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเขาคว้าเข้าไปกอดไว้หลวม ๆ เธอตกใจตัวแข็งทื่อ แต่ไม่ได้ผลักไสแต่อย่างใด ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงยอม เพราะตกใจหรือเพราะมีใจให้เขาอยู่แล้ว

“น้ำผึ้งครับ”

“คะ..ค่ะ”

“คุณมีปัญหาอะไรบอกผมได้มั้ย”

“ปัญหา” คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยขณะทวนคำถาม

“ตอนที่นั่งรถกลับมาด้วยกัน ผมเห็นคุณแอบร้องไห้ มันทำให้ผมทุกข์ใจมากนะครับ เพราะผมอยากเห็นคุณยิ้มคุณหัวเราะมากกว่าคุณร้องไห้ ถ้าคุณมีปัญหาทุกข์ใจก็อยากช่วยแบ่งเบา ช่วยเล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ เพราะผมอยากจะช่วยคุณแก้ไขมันด้วยกัน” 

ความห่วงใยที่ได้รับจากเขา ทำให้กำแพงความเข้มแข็งของเธอพังทลายลงทันที น้ำตาที่แห้งไปแล้วไหลออกมาอีกครั้งอย่างกลั้นไม่อยู่ เธอยกแขนขึ้นโอบรอบลำตัวของเขาอย่างคนต้องการที่พึ่ง ร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกของเขาอยู่นานมาก โดยมีอ้อมแขนของเขากอดปลอบ.. เนิ่นนานจนกระทั่งเธอหยุดร้องและคุมอารมณ์ได้ เขาจึงดันเธอออกแล้วมองจ้องเข้าไปที่ดวงตาบวมช้ำของเธอ 

“สบายใจขึ้นบ้างแล้วใช่มั้ย พร้อมที่จะเล่าให้ผมฟังหรือยัง”

เธอพยักหน้าแทนคำตอบ “หลายวันก่อนน้ำผึ้งไปเยี่ยมพี่วายุที่โรงพยาบาลมาค่ะ แล้วคุณหมอก็บอกให้น้ำผึ้งทำใจไว้บ้าง เพราะอาการของพี่วายุทรุดลงมาก น่าจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว..” เธอเล่าเสียงสั่นเครือเจือสะอื้น และปาดน้ำตาเบา ๆ “ถึงแม้น้ำผึ้งจะทำใจยอมรับมาตลอด เตรียมใจมานานแล้ว แต่มันก็อดใจหายไม่ได้อยู่ดีค่ะคุณเควิน”

ชายหนุ่มช่วยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างนุ่มนวล แล้วโน้มหน้าเข้าไปหาใบหน้าเธอ “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่ขอให้คุณรู้ไว้ว่าผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ บางทีพี่วายุของคุณเขาอาจจะรับรู้ได้ว่าคุณจะมีผมอยู่เคียงข้าง จะคอยดูแลน้องสาวกับลูก ๆ ของเขาตลอดไป เขาจึงหมดห่วง”

ณัฐวรามองใบหน้าที่อยู่ห่างในระยะไม่ถึงคืบ สายตาแสดงความสับสนออกมาตามความรู้สึก ไม่แน่ใจว่าที่เขาพูดมานั้นคือความรู้สึกจากใจ หรือแค่อยากปลอบใจ แม้เธอจะชอบเขามากตั้งแต่แรกเจอ แต่เขาจะรู้สึกกับเธอแบบนั้นด้วยเหรอ

“คุณรักน้ำผึ้งจริง ๆ เหรอคะคุณเควิน”

“ครับ”

“แต่เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน”

“แม้มันอาจจะไม่ใช่รักแรกพบ แต่ผมก็สนใจคุณตั้งแต่แรกเจอ และผมมั่นใจว่าตอนนี้ผมรักคุณ พร้อมที่จะแต่งงานกับคุณได้ทันทีถ้าคุณตกลง”

ณัฐวรามองจ้องไปที่ดวงตาเขาเพื่อจับผิด แต่สายตาที่ได้รับกลับมามันมีแต่ความจริงใจอย่างแท้จริง.. เธอโถมตัวเข้าไปหาเขาแล้วกอดเขาแน่น กอดด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากหัวใจ    

“ขอบคุณนะคะ ที่รักน้ำผึ้งและลูก ขอบคุณมากค่ะ” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา

เควินกอดตอบร่างเล็กที่โถมเข้าใส่ ลูบหลังปลอบประโลมให้เธอรู้ว่ายังมีเขาอยู่เคียงข้างเสมอ

“ไว้เสร็จงานบริษัทแล้วเราไปพบพี่ชายคุณกันนะ ผมอยากบอกให้เขารู้ถึงความจริงใจของผม ว่าผมรักน้องสาวและลูกของเขามาก จะดูแลและปกป้องทุกคนอย่างดี ให้สมกับความรักและความเสียสละที่เขาทำเพื่อแม่ของผมเช่นกัน” แล้วค่อย ๆ เบี่ยงปลายจมูกไปที่แก้มของเธออย่างแผ่วเบา

หญิงสาวรีบเด้งออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่มประหนึ่งกอดของร้อนเอาไว้

เควินอมยิ้มกับอาการของหญิงสาว สายตาที่เธอมองเขาตอนนี้มันบอกไม่ถูกว่าตื่นตระหนกตกใจ โกรธหรือว่าเขินอายกันแน่

“ผมว่าน้ำผึ้งรีบไปพักผ่อนดีกว่านะครับคนดี พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก หรือว่าจะเกงานแล้วอยู่ทำอย่างอื่นคืนนี้กันดีล่ะ หือ..” เขาทอดถามเสียงนุ่ม มองเธอด้วยสายตาสื่อความหมาย

หญิงสาวรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนใบหน้าแดงก่ำ ร้อนวูบวาบจนต้องใช้มือพัดไปมา “ค่ะ น้ำผึ้งง่วงแล้วเหมือนกัน ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มกลั้วหัวเราะกับท่าทางรีบสับเท้าเดินหนีของเธอ “รอผมด้วยสิครับน้ำผึ้ง”

……………………

หลายวันต่อมา

ครอบครัวเพื่อนสนิทของณัฐวราเดินทางมาถึงที่พักตั้งแต่เช้าตรู่ และเข้าพักที่เรือนไทยที่ใช้รับรองแขกได้มากถึงสามสิบคนได้ทันที เพราะที่นี่คือโรงแรมในเครือของครอบครัวแม็คแคนเลย์นั่นเอง พวกเขาจึงกลายเป็นแขกวีไอพีของโรงแรม ไม่ต้องรอเช็คอินให้เสียเวลา