16

แล้วเรื่องที่เธอจะขอเปลี่ยนรถคืนก็ต้องพับเก็บเข้ากรุไป เพราะเขาไม่ได้ขับรถของเธอมาทำงาน แต่ขับรถยุโรปคันหรูอีกคันมาแทน และได้ผลสรุปจากเขามาว่าโรงเรียนเปิดเทอมเมื่อไหร่ค่อยเอาคันนั้นกลับมาใช้ แต่เขาไม่รับปากนะว่าเธอจะได้ส่งเด็ก ๆ ไปโรงเรียนเหมือนเดิมหรือเปล่า เพราะเด็ก ๆ อยากอยู่กับพ่อเควี่มาก ทางที่ดีแม่น้ำผึ้งควรตกลงปลงใจ ย้ายไปอยู่กับพ่อเควี่จะดีกว่า

แหมพูดมาได้ไม่อายปาก ขนาดเธอแค่ฟังเฉย ๆ ยังอายแทนเลย

          ...............................

          ภายในห้องนอนของสินี ตอนนี้เธอแต่งตัวด้วยชุดไทยประยุกต์สีครีม แลดูบอบบางน่าทะนุถนอมนัก ส่วนเพื่อนเจ้าสาวอย่างณัฐวรานั้นอยู่ในชุดไทยดุสิต รวบผมครึ่งศีรษะ แต่งหน้าบาง ๆ ความสวยเป็นรองแค่เจ้าสาว   

“แกสวยมาก ๆ เลยสินี” หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ภายในใจรู้สึกตื้นตันจนอยากร้องไห้      

“แกก็สวย ถ้าใครไม่รู้คงนึกว่าแกเป็นเจ้าสาวแน่เลย” สินีจิ้มหน้าผากเพื่อนเบา ๆ   

“ฉันก็คิดอย่างแกนั่นแหละ ถึงไม่อยากแต่งแบบจัดเต็ม” เธอยอมรับหน้าตาเฉย แล้วหัวเราะเสียงดัง     

“ไอ้บ้า แต่งานนี้ท่านประธานของฉันมีคู่แข่งแน่เลย” เธอส่งสายตาแถมด้วยรอยยิ้มกวน ๆ

“บ้า!” คนถูกแซวยิ้มเขิน แอบดีใจที่เขาไม่ได้มาร่วมงานในเช้านี้ด้วย แต่ลึก ๆ ก็นึกอยากให้เขามา เพราะอยากให้เขาได้มาเห็นความสวยแบบไทย ๆ ของเธอ

“ถ้าเขาเห็นแกคงตะลึงตาค้างแน่”

“เขามาตอนเย็นจ้ะ เมื่อคืนคุยกันแล้ว”

“เขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้” สินีแย้ง

ก๊อก ๆ ๆ

ประตูห้องเจ้าสาวถูกเปิดออกหลังจากเคาะให้สัญญาณ “ส่งตัวเจ้าสาวให้เจ้าบ่าวได้แล้วค่ะ” ญาติของเจ้าสาวเอ่ยขึ้นแล้วเปิดประตูให้สองสาว

ณัฐวราเดินลงบันได้นำหน้าสินี จนมาถึงขั้นสุดท้ายก็จับมือเพื่อนรักส่งต่อให้เจ้าบ่าวพาไปทำพิธี

พิธีการต่าง ๆ ในช่วงเช้าผ่านไปจนเสร็จสิ้น เหลือเพียงแต่งานเลี้ยงช่วงเย็น เธอจึงแยกตัวไปนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนสนิท ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กันกับโต๊ะกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าว นั่งคุยได้สักครู่ใหญ่ ๆ ก็มีคนมาสะกิดจากด้านหลัง

“แม่น้ำผึ้งคะ จะกลับบ้านหรือยังคะ” วลาลีนั่นเอง  

“น้องวา!” ณัฐวราแปลกใจมากที่เจอหลานสาวที่นี่ “หนูมากับใครลูก แล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่” และมองไปที่วาคิมที่เดินเข้ามาสมทบกับน้องสาว   

“สวัสดีครับป้าเอ ป้าดา ป้ากี้ ลุงวี ลุงแม็ค” วาคิมยกมือทำความเคารพเพื่อนมารดา และวลาลีก็ทำตาม    

“ยังไม่ได้บอกแม่เลยว่ามากับใคร”

“มากับพ่อเควี่ค่ะ” 

“พ่อเควี่คือใครลูก” สาวทอมนามว่าอาภาถามเด็กทั้งสองแบบไม่เจาะจงว่าใคร ในกลุ่มเพื่อน ๆ พอจะรู้เรื่องระหว่างประธานสุดหล่อกับสถาปนิกสุดสวยอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่เคยได้เห็นว่าที่เพื่อนบ่าวตัวจริง วันนี้คงจะมีโอกาสได้เห็นสักที     

“เดี๋ยวน้องคิมไปตามพ่อเควี่มาให้นะครับ” วาคิมรับอาสาแล้วรีบเดินจากไป สักพักก็กลับมาอีกครั้งพร้อมหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่สไตล์พระเอกเจมส์บอนด์

“สวัสดีครับทุกคน” เควินส่งยิ้มให้เพื่อน ๆ ของหญิงสาวทุกคนในโต๊ะพร้อมกล่าวทักทาย

ณัฐวราลุกขึ้นยืนเมื่อเพื่อนตอบรับคำทักทายของเขาแล้ว “ทุกคนนี่คุณเควินนะ เจ้านายของฉันกับสินี” เธอแนะนำเขากับเพื่อน ๆ แล้วแนะนำเพื่อน ๆ แต่ละคนให้เขารู้จักชื่อ

“เชิญนั่งค่ะคุณเควิน” เธอรู้สึกประหม่ามากในตอนนี้ เพราะสายตาของเพื่อน ๆ

“คุณเควินหล่อมากเลยค่ะ ตัวจริงนี่หล่อกว่าคำบอกเล่าเยอะเลย” สาวเปรี้ยวที่สุดในกลุ่มอย่างดารณีชมจากใจจริง

“เคยมีคนพูดถึงผมด้วยเหรอครับ” เขาถามสาวเปรี้ยวผมซอยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน แต่สายตากลับมองไปที่คนข้าง ๆ ที่อุ้มวลาลีไว้บนตัก

“สินีน่ะค่ะ ชอบคุยอวดเพื่อน ๆ ว่าเจ้านายของเธอหล่อและฉลาดมาก” ณัฐวรารีบแก้ตัวเพราะกลัวเขาเข้าใจผิด คิดว่าเธอเอาเรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับเธอไปคุยอวด

“แล้วทำไมน้ำผึ้งไม่คุยอวดบ้างล่ะครับ” เขายิ้มกับคำแก้ตัวของเธอ

“ก็สินีเขาคุยอวดไปหมดแล้วนี่คะ น้ำผึ้งก็เลยไม่มีอะไรจะอวด” เธอแก้ตัว

“ผมยังมีเรื่องอื่นให้อวดอีกนะ”

หญิงสาวเริ่มอายสายตาล้อเลียนของเพื่อน ๆ จนร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า นึกหาคำตอบอยู่ในใจว่าควรตอบไปว่าอย่างไร

“เรื่องอะไรเหรอคะ” ดารณีถามเพราะอยากรู้ว่าชายหนุ่มจะตอบยังไง และอยากจะแกล้งเพื่อนสาวของเธอด้วย

“ผมกำลังจีบน้ำผึ้งอยู่ครับ” เขาตอบชัดถ้อยชัดคำ

 เพื่อน ๆ แต่ละคนของเธอส่งเสียงวีดวิวกันยกใหญ่ และไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย ดารณีเจ้าเก่าถามต่อทันที 

“แล้วได้คำตอบหรือยังคะ”

“ยังเลยครับ” เควินแสร้งทำหน้าเศร้า

“โถ น่าสงสาร สรุปคุณเควินเป็นอะไรกับแกวะน้ำผึ้ง” 

“ก็เป็นพ่อของคิมกับวาไง” คนที่กำลังก้มหน้างุดด้วยความอายตอบแบบไม่ทันคิด และแล้วความเอ๋อของเธอก็กลายเป็นเรื่องสนุกของเพื่อน ๆ พวกเขาคุยเล่นกันอย่างถูกคอ กว่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านก็เป็นเวลาเกือบบ่ายโมง

.............................

          งานเลี้ยงช่วงเย็น

ณัฐวรากำลังยืนดูรูปถ่ายคู่บ่าวสาวอยู่ที่หน้างาน ขณะรอเควินและเด็ก ๆ ที่กำลังเขียนคำอวยพรให้คู่บ่าวสาวอยู่ที่โต๊ะ

“สวัสดีครับคุณน้ำผึ้ง”