27

          ก๊อก ๆ ๆ

          เควินเคาะประตูกระจกหน้าห้องทำงานของคนรัก ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเธอ

          “ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ”

“คุณแม่โทรมาบอกให้ไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ผมเลยมารับคุณ”

“แต่น้ำผึ้งยังมีงานค้างอยู่เลยค่ะ”

“ค่อยทำพรุ่งนี้ก็ได้นี่ครับ”

“น้ำผึ้งอยากทำให้เสร็จวันนี้เลยนี่คะ” เมื่อเช้าเธอมาทำงานสายมาก แม้จะไม่มีใครว่าอะไรแต่เธอก็รู้สึกเกรงใจเพื่อนในแผนกมาก จึงอยากทำให้เสร็จภายในวันนี้

“แต่คุณแม่รอเราทานข้าวอยู่นะฮันนี่”

“ถ้าอย่างนั้นน้ำผึ้งเอางานกลับไปทำต่อที่บ้านก็ได้ค่ะ”

“ก็ดีครับ” เขารอเธอเก็บโต๊ะแล้วช่วยถือกระเป๋าใส่งานให้เธอ

“จะเกาะทำไมคะ อายคนอื่นเขา” หญิงสาวตีมือที่มาโอบเอวเบา ๆ ขณะกำลังเดินไปขึ้นลิฟต์

“อายทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่” 

“คุณไม่อาย แต่น้ำผึ้งอายนี่คะ” เธอต่อว่าหน้างองุ้ม   

“ก็ทำให้ชิน เดี๋ยวก็เลิกอาย”

เธอได้แต่ร้องเฮ้อในใจ คนเอาแต่ใจอย่างเขาพูดไปก็เท่านั้น ตอนนี้ที่ทำได้ก็คือทำใจ และทำให้เขากลายเป็นลูกไก่อยู่ในกำมือให้ได้ ในเมื่อเธอยอมทุ่มสุดตัวขนาดนี้แล้ว เธอก็ต้องทำให้เขารักเธอเพิ่มขึ้นทุกวัน รักจนไม่เหลือใจไว้ให้ผู้หญิงคนอื่นอีก 

“ดีขึ้นบ้างหรือยังฮันนี่”

“อะไรคะ” เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลิน ๆ จึงไม่ได้ฟังที่เขาพูด  

“ผมถามว่ารู้สึกดีขึ้นหรือยัง” แล้วส่งสายตาแพรวพราวให้เธอเข้าใจความหมาย เขารู้ว่าเธอยังไม่สบายตัวสักเท่าไหร่หรอก แต่ที่ถามก็เพราะอยากเห็นเธออายจนทำตัวไม่ถูก เพราะเธออายแล้วน่ารักมาก    

“คุณเควิน!” 

นั่นไง ๆ พอตอบไม่ถูกก็ทำเสียงดังข่มซะงั้น เขากลั้วหัวเราะด้วยความถูกใจ

ณัฐวราดึงแขนของชายหนุ่มที่กำลังจะออกจากลิฟต์ แล้วเขย่งปลายเท้ากระซิบที่ข้างหูของเขา “เจ็บแต่ก็พร้อมสำหรับคุณเสมอค่ะ” แล้วรีบเดินออกจากลิฟต์ไปทันที เพราะอายคำพูดของตัวเอง

เควินแทบจะวิ่งไปอุ้มร่างบางที่กำลังเดินนำไปที่รถ แล้วพากลับขึ้นไปที่ห้องพักผ่อนในห้องทำงานซะเดี๋ยวนี้เลย

“ผมโทรไปยกเลิกนัดคุณแม่ดีมั้ยฮันนี่”

“ทำไมคะ อ๋อ ไม่นะคะ!” เธอเสียงแข็งใส่ทันทีเมื่อเข้าใจความคิดของเขา

ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ “ผมล้อเล่นเท่านั้นครับฮันนี่ ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บ ผมจะยอมอดใจรอไปอีกสักพัก”

“คุณน่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้ น้ำผึ้งอายนะคะ”

“ผมชอบเห็นคุณอาย มันน่ารักมากเลยรู้มั้ย”

“เชอะ!” เธอค้อนใส่แล้วหัวเราะตามเขา

..........................

สามวันผ่านไป

ลุงชมเปิดประตูลงจากรถตู้คันหรู เมื่อเห็นคุณเควินขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของคุณน้ำผึ้ง แล้วเปิดประตูด้านหลังเพื่อหยิบเสื้อผ้าและกระเป๋าลงจากรถ 

เควินเปิดประตูรั้วแล้วรับเสื้อผ้าบางส่วนมาถือไว้ เดินนำหน้าลุงชมเข้าไปในบ้าน “ขอบคุณนะครับลุงชม”

“ไม่เป็นไร ๆ คุณเควี่ คุณผู้หญิงสั่งไว้ว่าให้อยู่นาน ๆ ก็ได้นะครับ ไม่ต้องห่วงคุณหนูคิมกับคุณหนูวาเลย อยู่ที่นี่ให้สบายใจ” ลุงชมที่มีศักดิ์เป็นญาติของมารดา และมาทำงานขับรถให้บิดาของเขาตั้งแต่เขายังไม่เกิด พูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“ฝากบอกคุณแม่ว่าลูกชายคนนี้จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนครับ”

“มีหลานให้ลุงอุ้มไว ๆ นะครับคุณเควี่” ลุงชมแอบกระซิบเพราะกลัวหญิงสาวเจ้าของบ้านจะได้ยิน ทั้งที่เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ 

ชายหนุ่มทำมือโอเค “รับรองไม่เกินสามเดือนครับลุงชม”

ลุงชมปิดปากหัวเราะชอบใจ พูดคุยด้วยอีกสองสามประโยคก็บอกลา

ชายหนุ่มเดินไปส่งลุงชมขึ้นรถ ปิดประตูรั้วลงกลอนแน่นหนาแล้วเดินเข้าบ้าน หยิบเสื้อผ้าเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของเธอ.. ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวจึงรู้ว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่ เขาเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเอาเสื้อผ้าของตัวเองแขวนเข้าไป แล้วกลับไปล้มตัวนอนลงบนเตียง 

นอนฟังเสียงน้ำจากฝักบัวแล้วพานคิดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน คิดถึงเรือนร่างอวบอัดยวนตาที่ลืมไม่ลง แล้วบางอย่างในร่างกายก็ค่อย ๆ ตื่นตัวขึ้นมา เห็นทีคืนนี้เขาคงอดใจไม่ไหวอีกเป็นแน่

“อุ้ย! คุณเควิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย” หญิงสาวตกใจเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอเขานอนอยู่บนเตียงของตน เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาจะแวะมาหา แต่ไม่คิดว่าเขาจะขึ้นมาหาถึงห้องนอนแบบนี้

“มาถึงสักพักแล้วครับ” เขาลุกจากที่นอนแล้วเดินไปคว้าตัวเธอเข้าไปกอด

เธอรีบผลักเขาออกแล้วเดินหลบไปทันที เพราะสัมผัสถึงความชูชันบางอย่างในตัวเขา เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงโต๊ะทำงาน

“แล้วทำไมไม่รอข้างล่างล่ะคะ” 

“ผมจะมาอยู่กับคุณที่นี่ จะกลับบ้านอีกทีก็ต่อเมื่อคุณกลับไปด้วย ผมเอาเสื้อผ้ามาแล้ว” เขาชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าของเธอ “ยังอยู่ข้างล่างอีกหนึ่งกระเป๋า”

คำตอบของเขาทำให้เธอตาโตเลยทีเดียว เธอลุกพรวดจากเก้าอี้เดินไปหาเขาแล้วเขย่าแขนถามอย่างร้อนรน 

“อย่าบอกนะคะว่าคุณพ่อคุณแม่คุณรู้เรื่องของเราแล้ว”

“ครับ”