7

คำพูดและรอยยิ้มของเขา ทำให้ณัฐวราหลงเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปพักใหญ่ ๆ  ถ้าเป็นผู้ชายอื่นมาทำแบบนี้เธอคงร้องหึด้วยความไม่ชอบอยู่ในใจ แต่พอเป็นผู้ชายคนนี้ทำไมถึงรู้สึกดีจัง คงเป็นเพราะเขาคือสเป็กของเธอสินะ    

“นะครับน้ำผึ้ง” เขาย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเธอเอาแต่อ้ำอึ้ง     

“ค่ะ น้ำผึ้งขอตัวกลับก่อนนะคะ” แล้วรีบเดินออกจากห้องทันที เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้ก็กลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะกระโดดใส่เขาเพราะอดใจไม่ไหว

ในขณะที่ณัฐวราเดินไปตามเด็ก ๆ ที่อีกห้องหนึ่งนั้น คุณกานดาก็รีบสอบถามสามีถึงเหตุการณ์บนโต๊ะอาหาร ที่อยู่ดี ๆ เขาก็ยิ้มแปลก ๆ ออกมาว่าเป็นเพราะเหตุใด.. แล้วเรื่องทั้งหมดก็ถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของสามีอย่างไม่มีตกหล่น 

“เป็นเรื่องจริงเหรอคะสมิธ”

“ผมว่าสิ่งที่คุณหวังคงไม่ไกลเกินเอื้อมหรอกที่รัก แล้วคุณก็ไม่จำเป็นต้องขุดหลุมดักด้วย”

“ลูกเราต้องถูกตาต้องใจหนูน้ำผึ้งแน่ ๆ ดาก็ว่าทำไมลูกเราถึงคอยดูแลเทกแคร์พวกเขาอยู่ตลอด ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง ดาดีใจจังเลยค่ะสมิธ”     

“คุณก็คอยเป็นฝ่ายกองหนุนดี ๆ ก็แล้วกัน ผมก็อยากอุ้มหลานเต็มแก่แล้ว แค่สองคนนี้มันยังน้อยไป เราต้องมีเพิ่มอีกหลาย ๆ คนเลย จะได้มีคนมาคอยช่วยดูแลกิจการของเรา” 

“ไม่ต้องห่วงค่ะ ดาจะเริ่มหนุนตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปเลยค่ะ รับรองไม่เกินสามเดือนเราได้ลูกสะใภ้แน่ ๆ” แล้วทั้งสองก็หัวเราะออกมาด้วยความสุขสมใจ

ส่วนฝ่ายภรรยานั้นได้เตรียมคิดแผนการขั้นพื้นฐานไว้เรียบร้อยแล้ว

          เช้าวันใหม่

ณัฐวรามาถึงที่ทำงานพร้อมเด็ก ๆ ตอนเวลาเจ็ดโมงครึ่ง เธอจึงมีเวลาเกือบชั่วโมงที่จะพาเด็ก ๆ ไปกินอาหารเช้า.. เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเด็ก ๆ เธอจึงตื่นสายกว่าปกติ งดเข้าครัวแล้วมาฝากท้องกับร้านค้าแทน

เควินกำลังนั่งอยู่ในรถกับบิดาซึ่งมีลุงชมเป็นคนขับรถ และช่วงที่รถกำลังชะลอตัวให้ช้าลงเพื่อจะเลี้ยวเข้าบริษัท เขาก็เห็นหญิงสาวที่เขาส่งข้อความไปหาเมื่อคืนนี้ กำลังเดินไปที่รถเข็นขายของคันหนึ่ง ทำให้เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

“ขอแม่เข้าไปหน่อยได้ไหมลูก” 

“ได้สิครับ” เขาเปิดประตูให้กว้างขึ้นและหลีกทางให้มารดาเดินเข้ามาในห้องนอน “คุณแม่มีอะไรรึเปล่าครับ”

“ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ ลูกทำอะไรอยู่จ๊ะ” นางถามแล้วนั่งลงบนเตียง    

“อ่านหนังสือเกี่ยวการกับลงทุนต่าง ๆ ที่ซื้อมาจากอเมริกาน่ะครับ”

“อ้อ ลูกรัก ถ้าแม่ถามอะไรลูกไป สัญญาได้ไหมว่าจะตอบตามความจริง” คุณกานดาค่อย ๆ เกริ่นนำ   

“เรื่องอะไรครับแม่” ถามด้วยความสงสัย  

“สัญญากับแม่ก่อน”     

“ครับ ผมจะตอบตามความจริง”    

“ลูกมีคนรักแล้วหรือยัง” นางจ้องหน้าลูกชายเพื่อจับพิรุธ     

เขากอดมารดาที่นั่งอยู่ตรงโซฟาปลายเตียง เกยคางไว้บ่นบ่าแล้วหอมแก้มแรง ๆ อย่างรักใคร่

“ถ้าหมายถึงคนรักยังไม่มีหรอกครับ แต่ถ้าถามว่ามีคนที่ผมรู้สึกชอบ รู้สึกถูกใจ..” เขานึกถึงหญิงสาวที่เพิ่งกลับไปเมื่อชั่วโมงก่อน “ก็มีครับ แต่ผมยังไม่ได้บอกเขาเลย แบบนี้เรียกคนรักได้มั้ยครับ” 

“หนูน้ำผึ้งใช่มั้ยลูกรัก ถ้าใช่แม่เชียร์เต็มที่” นางมั่นใจว่าทายถูกเพราะรู้ข้อมูลมาจากสามีบ้างแล้ว แต่ก็อยากได้ยินจากปากของเจ้าตัว   

เขาหัวเราะถูกใจกับคำถามของมารดา “จะมีใครโชคดีที่มีแม่รู้ใจเหมือนผมบ้าง” แล้วกระหน่ำหอมแก้มท่านไปอีกหลายฟอด 

แล้วมารดาสุดที่รักของเขาก็เริ่มช่วยวางแผนสานสัมพันธ์ให้เขากับหญิงสาว รวมทั้งให้เบอร์โทรศัพท์เป็นของแถมก่อนออกไปจากห้อง

เมื่อมารดาออกไปได้สักพักเขาก็คิดอยู่ว่าจะโทรไปหาเธอดีมั้ย แต่ก็ไม่อยากจะรุกเธอมากไปกว่านี้ จึงเลือกส่งข้อความไปหาเธอแทน 

“นอนหลับฝันดี ฮันนี่ของผม”...

คิดแล้วก็น่าขำ อยู่มาสามสิบหกปีไม่เคยส่งข้อความเลี่ยน ๆ แบบนี้หาผู้หญิงเลย

“เมื่อสักครู่ผมเห็นน้ำผึ้งกับเด็ก ๆ ข้ามถนนไปฝั่งโน้น ผมขอออกไปหาพวกเขาหน่อยนะครับพ่อ” ชายหนุ่มบอกกับบิดาตามตรงหลังจากที่ลงจากรถแล้ว

“ตามสบายเลยลูก” สมิธขยิบตาให้ลูกชายก่อนจะเดินแยกจากไป..

ร้านค้า

“หิวจังเลย ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยครับ” เสียงทักที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้หญิงสาวและเด็กน้อยทั้งสองหันไปมอง 

“คุณเควิน สวัสดีค่ะ เชิญนั่งค่ะ” 

“ขอบคุณครับ สวัสดีครับน้องวิน น้องวา” เขาพยักหน้ารับไหว้จากเด็กทั้งสองพร้อมรอยยิ้ม

“จะทานโจ๊กอะไรดีคะ” หญิงสาวถามเพื่อที่จะสั่งแม่ค้าให้   

“ตามใจน้ำผึ้งแล้วกัน อยากให้ทานอะไรผมก็ทานได้ทั้งนั้นแหละ” เขาพูดและมองหน้าเธอยิ้ม ๆ เหมือนสื่อความหมายบางอย่างให้เธอได้รู้ คำพูดของเขาก็ไม่ได้เบานัก จึงทำให้ลูกค้าและเพื่อนร่วมบริษัทของเธอที่นั่งอยู่ติด ๆ กันนั้นต่างหันมามอง คนที่รู้จักเธอมองแล้วก็ยิ้ม คนที่ไม่รู้จักเธอก็มองด้วยความสงสัยแตกต่างกันไป