EP27...แล้วเจอกันใหม่นะ...ที่รัก

“ตาแก่จอมหื่นเอ๊ย! ชักคิดถึงแล้วสิ” ห่างกันไม่ถึงสองชั่วโมง เธอก็คิดถึงเขาเสียแล้ว คิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้ คิดถึงทุกสิ่งที่ทำร่วมกัน ที่สำคัญ คิดถึงตอนที่เขาลูบไล้โหนกอูมของเธอแล้วจูบลาอย่างอ่อนโยน

“แล้วเจอกันใหม่นะ...ที่รัก”   

ขณะคนสวนจอมหื่นที่ยอมถวายตัวเป็นทาสรักของเด็กสาวไปแล้วอย่างไม่ลังเลใจ เขากำลังลูบไล้รอยเปื้อนสีแดงบนที่นอนของเขาอย่างมีความสุข

“ร่องรอยของคุณหนู” ที่ระลึกที่เด็กสาวฝากไว้ในชีวิตเขา เสมือนแทนคำสัญญาว่าจะเป็นนายหญิงที่รักและเมตตาบ่าวคนนี้ไปจนตลอดชีวิตเช่นกัน

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส...เสียงนกร้องที่เกาะอยู่ริมหน้าต่าง ปลุกให้เธอตื่นจากความหลับใหล ฝันหวาน

ธิดานุชนอนหลับไปเกือบเก้าชั่วโมงเลยทีเดียว ซึ่งเป็นผลจากความเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลียที่ร่างกายได้รับมาจากบทสวาทอันร้อนแรงนั่นเอง

“เฮ่อ...อากาศสดชื่นจัง” เธอยิ้มละมุนอย่างรู้สึกสุขสม รู้สึกหัวใจพองโต เลือดลมสูบฉีด ร่างกายเปล่งปลั่งตั้งแต่หัวจรดเท้า คงเป็นผลมาจากการที่เธออะดรีนาลีนหลั่งมากเป็นพิเศษเมื่อวานนี้ 

“จริงสิ!” เธอนึกบางอย่างได้จึงรีบลงจากเตียงนอน แล้ววิ่งไปที่หน้าต่างบานเดิม เธอเขี่ยม่านสีขาวออกด้วยหัวใจเต้นรัว ก่อนจะมองต่ำลงไปเบื้องล่าง ยังแปลงกุหลาบสวยที่ดอกกำลังบานสะพรั่งแล้วหอมกรุ่นไปทั้งสวน

“อ่า...ตาแก่!”  เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเคย แต่ที่ต่างออกไปจากทุกวันก็คือสายตาของเขา ที่มองขึ้นมาทักทายเธอด้วยสายตากะล่อนนิดๆ ไม่ใช่สายตาเศร้าและเจียมตัวเหมือนที่ผ่านมา ขนาดเธอยืนอยู่ชั้นสองของบ้านก็ยังเห็นชัดว่าเขากำลังมีความสุขกับการรดน้ำกุหลาบ

“คนบ้า...มองอยู่ได้ เดี๋ยวก็ล้มหัวคะมำหรอก” เธอชักสีหน้าหมั่นไส้ใส่เขาเล็กน้อย ก่อนจะกลับเข้ามาแล้วจัดการถอดชุดนอนออกจากกายอุ่น ตรงเข้าสู่ห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายให้สะอาดสดชื่น วันนี้เธอมีธุระต้องทำหลายอย่างเลยล่ะ

ที่โต๊ะอาหาร...

นี่เป็นมื้อเช้าแรกในรอบเดือนที่คนเกือบทั้งบ้านมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน ทั้งบิดามารดา วรายุทธและสิริลักษณ์พี่สะใภ้ วีรณาพี่สาวคนรองและสามี วราลักษณ์พี่สาวคนที่สามซึ่งยังครองโสด โตมรพี่ชายของเธอ และตัวเธอเอง ซึ่งเป็นน้องคนเล็กสุดของบ้าน

“คุณพ่อคะ หนูตั้งใจจะย้ายไปอยู่คอนโดวันนี้ค่ะ มันใกล้ที่ทำงาน สะดวกดี” วราลักษณ์ขอออกไปอยู่ข้างนอก หลังจากเข้าทำงานที่บริษัทของคุณพ่อได้ไม่นาน ข่าวว่าเธอมีคนรักแล้ว ซึ่งเป็นพนักงานคนหนึ่งในร้านวัสดุก่อสร้างของคุณพ่อนั่นเอง

“เรือนหอของหนูกับชยุตก็ใกล้เสร็จแล้วค่ะ” วีรณาเพิ่งแต่งงานได้ปีเดียว แต่ด้วยความรัก คุณพ่อท่านเลยเปิดร้านให้อีกสาขา ซึ่งอยู่จังหวัดใกล้กัน เพื่อให้วีรณาและสามีได้บริหารร่วมกัน “เดือนนี้ก็น่าจะย้ายเข้าอยู่ได้แล้ว ว่าแต่คุณพ่อจะไปเป็นเจ้าภาพเปิดร้านให้หนูในสัปดาห์หน้ามั้ยคะ”

“ต้องไปอยู่แล้ว ลูกสาวเปิดร้านใหญ่โตขนาดนั้น”

“แหม ก็เงินของคุณพ่อทั้งนั้น ขอบคุณนะคะที่ทำให้ลูกสาวขนาดนี้ วีรักคุณพ่อที่สุดเลย”

ส่วนวรายุทธ ที่ได้นั่งในตำแหน่งผู้จัดการร้านในสาขาใหญ่ โดยมีบิดาเป็นผู้บริหารและมารดาเลี้ยงเป็นรองบริหาร เขานั้นรู้สึกไม่พอใจและแอบน้อยใจบิดาอยู่ลึกๆ เพราะเขาคิดว่าบิดาควรจะสละตำแหน่งและแต่งตั้งเขาเป็นผู้บริหารได้แล้ว

ไม่ใช่หวงตำแหน่งอยู่อย่างนี้ ทั้ง ๆที่ตัวเองก็ไม่ค่อยจะสนใจเข้ามาทำงานสักเท่าไหร่ วันๆ ก็เอาแต่ตามตูดนักการเมืองใหญ่ไปที่โน่นที่นั่น ซึ่งไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไร

นอกจากผลาญเงินบริษัทไปมากมายเพื่อโอบอุ้มนักการเมืองคนนั้น

“คุณป๋าคะ ใยบัวตั้งใจว่าจะสอบเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยใกล้บ้าน ก็ที่เดียวกับพี่ก้านนี่แหละค่ะ”

“แต่ฉลาด ๆอย่างลูก น่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐที่ดัง ๆได้นะ จะไปตามเจ้าก้านมันทำไม มันหัวขี้เลื่อย แต่เราน่ะระดับจีเนียสเลยนะ เรียนหมอยังได้เลย”