EP7...กินอีกสิคะ

“กินอีกสิคะ...ซี๊ดส์” เธอตัวสั่นสะท้าน ก่อนยื่นฝ่ามือลงไปจับพุ่มผมสีดอกเลาของเขาเอาไว้ เพื่อกดศีรษะของเขาให้แนบแน่นกว่าเดิม เพื่อให้จมูกปากของเขาจมมิดอยู่ในโหนกอูมฉ่ำแฉะ เพื่อให้ลิ้นของเขาสอดเข้ารูเสียวของเธอได้สะดวก รูเสียวที่กำลังร่ำร้องการปลดปล่อยที่แสนทรมาน...

ก๊อก ๆ ๆ  เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง เสียงนั้นเองที่ปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากความฝัน

“อ๊ะ!” ธิดานุชลืมตาฉับ ตกใจกับเสียงเคาะประตูจนหัวใจเต้นรัว เพราะหลงคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเซ็กส์อยู่กับลุงธนาซึ่งเป็นเพียงคนสวนของบ้าน หากพอมองไปโดยรอบ ถึงได้รู้ว่าเธอนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ไม่มีใครอื่นทั้งนั้น ไม่มีอะไรเหมือนในฝันสักนิด

“นี่เรา...เราแค่ฝันไปเหรอเนี่ย” ฝันที่ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อย แต่ก็เต็มไปด้วยความสุข รู้สึกได้ถึงเลือดลมที่สูบฉีดพลุ่งพล่านไปทั้งตัว

“เรา...เรา...ต้องบ้าไปแล้วแน่...ทำไมอยู่ๆถึงฝันถึงคนแก่คราวพ่อ”

เธอกำลังจะลงจากเตียง ถึงได้เห็นว่ากางเกงในตัวบางของเธอเปียกฉ่ำไปทั้งเป้า แม้แต่บนฟูกก็มีร่องรอยของคราบใคร่ราคะที่ความฝันกระตุ้นมันให้ออกมา

“โอว...เปียกหมดเลย...นี่เรา...เรารู้สึกกับลุงธนาขนาดนี้เลยเหรอ” ก็แค่บังเอิญไปเห็นลุงธนาอาบน้ำอยู่ในสวนแล้วช่วยตัวเองอย่างมีความสุข เธอก็เก็บเขามาคิดมาฝันได้เป็นตุเป็นตะ เธอนี่ช่างทะลึ่งตึงตัง คิดอะไรลามกไม่เข้าเรื่อง

“ใยบัว! ตื่นยังลูก สายแล้วนะ วันนี้ลูกจะไปงานปัจฉิมนิเทศที่โรงเรียนไม่ใช่เหรอ”

เสียงของมารดาดังขึ้น หลังจากเคาะประตูอยู่นานแล้วไม่มีเสียงตอบกลับจากคนข้างใน

“ค่ะแม่ ตื่นแล้วค่ะ อีกสิบห้านาทีหนูลงไปค่ะ”

ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะได้ใส่แบบฟอร์มชุดนักเรียนมัธยมที่เธอรัก เพราะอย่างนั้น วันนี้จะต้องเป็นวันที่ยอดเยี่ยมที่สุดอีกวันหนึ่งของเธอ ที่เธอจะต้องจดจำไว้ในชีวิต

“เฮ่อ...วันนี้อากาศดีจัง”

เธอเปิดหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนชั้นบน เพื่อชมทิวทัศน์ของสวนใหญ่หลังบ้าน พื้นที่ขนาดกว่าไร่ มีทั้งสวนดอกไม้ สวนผักและสวนไม้ผล ที่ทำงานของผู้ชายคนนั้น คนที่เธอฝันถึงเมื่อคืนนี้  

“เอ๊ะ...”

เมื่อเธอก้มต่ำลงไปยังสวนดอกกุหลาบเบื้องล่าง เธอก็ได้เห็นดวงตาคู่หนึ่งเงยหน้ามองเธออยู่ ไม่รู้ว่าเขามองอยู่นานเท่าไหร่แล้ว แต่สายตาคู่นั้นทำให้เธอร้อนวูบไปทั้งตัว

เธอรีบหลบสายตาเขา ดึงม่านสีขาวปิดหน้าต่างไว้ แล้วเดินกลับเข้าห้องด้วยหัวใจเต้นระทึก

“นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย...เขาแก่คราวพ่อเลยนะ ไปรู้สึกแบบนั้นกับเขาได้ไง...เราเป็นใคร เขาเป็นใคร จำไว้ให้ดีสิใยบัว!”