EP8...เฝ้ามองเธอมานาน

ธนาเฝ้ามองเด็กสาวที่มักออกมาเปิดหน้าต่างห้องเพื่อสูดอากาศยามเช้าบนชั้นสองของบ้านแทบจะทุกวัน เขาคิดว่าเธอนั้นสวยกว่าอรุณรุ่งยามฟ้าสางเสียอีก 

“สาวน้อย...”  สาวน้อยที่เริ่มโตเป็นสาวอย่างเต็มตัวและเต็มกาย สาวน้อยที่กำลังจะกลายเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมทั้งรูปทรัพย์และเงินทอง “เจ้าหญิงใยบัว”

ธิดานุชเป็นเจ้าหญิงของทุกคนในบ้าน แต่สำหรับเขา เธอเปรียบดั่งนางฟ้าจุติมาเกิด นางฟ้าที่คนชั้นต่ำอย่างเขาคงมีสิทธิ์เพียงแค่เฝ้ามองจากบนพื้นดินเท่านั้น

“ลุงธนา!” เสียงเรียกจากอารีย์ สาวใช้คนหนึ่งของบ้าน ซึ่งเป็นลูกสาวของโฉมฉาย หัวหน้าแม่บ้าน หญิงหม้ายร้างผัววัยเกือบห้าสิบที่มักย่องเข้าหาเขาตอนดึก ๆเสมอ “แม่ให้มาตามไปกินข้าวเช้าที่ครัวด้วยกัน”

“ไม่ล่ะ ขอบใจ ข้ายังทำงานไม่เสร็จ เดี๋ยวเรื่องปากท้องข้า ข้าจัดการเอง”

เขาก็เพียงแค่ช่วยให้แม่หม้ายคลายเหงาคลายเงี่ยนก็เท่านั้น แต่ไม่ได้ผูกมัดด้วยหัวใจ เจ้าหล่อนก็น่าจะรู้ข้อนี้ดี แต่ก็ยังพยายามทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ชอบแสดงออกให้คนรับใช้และคนงานในบ้านรู้ว่าได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้ว

ซึ่งเรื่องนี้เองที่ทำให้เขาถอยห่าง ไม่ยอมให้เจ้าหล่อนลอบเข้าห้องได้ง่าย ๆอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะหวงเนื้อหวงตัวอะไรหรอก แต่เขาไม่ชอบการผูกมัดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่อย่างนั้น คงไม่อยู่เป็นโสดมาจนถึงป่านนี้

“ฉันก็บอกแม่ยังงี้แหละ แต่ก็ยังจะให้มาตามอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด” อารีย์บ่นอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับไปยังครัวใหญ่ของบ้าน เพราะหิวเต็มทน

ธนานั่งยองลง จับพรั่วพรวนดินให้ต้นกุหลาบ ซึ่งกำลังออกดอกสวยไปทั้งแปลง

“ลุงธนา!”

“ก็ข้าบอกแล้วไงว่าข้ายังไม่กิน!” เขาชักจะอารมณ์เสีย แต่พอหันไปเห็นคนเรียกก็หน้าเหวอ เพราะไม่คิดว่าจะเป็นคนที่เขากำลังคิดถึง

“คุณหนู!”

ธิดานุชในชุดนักเรียนเรียบร้อย ใบหน้าสวยแดงก่ำเหมือนลูกตำลึง เพราะความอายที่เกิดต่อสายตาของคนสวนกล้ามแน่นคนนี้ แต่คนสวนคนนี้กลับคิดว่าเป็นธรรมดาของหญิงสาวที่มีผิวพรรณดี ที่ปากแก้มและจมูกจะแดงเรื่อสวยน่ารักเหมือนตุ๊กตาขนาดนี้

“มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” เขารู้สึกเหมือนกลับไปเป็นวัยรุ่นทุกครั้งที่เขายืนอยู่ต่อหน้าสาวน้อยคนนี้ มันเป็นความรู้สึกพิเศษที่กระตุ้นเตือนร่างกายของเขาได้ทุกคราว ดวงตาดำใสยามมองมายังเขา มันล้นเอ่อไปด้วยความเมตตาปราณีอย่างที่เขาสัมผัสได้