로그인ตอนที่ 17 หยุดทำเหมือนฉันเป็นคนโง่สักที“อิ่มแล้วล่ะค่ะ แต่คงต้องรบกวนคุณณภัทรช่วยพยุงณินขึ้นไปส่งที่ห้องอีกทีนะคะ ณินยังเจ็บขาอยู่เลยค่ะ” ณภัทรนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเขาพยุงเธอไปถึงหน้าห้องพักเขาก็ขยับถอยห่างออกจากเธอ“ขอบคุณนะคะคุณณภัทร ที่มาส่งณินถึงห้อง” มือเรียวสวยลากไล้ผ่านแผ่นหลังหนาลงมาถึงสะโพกสอบแล้วหยุดค้างไว้ สายตาของเธอช้อนมองสบสายตาเขาอย่างยั่วยวน ทำเอาณภัทรรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งกาย ริมฝีปากระเรื่อยื่นเข้ามาใกล้จนชิดปกเสื้อของเขา ณภัทรรีบวางร่างของญาณินลงบนเตียงกว้างอย่างรวดเร็วเพื่อเว้นระยะห่าง“คุณณภัทรเบา ๆ สิคะ เดี๋ยวณินก็ช้ำหมดหรอก” มือเรียวรีบเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อของชายหนุ่มอย่างคล่องแคล่ว โดยที่ณภัทรไม่รู้ตัวเลยว่า การกระทำและเสียงสนทนาทั้งหมดกำลังถูกถ่ายทอดไปยังชริน เนื่องจากญาณินจงใจแอบกดโทรศัพท์ออกหาเบอร์ของชริน เพื่อให้อีกฝ่ายได้ยินเต็มสองหูว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ชรินกดรับสาย แต่เสียงญาณินที่เ
ตอนที่ 16 คุณมีคนรักก่อนที่จะมาแต่งงานกับฉันไหมคะ“คุณจ้องหน้าผมทำไม มีอะไรติดหน้าผมเหรอ”“เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่สงสัยว่าคุณเป็นคนยังไงกันแน่”“ผมก็เป็นแบบนี้ของผมนั่นแหละ เป็นคนที่ไม่เห็นมีอะไรที่น่าสนใจเลย”“คุณเคยมาเที่ยวทะเลบ้างหรือเปล่า”“เคยสิคะ ฉันเคยไปเข้าค่ายกับรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเราไปที่บางแสนกันค่ะ”“แล้วคุณเคยมีแฟนบ้างไหม” ณภัทรรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ“เคยสิคะ ฉันก็ไม่ได้อยู่ในยุคมืดซะหน่อย” เธอตอบขำ ๆ ที่หันไปเห็นหน้าเขาที่ดูจริงจังไม่น้อย“ฉันเคยคบกับผู้ชายคนหนึ่งค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ในคณะ แต่ฉันไม่ได้มีโอกาสออกไปเที่ยวด้วยกันมากเท่าไหร่ จู่ ๆ เขาก็หายไปก็แค่นั้นค่ะ เขาคงมีแฟนใหม่แล้ว”“แล้วคุณรู้สึกยังไง”“เฉย ๆ นี่คะ ไม่ได้รู้สึกอะไร ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเป็นแฟนปกติของเขาได้ ไม่สามารถออกไปไหนต่อไหนกับเขาได้ ก็ดีแล้วที่เขามีคนใหม่เราจะได้สบายใจทั้งสองฝ่ายค่ะ”“งั้น
ตอนที่ 15 ขอโทษทีนะครับผมพาภรรยามาฮันนีมูน“คุณกลัวที่จะอยู่กับผมสองต่อสองหรือยังไง” ชรินรีบเดินออกจากห้องนอนแต่เขาดึงแขนของเธอไว้แล้วดึงเธอเข้ามากอด“ทำอะไรคะคุณณภัทร” ชรินพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม“เปล่าหรอก ผมแค่กลัวว่าคุณจะเดินสะดุดก็เลยเข้ามาช่วยพยุงคุณก็แค่นั้นเอง” ยิ่งเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ของเขายิ่งทำให้เธอไม่ไว้ใจเขาเลยจริง ๆ“ฉันไม่ได้จะล้มสักหน่อย” เธอก็เดินอยู่ดี ๆ นั่นแหละแต่เขาดันมาดึงตัวเธอไว้จนทำให้เธอเสียการทรงตัวเกือบจะล้มหน้าคว่ำต่างหาก“ก็แค่สามีกอดนิดกอดหน่อยจะตกใจอะไรนักหนา หรือว่าผมกอดคุณไม่ได้” ชรินไม่รู้จะตอบเขายังไงดีจึงปล่อยให้เขากอดเธออยู่นานสองนาน“ตัวหอมดีนะ” เขากระซิบข้างหูเธอทำให้เธอขนลุกเกรียวอย่างบอกไม่ถูก“ปล่อยเถอะค่ะ เราจะได้ลงไปทานข้าวกัน ฉันหิวแล้ว” ชรินดันหน้าอกของณภัทรออก เขาจึงยอมปล่อยเธอ“กลัวที่จะอยู่กับผมขนาดนั้นเชียว”“เราลงไปข้างล่างก็ได้แต่ก่อ
ตอนที่ 14 รู้จักฉันน้อยไปซะแล้วณภัทรยืนรอที่บันไดหน้าบ้าน เขามองนาฬิกาข้อมือและเมื่อเงยหน้าขึ้นเจอกับชรินที่ใส่ชุดเดรสสีครีม มันช่างเป็นชุดที่เข้ากับสีผิวของเธอเสียจริงทำให้ชายหนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ” เขารีบปรับสีหน้าทันทีแล้วเดินไปเปิดประตูรถให้กับเธอ“รีบไปกันเถอะ”โต๊ะ VIP ถูกจองไว้ที่ชั้นดาดฟ้าสำหรับดินเนอร์สุดหรูในค่ำคืนที่แสนพิเศษ แสงเทียนส่องประกายสว่างไสวในยามราตรี“คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” เขาถามเธอด้วยท่าทางใส่ใจ“ฉันขอดูเมนูก่อนนะคะ” เมื่อทั้งสองสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อยก็เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันสองคน ชรินอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าทำไมเขาถึงทำดีกับเธอขนาดนี้ เขาทำทุกอย่างเหมือนคนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ และทำทุกอย่างเหมือนคนที่รักกันดี แต่ความจริงแล้วทั้งสองคนนั้นไม่ได้มีใจผูกพันในการแต่งงานในครั้งนี้ แต่ทำไมเขาถึงพยายามทำแบบนี้“วันนี้มีอะไรสำคัญหรือเปล่าคะ ถึงได้พา
ตอนที่ 13 คุณณภัทรจะต้องเป็นของฉัน“ถ้าหากคุณไม่สะดวกใจก็บอกผมตรง ๆ ” ณภัทรทำเสียงเข้ม“ฉันเกรงใจนะคะที่คุณจ่ายเงินไปเยอะแล้ว ทั้งค่าแหวนแต่งงาน ค่าสินสอดทองหมั้น ฉันไม่เห็นว่ามันจะสำคัญตรงไหนกับการไปฮันนีมูน และที่สำคัญฉันต้องกลับไปทำงาน” เธอตอบเขาเสียงสั่นเหมือนคนที่กำลังทำอะไรผิด“ผมบอกแล้วไงว่าคุณไม่ต้องไปทำงานอีกแล้ว ให้คุณลาออกไปเลย”“ฉันไม่อยากอยู่บ้านเฉย ๆ ให้ฉันออกมาทำไม”“ผมก็บอกว่าให้คุณไปทำงานที่บริษัทของผม จะได้ช่วยงานผมด้วย”“ก็บอกแล้วว่าฉันไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับงานของคุณเลย ฉันจะช่วยคุณได้ยังไง”“เรื่องแบบนี้มันสอนกันได้ เหมือนเรื่องภรรยาที่ต้องปรนนิบัติสามี ผมก็สอนคุณได้” จบประโยคของณภัทรทำให้ชรินกินข้าวไม่ลงยิ่งกว่าเดิม ณภัทรนั่งกอดอกจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง“แล้วตกลงคุณอยากไปประเทศไหน”“ตามใจคุณเลยค่ะ สำหรับฉันอะไรก็ได้”“ตั้งแต่ที่ผมรู้จักคุณมา คุณพูดได้สองประโยค ตาม
ตอนที่ 12 ฉันก็แค่ไม่คิดว่าเราจะไปฮันนีมูนกันณภัทรมองออกไปนอกหน้าต่าง ถึงเวลาแล้วที่พวกคุณจะต้องชดใช้สิ่งที่ทำกับแม่ผม ภาพเก่า ๆ ย้อนกลับมาในความทรงจำของเขาทันทีย้อนไปในวันวานเมื่อพ่อของเขาร่วมธุรกิจกับสมพงษ์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่พ่อของเขาต้องจากไปอย่างกะทันหัน ธุรกิจควรจะตกเป็นของครอบครัวเขา แต่สมพงษ์กลับหักหลังยึดธุรกิจทั้งหมดไปเป็นของตัวเอง พร้อมทั้งขับไล่สองแม่ลูกออกจากบ้านและยึดทรัพย์สินต่าง ๆ อย่างไม่ใยดี เขาและแม่ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่หลายปี ตอนนั้นเขายังเด็กแต่จำได้แม่นว่าแม่ของเขาตรอมใจตายไปต่อหน้าต่อตา หลังจากน้องชายพ่อทราบข่าวว่าพี่ชายและพี่สะใภ้เสียชีวิตก็บินมาจัดงานศพให้แม่ของเขาและรับเขาไปเลี้ยงที่ประเทศอังกฤษซึ่งเป็นบ้านเกิดของพ่อณภัทรเขาจึงตั้งใจศึกษาเล่าเรียนจนจบปริญญาโท และเดินทางกลับมายังประเทศไทย ณภัทรได้สืบข่าวบริษัทของสมพงษ์ที่กำลังจะล้มละลาย เขาต้องการที่จะเอาบริษัทของพ่อเขากลับคืนและที่สำคัญ เขาจะมาแก้แค้







