กลรักวิศวะเลว3

น้ำหวานเข้ามาในห้องเรียนเกือบไม่ทันเวลาดีที่อาจารย์มาพอดีทำให้คนตัวเล็กรู้สึกโล่งใจไม่น้อยเลย เธอนั่งลงก่อนจะเอาหนังสือเรียนขึ้นมา หญิงสาวจับข้อเท้าแต่ก็ยังทนไหวอยู่รู้สึกหน้าอายมากๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นไม่รู้ว่ามีใครเห็นมากน้อยแค่ไหน คิดแล้วหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมา 

ผ่านไปพักใหญ่

"วันนี้พอแค่นี้นะคะนักศึกษา อย่าลืมอาทิตย์หน้ามีงานต้องส่ง ถ้าใครไม่ส่งไม่ได้คะแนนสะสมอย่ามาโทษอาจารย์นะ"

"ค่ะ/ครับ"พออาจารย์ออกไปหญิงสาวก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าวันนี้เธอมีเรียนอีกวิชาเลยจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร พอเห็นเพื่อนอย่างแก้มใสที่มาที่โรงอาหารแล้วเพราะคนตัวเล็กก็มีเรียนในวิชานี้เหมือนกันน้ำหวานก็รีบเดินไปหาทันที 

"ทำไมเดินแบบนั้นล่ะ"

"ล้มนิดหน่อยนะเลยเจ็บข้อเท้า"

"เป็นอะไรมากรึเปล่าไหวไหม ไม่ไหวอย่าทนนะเดี๋ยวเจ็บมากกว่าเดิม"สีหน้าตกใจของแก้มใสทำให้น้ำหวานอมยิ้มออกมาเล็กน้อย เห็นท่าทีของเพื่อนที่ดูเป็นห่วงเธอแบบนี้ก็รู้สึกขอบคุณไม่น้อยเลย 

"ขอบใจนะแต่น่าจะไหวอยู่"

"เคๆ กินไรดีวันนี้"

"ก๋วยเตี๋ยวไหม"

"ได้ เราไปซื้อให้นะเธอไม่ต้องเดินมากหรอก เฝ้าโต๊ะไป"

"ขอบใจนะน่ารักจัง"

"อิอิรู้ตัวดีจ้า"แก้มใสยิ้มมาให้ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปซื้อก๋วยเตี๋ยวไม่นานสองสาวก็นั่งทานกันพร้อมพูดคุยไปเรื่อยเปื่อยตามประสา หลังจากที่อิ่มกันแล้วก็รอเวลาเรียนอีกวิชา 

"ชมรมเลือกอะไรดีอะ"อาทิตย์หน้าต้องเลือกชมรมแล้วแต่ก็ไม่รู้เลยว่าพวกเธอจะเข้าชมรมไหน 

"ชมรมว่ายน้ำก็ดีนะจิตอาสาก็น่าสนหรือทำอาหารดี เฮ้อเลือกยากจัง"น้ำหวานฟังเพื่อนบ่นพึมพำออกมาก็เหมือนจะคิดหนักเหมือนกัน 

"จิตอาสาไหม เห็นได้ยินว่าบางครั้งก็ได้ไปช่วยเหลือโรงเรียนยากไร้อะไรพวกนี้เราว่าดีนะ ได้ทำบุญด้วย"คนตัวเล็กที่คิดไตร่ตรองจึงเสนอแนะขึ้นมา 

"อืมก็ดีนะ แต่ไม่รู้ว่าจะทันไหม ขอให้ไม่เต็มก่อนเถอะนะสาธุๆ"

"เดี๋ยวถึงวันนี้เรารีบไปสมัครกัน"แก้มใสพยักหน้าก่อนที่ทั้งสองจะลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าได้เวลาเรียนแล้ว

วันเลือกชมรมสองสาวรีบไปลงชื่อทันทีและก็ดูเหมือนว่าพวกเธอจะโชคดีมากๆ ที่ยังทันห้าคนสุดท้ายมันทำให้แก้มใสรู้สึกดีใจไม่น้อยเลย นึกว่าจะต้องเปลี่ยนแผนแล้ว แต่พอเข้าชมรมจากที่ใบหน้ายิ้มแย้มของแก้มใสก็ค่อยๆ หุบลงเมื่อเห็นว่ามีกลุ่มรุ่นพี่สุดฮอตอยู่ชมรมนี่ด้วย เธอรีบก้มหน้าลงทันทีก่อนจะดึงเพื่อนให้นั่งห่างๆ จากกลุ่มนั้น 

"ทำไมเหรอเป็นอะไรไป"

"เปล่า แค่ไม่คิดน่ะว่าพวกพี่พวกนั้นอยู่ที่นี่ด้วย ถึงว่าทำไมชมรมเต็มไวจัง"

"พวกไหน?"

"ก็คนที่เราเล่าให้ฟังเมื่อวานไง กลุ่มวิศวะน่ะ"น้ำหวานพยักหน้ารับรู้เธอหันไปมองเล็กน้อยแต่พอสบเข้ากับสายตาของใครอีกคน คนตัวเล็กก็ชะงักไปทันทีเพราะเธอจำได้ว่าเขาคือคนที่เธอชนในวันนั้น ไม่รู้ทำไมเขาถึงมองเธออยู่คนตัวเล็กรีบหลบสายตาก่อนจะหันหน้าหนีทำเหมือนไม่มีอะไรทันที แต่ทว่าในใจของเธอรู้สึกเต้นแรงมากๆ ดวงตาคมเข้มมันดูดุดูเจ้าเล่ห์อย่างชัดเจน เขาเป็นคนอันตรายต่อความรู้สึกคนอื่นแน่นอน ไม่รู้สิเธอรู้สึกว่ามันมีกระแสบางอย่างที่แล่นขึ้นมาดูแล้วเขาเจ้าชู้มากจริงๆ 

"มองอะไรวะไอ้เต?"เห็นสายตาเพื่อนจับจ้องอะไรบางอย่างอยู่เหมันต์จึงถามออกไป

"คนที่ชนกูน่ะ"

"เหรอ มาชมรมนี่ด้วยนี่กูนึกสงสัยแล้วสิ"

"สงสัยอะไร"

"ก็สงสัยว่าที่ชนน่ะอุบัติเหตุหรือตั้งใจ แถมเข้าชมรมนี่อีกคงไม่ใช่สาวๆ ที่ปลื้มมึงจนตามมาหรอกนะ"คำพูดของเหมันต์ทำให้เตชินท์นิ่งไป ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแววตาของเขาที่จ้องมองคนตัวเล็กเหมือนเสือหิวกระหายก็ไม่ปาน

"ใจเย็นเพื่อน ไหนว่าไม่สนใจไง"

"ก็แค่ขำๆ ไม่ติดถ้าอยากจะเล่น"

"ครับ เพื่อนผมมันร้ายที่สุด"สายลมส่ายหน้าไปมาเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนทั้งสองพูดคุยกัน

"เล่นไปเล่นมาระวังติดใจนะ"สายลมพูดเมื่อเห็นเพื่อนมองคนตัวเล็กอีกคนอยู่อย่างนั้น

"หึ คนอย่างกูเหรอไม่มีทางติดใจใคร โดยเฉพาะผู้หญิงแบบนั้น"ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่แย่แต่ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ จืดชืดดูใสๆ แต่ไม่รู้ว่าใสจริงรึเปล่า ผู้หญิงประเภทนี้เขาก็เจอมาเยอะบางทีอาจเป็นอย่างที่เหมันต์ว่า ผู้หญิงคนนี้อยากจะเข้าหาเขาก็ได้ 

"ใส่ผ้าปิดปากทำไมล่ะ"น้ำหวานหันไปถามแก้มใสที่จู่ๆ ก็หยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวมใส่

"รู้สึกเหมือนจะเป็นหวัดน่ะ กลัวติดคนอื่น"หญิงสาวพยักหน้าให้ก่อนจะฟังอาจารย์ที่เดินเข้ามาในห้องพอดี ชมรมนี้ไม่มีอะไรมากในวันแรกแค่แนะนำต่างๆ และก็ยังไม่ได้สรุปว่าปีนี้จะทำอะไรยังไงรอรุ่นพี่พูดคุยกันอยู่ หลังจากหมดเวลาหญิงสาวทั้งสองก็เดินออกจากห้อง น้ำหวานรับรู้ถึงสายตาของอีกคนที่เหมือนจะมองเธอมันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้แต่พอเห็นผู้หญิงเข้าไปหาทักทายอีกฝ่ายมันก็ทำให้เธอไม่ได้สนใจอะไร 

"น้องน้ำหวาน"เสียงพี่ริต้าพี่รหัสของเธอดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กหันไปยิ้มทักทายทันที 

"สวัสดีค่ะพี่ริต้า"

"จ๊ะ มีเรียนต่อรึเปล่า"

"ไม่แล้วค่ะ พี่ริต้ามีอะไรรึเปล่าคะ"

"พอดีวันนี้พวกสายรหัสนัดกันไปกินเลี้ยงหลังมอ พี่เลยมาบอกเราให้ไปด้วยนะ"คนตัวเล็กรู้สึกประหม่าไม่น้อยเธอไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้แต่ก็ไม่รู้จะขัดยังไง 

"หวานอยู่ดึกไม่ได้นะคะ"

"ไม่เป็นไร ไปแป๊บเดียวก็ได้รุ่นพี่จะได้ไม่ว่าอะไร งั้นทุ่มนึงมาที่ร้านนั่งชิวหลังมอนะ"คนตัวเล็กได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าให้กับรุ่นพี่ของเธอ หญิงสาวเห็นว่าคงไม่ดีถ้าหากจะปฏิเสธ เธอจึงต้องฝืนใจไปในสถานที่แบบนั้น

"พี่เตชินท์"เสียงของริต้าหันไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่เดินออกมาพอดี ท่าทางสนิทสนมทำให้น้ำหวานชะงักไปเล็กน้อย เธอนึกสงสัยว่าผู้ชายคนนี้มีผู้หญิงกี่คนกันเห็นเข้ามาทักทายเต็มไปหมด ใบหน้าสวยหวานดูบึ้งตึงเล็กน้อยทำให้ชายหนุ่มคิดว่าเธอไม่พอใจที่มีผู้หญิงเข้าหาเขา 

"ไปกันเถอะ อยากพักแล้ว"เธอหันไปบอกเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะพากันเดินออกไป แก้มใสดูไม่พูดไม่จาแต่น้ำหวานไม่ได้สังเกตอะไรกับท่าทีของคนตัวเล็ก เหมันต์ที่เดินออมากับเพื่อนมองรุ่นน้องตรงหน้าเล็กน้อยไม่ได้สนใจอะไรอีกคนเขาสนใจผู้หญิงที่ดูเหมือนเพื่อนจะสนใจแค่นั้น 

"หึ สาวงอนรึเปล่า"

"เงียบน่า"

"หมายถึงอะไรกันเหรอคะ?"ริต้าที่ไม่เข้าใจจึงเอ่ยถามขึ้น 

"เปล่าไม่มีอะไร เธอมีอะไรรึเปล่า"

"ริต้าแค่คิดถึงพี่ค่ะ"

"งั้นเหรอ คิดถึงก็มาหาสิ"เสือแบบเขามีหรือที่จะไม่เล่นกับเหยื่อ

"วันนี้ริต้าไปกินเลี้ยงสายรหัสน่ะ"ชายหนุ่มได้ยินอย่างนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาในใจแสดงว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้คือน้องรหัสของริต้าสินะ บังเอิญจริงๆ 

"งั้นเหรอ ไปด้วยได้ไหม สายไอ้ติณห์ใช่ป่ะ"

"พี่เตชินท์จะไปเหรอคะ งั้นริต้าบอกพี่ติณห์ให้นะคะ"

"เดี๋ยวโทรบอกมันเอง ฉันไปก่อนนะ"ริต้าดูดีใจไม่น้อยเลยที่ได้ยินว่าชายหนุ่มจะไปด้วย เตชินท์กับติณณ์รุ่นพี่ของเธอเป็นญาติกันนั้นเอง