ท่านชายนัฎ

นาถนารีทราบว่าท่านชายนคเรศทรงหยิ่งในเกียรติยศและศักดิ์ศรีขององค์เองมากแค่ไหน และแน่นอนว่าท่านชายของเธอจะต้องไม่มีวันยอมให้หม่อมกดขี่ท่านด้วยอำนาจเงินเด็ดขาด เธอเชื่อว่าถึงจะทรงเษกสมรสไปแล้วท่านชายก็ไม่มีทางทอดทิ้งเธออย่างแน่นอนและนั่นคงเป็นเรื่องดีที่ท่านจะเสกสมรสกับหญิงสาวที่ร่ำรวยเงินทอง เพราะหมายถึงเงินทองเหล่านั้นจะส่งผ่านมาจนถึงมือของเธออีกทอดหนึ่งนั่นเอง

ความจริงท่านชายยังมีพระอนุชาฝาแฝดอีกองค์หนึ่ง ที่ใคร ๆ ต่างเรียกท่านว่าท่านชายธัญ หรือ หม่อมเจ้าธเนศวร วิษณุรังสรรค์ พระอนุชานั้นถึงแม้จะมีพระพักตร์ไม่ผิดเพี้ยนกับพระเชษฐาแต่กลับแตกต่างกันไปเกือบทุกเรื่อง ท่านธัญถือได้ว่าเป็นเพลย์บอยขนานแท้ ทรงมีคู่ควงมากมายแต่ที่ทำให้นาถนารีรู้สึกเจ็บใจก็คือท่านชายธัญไม่เคยชอบเธอเลย แม้หน้าของเธอท่านชายพระอนุชาก็ยังไม่เคยเหลียวแลด้วยซ้ำทั้งที่พระเชษฐาทั้งหลงและรักเธอจนไม่เหลือพระเนตรไว้ชำเลืองแลสาวใด สองพระองค์ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

วังวิษณุรังสรรค์

พระตำหนักวิษณุรังสรรค์ปลูกสร้างแบบเก่า ฐานเป็นอิฐถือปูนแบ่งเป็นสองชั้นสร้างจากไม้สักทั้งหลังบนเนื้อที่หลายสิบไร่ที่ปลูกทั้งไม้ดอกไม้ประดับและไม้ยืนต้นนานาพันธ์ให้ความร่มรื่นบนผืนหญ้าสีเขียวขจีล้อมรอบตัวตำหนัก ท่านชายนคเรศเพิ่งทรงเสด็จกลับหลังล่ำลาคนรักเรียบร้อยและทรงกำลังจะก้าวพระบาทขึ้นบันไดเพื่อผ่านไปยังห้องบรรทมหากไม่ทรงได้ยินพระสุรเสียงของอนุชาร้องทักขึ้นเสียก่อน

“เจ้าพี่เพิ่งกลับจากบ้านนาถนารีอย่างนั้นสิหม่อม”

“ใช่ แล้วนายล่ะ ทำไมวันนี้ถึงอยู่บ้านได้ หรือว่าสาว ๆ ในสังกัดหมดซะแล้ว” ท่านชายนัฏทรงหมุนองค์กลับมารับสั่งตอบพระอนุชาด้วยพระสุรเสียงเรียบเรื่อย

“หึหึ หม่อมไม่ใช่เจ้าพี่จะได้รักเดียวใจเดียวอยู่กับนาถนารี”

“นาถสวยกว่าสาว ๆ ของนายรวมกันเสียอีกแล้วพี่จะมัวไปมองคนอื่นอีกทำไม”ท่านนัฏแย้มสรวลพลางยกพระขนงทอดพระเนตรอนุชา

“ว้า เจ้าพี่กับหม่อมนี่นอกจากมีหน้าตาเหมือนกันแล้ว อย่างอื่นเราแตกต่างกันสิ้นเชิง ทั้งนิสัย มุมมองผู้หญิงก็ไม่เหมือนกัน หม่อมไมเห็นว่านาถนารีจะสวยที่ตรงไหน ก็แค่รู้จักเสริมเติมแต่งให้ดูดีแค่นั้น”

ท่านธเนศวรทรงไหวพระอังสาอย่างไม่เห็นด้วยกับรับสั่งของพระเชษฐา ท่านไม่เคยเห็นด้วยกับรับสั่งของเชษฐาที่ว่านาถนารีงามพร้อมราวกุลสตรีแต่ก็ไม่ทรงสามารถเปลี่ยนพระทัยท่านนัฏให้เห็นพ้องกับท่านได้

 “ฮึฮึ อย่างนั่นก็ดีแล้วเพราะฉันไม่เห็นว่าจะเป็นเรื่องดีถ้าต้องเหมือนนายไปซะทุกอย่าง” ท่านนคเรศแย้มพระสรวลรับ

“แล้วเจ้าพี่จะตัดสินพระทัยเรื่องพินัยกรรมยังไงกระหม่อม”

ท่านชายนคเรศไม่ทรงรับสั่งตอบพระอนุชาเพราะองค์เองยังทรงคิดไม่ตกเช่นกันกับปัญหาพินัยกรรม ทว่าในฐานะหัวหน้าราชสกุล ท่านจึงไม่สามารถปฏิเสธความรับผิดชอบ แต่จะให้ทรงยอมรับหญิงสาวที่ไม่พบหรือแม้แต่เห็นหน้ากันมาก่อนโดยไม่รู้สึกอันใดเลยกับการแต่งงานครั้งนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้

ข้อมูลที่ทรงทราบมีเพียงแค่ชื่อของเธอ ชินานาง  อัครเกตุ บุตรสาวคนเล็กของนายจรัญ พระสหายในพระชนก จะว่าท่านไม่เคยเห็นชินานางก็ไม่เชิงนัก เพราะใคร ๆ ก็ต้องรู้จักนักธุรกิจสาวคนเก่ง และเธอเองก็เป็นที่สนใจของบรรดานักข่าวทำให้ทรงได้ทอดเนตรหญิงสาวผ่านสื่อต่าง ๆ มาบ้าง แต่ก็หาได้ใส่ทัยเป็นเหตุให้ทรงจำเธอไม่ได้แม้แต่หน้าตา

“อยากให้หม่อมช่วยไหมเจ้าพี่”

“นายจะช่วยอะไรได้”

“ได้สิหม่อมในเมื่อไม่มีใครจำได้แน่ว่าหม่อมไม่ใช่เจ้าพี่ ถ้าเราจะสลับตัวกัน”

“สลับตัว”ท่านนคเรศรับสั่งแปลกพระทัย

“หม่อมยังไม่มีคนรัก ถ้าต้องแต่งงานกับชินานางก็คงจะไม่เป็นไร เธอคงไม่ทำให้ชีวิตหม่อมเปลี่ยนแปลงอะไรมากนักมันคงไม่แตกต่างอะไรกับตอนที่หม่อมยังเป็นโสดสักเท่าไหร่หรอกกระมัง” ท่านชายธันทรงไหวพระอังสาแสดงความไม่ใส่พระทัย ทั้งยังทรงรับสั่งง่าย ๆ

“นายพูดจริงหรือธัน” ท่านชายนัฏถามด้วยสุรเสียงตื่นเต้นเมื่อทรงมองเห็นทางออก

“หม่อมพูดจริง”

ท่านชายธเนศวรทรงรับสั่งพลางกระซิบแผนการกับพระเชษฐา ซึ่งท่านชายนคเรศก็ทรงรับฟังด้วยความพอพระทัย ความอึดอัดหนักในหทัยเบาลงดั่งยกภูเขาออกจากอก ทรงเริ่มดำเนินตามแผนการของพระอนุชาทันที...

ขณะเดียวกันชินานางใช้ความพยายามทื้งหมดเพื่ออ้อนวอนขอร้องบิดาที่จะให้เธอเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับหม่อมเจ้านคเรศ แต่ดูเหมือนบิดาจะไม่ฟังเสียงเธอเลย ถึงอย่างนั้นคนอย่างชินานางก็ไม่มีวันยอมถูกบังคับง่ายๆ เช่นนี้ แผนการหนีจึงเริ่มต้นขึ้น

ใช่!!...เธอจะต้องหนี

“เราต้องหนี เรื่องอะไรจะยอมถูกจับคลุมถุงชนกันง่ายๆ ล่ะ”

ชินานางพึมพำเบา ๆ กับตัวเองพร้อมกับเก็บของทุกอย่างที่จำเป็นใส่กระเป๋าเป้ใบกะทัดรัดก่อนจะเก็บซ่อนไว้ใต้เตียงอย่างดีเพื่อไม่ให้แม่นมของเธอสงสัย วันนี้เธอจะต้องหนีออกจากบ้าน อย่างน้อยก็หนีไปตั้งหลักเสียก่อนที่บิดาจะมัดมือเธอชกด้วยการจัดงานหมั้นระหว่างเธอกับท่านชายนคเรศอย่างที่ท่านเคยเกริ่น ๆ เอาไว้ว่า หลังหมั้นแล้วหนึ่งเดือนถัดจากนั้นจะจัดพิธีอภิเษกสมรสซึ่งเธอไม่มีวันยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูแค่เพียงเบา ๆ ก็ทำให้เธอสะดุ้งเพราะความตกใจสุดตัว ชินานางรีบลุกขึ้นดึงผ้าคลุมเตียงนอนให้ทิ้งชายลงบังกระเป๋าที่ซุกซ่อนไว้ข้างใต้อย่างรวดเร็วก่อนจะถลันตัวลุกยืนว่องไว

“คุณพระนางนอนหรือยังค่ะ”

เสียงนมแจ่ม แม่นมที่เป็นคนเลี้ยงโชติรสและเธอในวัยเยาว์ตั้งแต่ครั้งมารดาของพวกเธอยังมีชีวิต ซึ่งทั้งเธอและพี่สาวให้ความนับถือและรักนมแจ่มรองมาจากบิดาของพวกเธอเอง