โชติรส

เสียงนมแจ่ม แม่นมที่เป็นคนเลี้ยงโชติรสและเธอในวัยเยาว์ตั้งแต่ครั้งมารดาของพวกเธอยังมีชีวิต ซึ่งทั้งเธอและพี่สาวให้ความนับถือและรักนมแจ่มรองมาจากบิดาของพวกเธอเอง

“ยังค่ะนม สักครู่นะคะ พระนางขอเวลาแต่งตัวเดี๋ยวค่ะ”

ชินานางร้องตอบพร้อมกับรีบจัดแจงข้าวของที่รื้อค้นไว้จนกระจัดกระจายรอบห้องเข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าทุกอย่างถูกจัดเก็บไว้พ้นสายตานมแจ่มดีแล้วจึงเดินมาเปิดประตูรับหญิงชราที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

“ทำอะไรอยู่คะ นมรออยู่นานแล้ว”

นมแจ่มถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยามก้าวเข้ามาในห้องของคุณหนูที่เธอเลี้ยงมาแต่เล็กแต่น้อยพร้อมกับทอดสายตาเอ็นดูมองชินานางด้วยความรักใคร่

“นางเพิ่งอาบน้ำเมื่อสักครู่ค่ะ แต่งตัวเรียบร้อยก็รีบเปิดประตูให้นมนี่ไงคะ” ชินานางกอดเอวแม่นมพร้อมยิ้มประจบ

“คุณหนูสบายใจขึ้นบ้างหรือยังคะเรื่องท่านชายนคเรศ” นมแจ่มทอดน้ำเสียงถามอย่างอ่อนโยนพร้อมกับโอบกอดคุณหนูที่นางรักไม่ต่างกับเลือดในอก

“นมจะให้นางสบายใจได้ยังไงคะ ในเมื่อมันเป็นความสุขของนางทั้งชีวิตเลยนะคะ” ใบหน้านวลหมองลงทันที ดวงตาคู่งามแสดงความไม่สบายใจผ่านออกมาให้ได้เห็นอย่างช่วยไม่ได้

“มีแต่สาว ๆ อยากที่จะได้เป็นหม่อมของท่านกันทั้งเมือง ทำไมคุณหนูของนมต้องคิดมากในเมื่อท่านชายทรงเลือกคุณหนูของนม”นมแจ่มถอนหายใจ

“ทรงเลือกนางเพราะอะไรล่ะคะนม คนเราไม่เคยแม้แต่เห็นหน้า หรือรู้จักนิสัยใจคอกันมาก่อน แต่ต้องแต่งงานกัน ถึงเขาจะมีฐานันดรสูงส่งแค่ไหนก็ตามแต่นั่นไม่ได้หมายความว่ายศถาบรรดาศักดิ์พวกนั้นจะทำให้นางมีความสุขได้จริง ๆ นี่คะ”

“ถ้าคุณพระพายอยู่ด้วยก็คงจะดีนะคะ นมว่าคุณพระพายคงช่วยให้คุณพระนางเลิกคิดมากได้แน่ ๆ” นมแจ่มระบายลมหายใจแรงคิดถึงคุณหนูอีกคนของนางขึ้นมาจับใจ

“พี่พายก็คงไม่อยากให้นางแต่งงานกับท่านนคเรศแน่ ๆ ค่ะ”

“เอาเถอะค่ะ นมว่าคุณหนูอย่างคิดมากเลยนะคะ เพราะถึงยังไงคุณหนูของนมก็ต้องแต่งงานกับท่านชายอยู่ดีเลิกคิดเรื่องอื่น ๆ ดีกว่านะคะ” นางลูบผมหญิงสาวเบา ๆ ด้วยความเห็นใจแต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ซ้ำยังแอบมั่นใจลึก ๆ ว่าคุณหนูของนางจะเอาชนะพระทัยท่านชายผู้เพียบพร้อมองค์นั้นได้อย่างแน่นอน

“ถ้าเลือกได้นางไม่มีทางยอมแต่งกับท่านชายแน่ ๆ ค่ะนม” ชินานางถอนหายใจทั้งที่ยังไม่คลายอ้อมแขนจากเอวแม่นมของเธอ

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังกังวานขึ้นตั้งแต่เช้ามืด ปลุกให้ร่างโปร่งระหงบนเตียงใหญ่ของโชติรสต้องลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับเหลือบตามองนาฬิกาเรือนเล็กที่วางอยู่บนหัวเตียง เธอขยับตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางที่ยังงัวเงียเมื่อหย่อนปลายเท้าลงจากเตียงนอนในอพาร์ทเม้นท์ส่วนตัวซึ่งถือได้ว่าหรูหราสมกับที่เป็นห้องพักของบุตรสาวคนโตนักธุรกิจใหญ่ชาวไทยที่มีบุตรสาวเพียงสองคน คือเธอและน้องสาว ชินานาง

 “Hello. Chotiros speaking.” โชติรส หรือ คุณหนูพระพาย แห่งบ้านอัครเกตุยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูก่อนจะส่งเสียงทักทาย

“พี่พายคะ นี่นางเองนะคะ” ชินานางกล่าว

“อ้าวพระนาง โทร.มาแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” โชติรสเหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียงอีกครั้ง

“เพราะมีเรื่องสิคะพี่พาย น้องกลุ้มใจจะแย่อยู่แล้วค่ะ” ชินานางถอนหายใจแรง

“ค่อย ๆ เล่าให้พี่ฟังสิจ๊ะพระนาง” โชติรสหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ

“คุณพ่อจะให้น้องแต่งงานกับท่านชายนคเรศ แต่น้องไม่อยากแต่งนี่คะพี่พระพาย”

“แต่งงาน!!” โชติรสทวนคำอย่างแปลกใจ

“ค่ะ น้องจะทำยังไงดีคะ” ชินานางถามพี่สาวด้วยความร้อนใจ

“พี่เคยได้ข่าวว่าท่านชายองค์นี้ทรงเจ้าชู้นักไม่ใช่เหรอพระนาง” โชติรสถามน้องสาว

“ไม่ทราบสิคะ น้องเองก็ไม่เคยรู้จักกับท่านมาก่อน ได้ยินแต่ข่าวว่าท่านรักอยู่กับเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของน้อง” ชินานางตอบ

“ก็ในเมื่อท่านมีคู่รักอยู่แล้ว ๆ ทำไมคุณพ่อถึงยังอยากจะให้พระนางแต่งกับท่านอีกล่ะ” โชติรสทำหน้ายุ่งไม่เข้าใจบิดาในเรื่องนี้นัก

“น้องก็ไม่ทราบค่ะ คุณพ่อบอกกับน้องว่าท่านชายต้องเลือกเสกสมรสน้องแทนคู่รักของท่านอยู่แล้ว”

“แล้วทำไมพระนางไม่ปฏิเสธคุณพ่อให้เด็ดขาดไปเลยล่ะ”โชติรสถามด้วยความสงสัยเพราะปกติน้องสาวของเธอดื้อและไม่ยอมลงให้บิดาง่าย ๆ มิหนำซ้ำยังกล้าขัดคำสั่งของบิดาออกบ่อย ๆ

“คุณพ่อขู่น้องว่าถ้าน้องไม่ยอมทำตามคำสั่งของท่าน คุณพ่อจะให้พี่พระพายกลับมาทำหน้าที่นี้แทนน้อง”

“อ๋อ...อย่างนี้นี่เองหรอกเหรอ”โชติรสทำหน้าครุ่นคิดสักครู่