บทที่ 1.1

รถม้าหรูหราคันหนึ่งกำลังแล่นขึ้นเขาตรงไปยังอารามนางชีเมืองหวงฝู่ สตรีที่เพิ่งเลิกม่านรถม้าขึ้นมองออกไปยังด้านนอก แท้ที่จริงก็คือคุณหนูห้าตระกูลเมิ่ง บุตรสาวนายท่านเมิ่งแห่งร้านแพรพรรณอันดับหนึ่งเมืองหวงฝู่ คหบดีที่ทั้งร่ำรวยและมีชื่อเสียง

...เมิ่งเสวี่ยเยวียน นามรองอวี้หลาน

นางเพิ่งปักปิ่นและกำลังจะขึ้นเขาไปเยี่ยมมารดาซึ่งบวชชีอยู่ที่อารามดังกล่าว

 หากกล่าวถึงเรื่องราวในอดีตของเมิ่งเสวี่ยเยวียน ก็ต้องย้อนไปตอนที่นางยังไม่ถือกำเนิด บิดามารดาแต่งงานกันก็เพราะการสนับสนุนของผู้อาวุโสสองตระกูล แม้ไม่มีความรักทว่าทั้งสองก็ให้เกียรติกันเป็นอย่างดี สองปีของการแต่งงาน เมิ่งสวี่และอวี้หรู อยู่ร่วมกันอย่างราบรื่นแต่กลับไม่มีทายาท ตระกูลเมิ่งร้อนใจเพราะเกรงว่าจะไม่มีผู้รับช่วงดูแลกิจการ ครานั้นแม้นายท่านเมิ่งมีฮูหยินเอกเพียงคนเดียวไม่รับอนุ แต่เขาจนใจที่อวี้หรูไม่มีวี่แววจะตั้งครรภ์ ดังนั้นจึงเสนอให้บุตรชายรับอนุเพื่อให้กำเนิดทายาท

ผู้ใดจะรู้...ต่อมาเมิ่งสวี่กลับหลงใหลในตัวอนุคนงามยิ่งกว่าสิ่งใด ที่สำคัญไปกว่านั้นโจวอี๋เหนียงก็ยังให้กำเนิดบุตรชายถึงสองคน นำความปลาบปลื้มมาให้นายท่านตระกูลเมิ่งเป็นอย่างยิ่ง

ในจวนตระกูลเมิ่งอวี้หรูแม้เป็นฮูหยินเอก ทว่ากลับไม่ได้รับความสำคัญอีกต่อไป อะไรที่ว่าดี ที่ว่าเป็นมงคล นายท่านเมิ่งล้วนยกยออนุของบุตรชายมาเป็นอันดับหนึ่ง แม้อวี้หรูดูแลจวนอย่างยากลำบากก็ยังไม่นำพา ครานั้นหากมิใช่ว่าแม่สามีอย่างเมิ่งฮูหยินเอ็นดูเห็นใจนาง เกรงว่านางคงหนีกลับตระกูลอวี้ไปหลายครั้ง

วันเวลาผันผ่านจิตใจคนเองก็เหมือนกับสายน้ำที่ไหลไปไม่หวนกลับ โจวอี๋เหนียงให้กำเนิดบุตรชายคนที่สาม คนที่สี่ กระทั่งในที่สุดอวี้หรูก็ทนไม่ไหวแล้ว นางแอบหนีไปกลางดึกโกนผมบวชชีอย่างปลงตก ไม่ยี่หระกับชีวิต

ตอนนั้นเองหลังออกบวชชีและส่งข่าวกลับจวนตระกูลเมิ่ง นางกลับพบว่าตัวนางเองกำลัง...ตั้งครรภ์!!!

ใช่แล้ว...นี่คือเรื่องเล่าอันน่าตื่นตาของคุณหนูห้าตระกูลเมิ่ง บุตรีที่เกิดจากฮูหยินเอกของเมิ่งสวี่ ชาวบ้านหากกล่าวถึงนางล้วนต้องกล่าวถึงเรื่องนี้ทันที

กระทั่งหลังจากนางลืมตาดูโลกขึ้นมาอย่างปลอดภัย เมิ่งสวี่จึงเขียนหนังสือหย่าให้อวี้หรู เพื่อส่งเสริมให้นางบวชชีได้อย่างสงบในอารามบนเขาห่างไกลจากความวุ่นวาย

เมิ่งฮูหยินรับตัวเมิ่งเสวี่ยเยวียนไปดูแลด้วยตัวเอง กระทั่งไม่นานเมิ่งสวี่จึงยกอนุของตนขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก เนื่องจากอย่างไรเสียบุตรชายของเขาก็ต้องเป็นทายาทตระกูลเมิ่งอย่างถูกต้อง

ภายใต้การดูแล อบรม สั่งสอน และการปกป้องของเมิ่งฮูหยิน แน่นอนว่าในจวนตระกูลเมิ่งไม่มีใครกล้ารังแกเมิ่งเสวี่ยเยวียน เนื่องจากอย่างไรนางก็เป็นถึงบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกอย่างถูกต้อง อีกทั้งหลายครานางยังเคยช่วยผู้เป็นย่าดูแลจวนใหญ่โต แม้แต่โจวซื่อที่ได้เลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกของบิดา ทุกครั้งที่มองนางยังแทบจะไม่กล้าโอ้อวดถือดี

จะชอบใจก็ดี ไม่ชอบใจก็ช่าง เรื่องที่โจวซื่อเคยเป็นเพียงโจวอี๋เหนียงก็ไม่อาจเปลี่ยน แม้นางจะมีบุตรชายก็เป็นช่วงที่มีตำแหน่งเป็นเพียงอนุ ดังนั้นในสายตาของผู้คนก็ยังถือสาเรื่องเหล่านี้อยู่วันยังค่ำ

ปีที่แล้ว...เมิ่งเสวี่ยเยวียนปักปิ่น นายท่านเมิ่งจากไปเพราะอาการป่วย เมิ่งฮูหยินวางมือจากการดูแลจวน ยกหน้าที่ให้โจวซื่อ อีกฝ่ายยินดีจนแม้แต่รอยยิ้มก็เก็บไม่มิด

จนกระทั่งล่วงรู้ว่าการดูแลจวนนี้...เว้นเพียงสินเดิมของอวี้หรูที่นางไม่อาจแตะต้อง โจวซื่อรับหน้าที่เมิ่งฮูหยินเต็มตัวแล้วแต่กล้ำกลืนความไม่พอใจ ด้วยตระหนักดีว่าสินเดิมของอวี้หรูนั้นมหาศาลเพียงใด...

ท่านย่าของหญิงสาวเปลี่ยนฐานะเป็นฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่ง กอดบัญชีสินเดิมของเมิ่งเสวี่ยเยวียนเอาไว้แน่น รอวันที่หญิงสาวจะได้ออกเรือนอย่างถูกต้อง ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องแม้แต่เมิ่งสวี่บิดาของหญิงสาวเองก็ตาม!!

เมิ่งเสวี่ยเยวียนถอนหายใจออกมาเสียงเบา

ซิ่วเอ๋อร์หันกลับมามองผู้เป็นนาย “คุณหนู...ยังคิดถึงเรื่องเมื่อวานอีกหรือเจ้าคะ เรื่องสินเดิม??”

“อืม เกรงว่าท่านแม่คงรู้แล้วเป็นแน่” ข่าวลือข้างนอกลือกันไปทุกมุมถนน เมิ่งอวี่อี้ พี่ชายคนโตของนางแต่งฮูหยินเข้าจวนอย่างยิ่งใหญ่ สินสอดที่สมทบกับสินเดิมเจ้าสาวขบวนยาวถึงสองมุมถนน คหบดีสองตระกูลผูกไมตรีสัมพันธ์แนบแน่น ร้านแพรพรรณกับร้านเครื่องกระเบื้องอันมั่งคั่งของเมืองหวงฝู่

เรื่องเหล่านี้คงน่าชื่นชมและได้รับการกล่าวถึงที่ดีกว่านี้ หากมิใช่คนตระกูลอวี้ตระกูลเดิมมารดาของหญิงสาวมิได้มาต่อว่าถึงที่จวน กล่าวว่าเมิ่งอวี่อี้ไปที่ร้านข้าวสารที่เป็นสินเดิมของเมิ่งเสวี่ยเยวียน ชี้มือชี้ไม้สั่งการบอกว่าร้านนั้นถูกยกให้เขาแล้ว และเขาจะใช้ร้านนั้นเป็นสินสอดแต่งฮูหยินน้อยเข้าจวนตระกูลเมิ่ง!!