บทที่ 2.1

เหยียนจิ่นเหิงแจ้งทางการ ท่านเจ้าเมืองขอให้น้องสาวของเขาพาไปยังจุดซ่องสุมของกลุ่มโจร ผู้บงการถูกจับได้พร้อมของกลางซึ่งก็คือทรัพย์สินที่เขานำไปใช้ไถ่ตัวคน ชั่วขณะที่ความแค้นสุมอก ความเกลียดชังปะทุ เขาเงื้อกระบี่ขึ้นหมายสังหารน้าของตัวเอง เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่ปราดเข้ามาคว้าข้อมือของเขา

‘หากท่านสังหารเขาตอนนี้ ท่านจะกลายเป็นฆาตกรนะ! น้องสาว น้องชาย คนตระกูลเหยียนของท่านต่อไปเล่าจะเป็นอย่างไร! พวกเขาจะอยู่ต่ออย่างไร!’

เขาก้มลงมองเด็กสาวคนหนึ่งที่ยังไม่ปักปิ่น ไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด นางเงยหน้าขึ้นมองเขา พยายามหยุดกระบี่ของเขาเอาไว้ ‘ปล่อยมือเถิด ท่านยังมีน้องสาวน้องชายให้ต้องปกป้อง ส่งตัวเขาให้ทางการ ให้เขารับโทษตามที่ท่านเจ้าเมืองตัดสิน ให้กฎหมายลงโทษเขา...ดีหรือไม่’

ไม่รู้เพราะอะไรคำพูดของนางดึงเขากลับมาได้ เขาหันไปมองน้องสาวของตัวเองที่ร้องไห้ดวงตาแดงก่ำ แม้เดินไม่ได้แต่ก็ยังกล้าหาญที่จะพาท่านเจ้าเมืองมาชี้จุดซ่องสุมกำลังโจรที่ทั้งลึกลับและเส้นทางคดเคี้ยว

เหยียนจิ่นเหิงปล่อยกระบี่ในมือจากนั้นเดินเข้าไปหาน้องสาว อุ้มนางขึ้นจากนั้นพานางกลับเข้าเมือง เขานึกขึ้นได้ตอนอยู่บนรถม้าจึงเอ่ยถามเหลิ่งซาคนสนิท

‘นั่นคงจะเป็นคุณหนูห้าตระกูลเมิ่ง ได้ยินมาว่าในช่วงเวลานี้ของทุกปีนางมักไปอยู่เป็นเพื่อนมารดาที่บวชชียังอารามบนเขา ตอนกำลังชุลมุนนางจอดรถม้าแจกจ่ายข้าวสารให้ขอทานบนถนนพอดี’

เหยียนจิ่นเหิงได้รู้จักนางในครานั้น ทว่าเส้นทางของเขายังเต็มไปด้วยความยากลำบาก ตระกูลเหยียนที่ผลัดเปลี่ยนมือ ร้านแลกเงินที่ต้องประคับประคอง สัญญาหมั้นหมายที่เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธ ด้วยนั่นเป็นคำสัญญาเก่าก่อนที่บิดามารดาผู้ล่วงลับเป็นคนให้คำมั่น

ตระกูลลั่วยังคงถือว่าทุกอย่างคงเดิม เขากับคุณหนูตระกูลลั่วจะยังหมั้นหมายและแต่งงานกันหลังจากที่นางปักปิ่นในวัยสิบห้า...

หลายครั้งเขาเคยไปเดินเล่นแถวๆ อาราม ได้เห็นเมิ่งเสวี่ยเยวียนจากจุดไกลๆ เห็นนางเฉลียวฉลาด จิตใจดี ทว่าไม่อ่อนแอ เห็นนางช่วยเหลือผู้อื่นอย่างไม่ถือตัว เห็นนางช่วยงานในอารามนางชีอย่างไม่นึกรังเกียจ ออกไปตั้งโรงทานแจกอาหารให้ขอทาน กระทั่งนางอายุครบสิบห้าและปักปิ่น ตระกูลเมิ่งจึงเริ่มหารือเรื่องให้นางออกงานมากขึ้น มองหาบุรุษที่คู่ควรและเหมาะสม จำได้ว่าตอนนั้นเขาจึงเริ่มรู้สึกร้อนรนขึ้นมา

นางไม่ได้งดงามดังเช่นโฉมสะคราญ ทว่าขอเพียงได้มองก็ยากที่จะละสายตา รอยยิ้มอ่อนโยน เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความจริงใจ ท่าทีเป็นกันเองกับสาวใช้ บวกกับดวงตากลมโตและริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อ เสียดาย...เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เอ่ยคำขอบคุณ เนื่องจากน้อยครั้งนักที่นางจะออกจากจวน น้อยครั้งนักที่นางจะไปงานเลี้ยง เขาเองก็ทำได้เพียงอาศัยช่วงที่นางมาอยู่เป็นเพื่อนมารดาที่อาราม แอบมาดูนางเป็นระยะและจากไปเงียบๆ หลังจากนั้นร้านแลกเงินยุ่งวุ่นวาย จวนตระกูลเหยียนเองก็ไม่เคยสงบ เหยียนจิ่นเหิงแบกรับภาระทั้งหมดขึ้นบนบ่า กระทั่งตอนนี้สัญญาหมั้นหมายที่ผูกมัดทำให้เขาจำต้องส่งของหมั้นและสัญญาแต่งงานไปยังจวนตระกูลลั่ว ทำตามสิ่งที่บิดามารดาได้สั่งเสียเอาไว้เป็นเรื่องสุดท้าย

เพียงแต่...ผู้ใดจะคาด ลั่วหยวนเหนียง คุณหนูตระกูลลั่วกลับลอบหลบหนีการแต่งงาน ที่สำคัญจำเพาะว่านางต้องหนีไปกับเมิ่งจื่อจวิน คุณชายรองตระกูลเมิ่ง พี่ชายของสตรีที่เขาบอกตัวเองว่าไม่อาจเข้าใกล้ และไม่มีสิทธิ์เอื้อมมือออกไปไขว่คว้า!!!

เหยียนจิ่นเหิงออกไปไล่ล่าคนด้วยตัวเอง ในใจของเขาเต็มไปด้วยแผนการมากมาย ทั้งนี้ก็เพื่อต่อรองและทำให้ตระกูลเมิ่งกับตระกูลลั่วคล้อยตาม

ผู้ใดจะคาด...หันไปบนเนินกลับมองเห็นโจรสองคนขี่ม้าไล่ตามหญิงสาวอรชรที่สวมหมวกคลุมใบหน้า!!!

เขาจำนางได้ในทันที...แน่นอน ดังนั้นจึงไม่ลังเลสักนิดตอนที่ควบม้าตามหลังมาติดๆ ไม่ได้ใส่ใจการต่อสู้ ไม่แยแสว่าเมิ่งจื่อจวินและลั่วหยวนเหนียงจะปลอดภัยหรือไม่ จะจับตัวกลับไปได้หรือไม่ได้ เขาไม่ใส่ใจเรื่องอื่นสักนิดนอกจากความปลอดภัยของนาง!!!

ฟ้ามืดแล้ว...

เหยียนจิ่นเหิงหอบหายใจด้วยความเหนื่อย เขาพาร่างปวกเปียกขึ้นมาถึงฝั่งสำเร็จ จากนั้นมองข้ามฝั่งไปยังกลุ่มโจรที่เริ่มจุดคบเพลิงออกตามล่าคน ลูบใบหน้าของหญิงสาวก็พบว่านางหายใจแม้จะหลับตาไม่ได้สติก็ตาม

เขาไม่รู้ว่าอีกฟากเป็นอย่างไรบ้าง รู้เพียงตอนนี้เมิ่งเสวี่ยเยวียนปลอดภัยแล้ว เขาเองก็ด้วย...