บทที่ 1.2

เรื่องน่าขบขันเช่นนี้ถูกชาวบ้านกล่าวถึงอยู่เกือบสิบวัน ผู้เป็นพี่ชายหมายแย่งสินเดิมของน้องสาว อีกทั้งยังเป็นน้องสาวต่างมารดา เรื่องขบขันของตระกูลเมิ่งถูกขุดขึ้นมากล่าวถึงอย่างสนุกปาก

ไม่พอยังกล่าวว่าเมิ่งสวี่ทำให้ฮูหยินเอกของตนขุ่นเคืองจนหนีไปบวชชี อีกทั้งบุตรชายที่เขายกขึ้นเป็นว่าที่ผู้นำตระกูล แท้ที่จริงกลับเป็นบุตรชายที่เคยได้ชื่อว่าเป็นบุตรที่เกิดจากอนุ!!

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่งโกรธจนเป็นลมหมดสติ หลังได้สติก็ให้แม่นมหยางตรวจสอบบัญชีสินเดิม ตรวจทานจนมั่นใจว่ามีโฉนดร้านขายข้าวสารหายไปจริง!! วุ่นวายกันยกหนึ่งจึงสามารถตามกลับคืนมาได้ กระทั่งพบว่าคนที่ขโมยไปก็คือเมิ่งสวี่ บิดาของนางนั่นเอง...

รถม้ายังไม่ทันได้จอดลงเด็กหญิงคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาบอก มารดาของนางขอให้นางกลับไป เรื่องภายนอกนางไม่ได้อยากรับรู้ อีกทั้งตอนนี้เมิ่งเสวี่ยเยวียนก็นับว่าเติบโตจนปักปิ่นแล้ว ไม่อาจค้างแรมอยู่ข้างนอกนานๆ ไม่อาจรั้งอยู่นอกจวนเกินยามโหย่ว[1] ยิ่งไม่สมควรที่จะไปๆ มาๆ อารามนางชี

ดังนั้น...นอกจากปิ่นหยกเรียบๆ อันหนึ่งที่มารดาฝากเอาไว้ให้ หญิงสาวก็ไม่ได้พบมารดา ยิ่งไม่อาจอยู่ค้างกับมารดาเช่นที่เคยทำก่อนหน้านี้แล้ว

เดิมทีในทุกๆ ปีฮูหยินผู้เฒ่าจะส่งนางมาอยู่ข้างกายมารดาสองสามครั้ง ครั้งหนึ่งก็เดือน สองเดือน สลับกับอยู่ที่จวนเพื่อเรียนรู้เรื่องมารยาทและธรรมเนียมปฏิบัติต่างๆ ตอนนี้นางเติบโตแล้วและใกล้ออกเรือน มารดาไม่ให้นางอยู่ค้างที่อารามก็นับว่าเข้าใจได้ แต่ไม่ให้นางเข้าไปพบคือเรื่องที่ทำให้นางงุนงงและสับสนยิ่ง

“คุณหนูเมิ่งท่านกลับไปเถิด หลายวันมานี้เพราะเรื่องของตระกูลเมิ่งทำให้อารามแห่งนี้วุ่นวายเหลือเกิน มารดาของท่านเพราะถูกเรื่องทางโลกรบกวน แม้แต่สวดมนต์ก็เหม่อลอยบ่อยครั้ง” บ่าวรับใช้ของอารามกล่าวขึ้น “บางทีนางคงไม่อาจสงบใจได้หากว่ายังมีเรื่องทางโลกกระทบกับการบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ ท่านเองก็ปักปิ่นแล้ว เติบโตแล้ว ทั้งยังดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี...”

นางถอนหายใจมองเข้าไปยังโถงพระประธาน “รบกวนแล้ว” เรื่องที่เกิดขึ้นรบกวนอารามจริงๆ ไม่คนตระกูลเมิ่งก็คงเป็นคนตระกูลอวี้ที่เวียนกันมาสอบถาม เกรงว่าหลายวันมานี้มารดากับแม่ชีในอารามคงวุ่นวายไม่น้อยจริงๆ

คิดๆ แล้วก็ให้รู้สึกผิด หญิงสาวก็มิได้อยากให้มารดากับคนที่นี่ถูกรบกวน ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรถม้ากลับลงเขาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

“คุณหนู” ซิ่วเอ๋อร์เห็นท่าทีหดหู่ของผู้เป็นนายก็ได้แต่เป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นไร พวกเราเปลี่ยนไปนั่งเล่นที่ร้านเครื่องหอมก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะ”

ร้านเครื่องหอมก็เป็นหนึ่งในร้านค้าที่เป็นสินเดิมของมารดา เมิ่งเสวี่ยเยวียนเรียนรู้เรื่องการดูแลจวน การบัญชี การคำนวณ รวมไปถึงการควบคุมร้านค้าต่างๆ มาจากฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่ง นางจึงมีความคิดที่จะเพิ่มมูลค่าของร้านค้าต่างๆ ในมือ

หลายปีมานี้นางไม่ได้ทำตัวเป็นคุณหนูในห้องหอที่เอาแต่รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เพียงฝ่ายเดียว แต่กลับออกมาดูแลกิจการเหล่านี้ของมารดาอยู่บ่อยครั้ง

ตระกูลอวี้ที่เป็นตระกูลเดิมของมารดาหญิงสาว เดิมทีเป็นคหบดีเก่าแก่อยู่ที่เมืองหนานฝู่ห่างออกไปร้อยลี้[2] ทว่าหลังมารดาแต่งเข้าตระกูลเมิ่งก็ทิ้งคนเก่าแก่อย่างหลงจู๊แซ่หม่าเอาไว้ให้ดูแลบัญชีและการค้าแทน อีกทั้งยังคอยส่งข่าวกลับไปยังจวนตระกูลอวี้ในทุกๆ สองสามเดือน ความสัมพันธ์แม้ห่างเหินไปบ้าง ทว่าก็ไม่ได้นับว่าไม่หลงเหลือความเป็นญาติ

หม่าหลงจู๊นับเป็นคนซื่อสัตย์และละเอียดรอบคอบ เขากับฮูหยินยังมีบุตรสาวคนหนึ่ง ปีนี้อายุย่างเข้าสิบสี่ใกล้ปักปิ่นแล้ว หลายครั้งเมิ่งเสวี่ยเยวียนยังมีโอกาสได้สอนมารยาทอีกฝ่าย ทั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้ออกไปไหนมาไหนโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย หม่าไห่จู...เป็นดังไข่มุกเม็ดงามของหม่าหลงจู๊ที่น่าทะนุถนอมและเฉลียวฉลาดยิ่ง

“คุณหนูวันนี้ข้าคัดอักษรได้สิบบทอยากให้ท่านดูเจ้าค่ะ”

“เอาออกมาเร็วเข้า” รู้ว่าหม่าไห่จูมีใจใฝ่รู้นางย่อมยินดีสอน ยิ่งเป็นเรื่องการเขียนอ่านนางก็ยิ่งเต็มใจ ตอนที่ทั้งสองกำลังสนทนาด้านนอกก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นคล้ายเสียงคนทะเลาะกัน

ซิ่วเอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมกับป้านชาพูดขึ้น “ด้านนอกมีเสียงทะเลาะกันแล้ว เกรงว่าคงเป็นเรื่องของตระกูลเหยียนกับตระกูลลั่วเจ้าค่ะ”

[1] ช่วงเวลาห้าโมงเย็น

[2] 100 ลี้ เท่ากับ 50 กิโลเมตร