บทที่ 1.3

“ตระกูลเหยียน??” กล่าวถึงตระกูลเหยียนเมิ่งเสวี่ยเยวียนกลับนึกถึงเรื่องราวหนหลังในอดีต ใบหน้าหล่อเหลาทว่าดุดันน่ากลัว ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสุขุมลึกล้ำ กลิ่นอายบนตัวเขาให้ความรู้สึกเย็นเยียบพานให้ผู้คนหวาดหวั่น ใบหน้าเปื้อนเลือด สองมือกุมกระบี่ กลิ่นอายของความตายคุกรุ่น ทว่าเบื้องหลังกลับทำเพื่อปกป้องคนในครอบครัว...เหยียนจิ่นเหิง

หม่าไห่จูเบิกตาพูดด้วยความตื่นเต้น “คุณหนูท่านเคยได้ยินเรื่องการหมั้นหมายระหว่างตระกูลเหยียนและตระกูลลั่วหรือไม่เจ้าคะ”

“เคยได้ยินมาบ้าง ตระกูลลั่วมีร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ที่ถนนตงผิง ว่ากันว่าเป็นสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่คุณหนูลั่วยังอยู่ในครรภ์มารดา” เรื่องนี้เกรงว่าคนทั้งเมืองหวงฝู่คงล่วงรู้กันดีอยู่แล้ว นางเองก็เคยได้ยินท่านย่ากล่าวถึงหลายครั้ง

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่านายท่านตระกูลลั่วกับนายท่านตระกูลเหยียนเคยเป็นสหายที่ร่ำเรียนมาด้วยกันที่สำนักศึกษาหลวง” หม่าไห่จู่มองซ้ายขวาราวกับเกรงว่าจะมีคนผ่านมาได้ยิน “แต่ว่า...ข้ากลับแอบได้ยินมาว่าคุณหนูลั่วมิได้มีใจอยากแต่งเข้าตระกูลเหยียนเจ้าค่ะ”

เมิ่งเสวี่ยเยวียนเลิกคิ้ว

“จริงๆ นะเจ้าคะ ตรงกันข้ามเลยข้าเคยเห็นคุณหนูลั่วผู้นั้นแอบนัดพบกับ...คุณชายเมิ่งจื่อจวิน พี่ชายคนรองของท่าน”

“พี่รอง?!” นางขมวดคิ้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

ซิ่วเอ๋อร์เองก็ขมวดคิ้ว “ข้างนอกนั่น...คุณชายรองตระกูลเหยียนกำลังด่าทอคุณชายตระกูลลั่ว กล่าวหาว่าตระกูลลั่วไม่เพียงไม่ทำตามสัญญา แต่คุณหนูลั่วยังลอบนำอำพันแดงสองพันปีไปจำนำที่โรงรับจำนำตระกูลเซิ่ง...”

เมิ่งเสวี่ยเยวียนลุกพรวด “ซิ่วเอ๋อร์เมื่อเช้าเจ้าบอกข้าว่าพี่รองจะออกเดินทางยามใด??”

“กะ...กลางยามซื่อ[1]เจ้าค่ะ”

ไม่รอช้าหญิงสาววิ่งออกไปทางด้านหลัง ตะโกนยืมม้าจากหม่าหลงจู๊ “ซิ่วเอ๋อร์เจ้ากลับจวนไปรายงานท่านย่า บอกว่าพี่รองอาจก่อเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว”

“เรื่องใหญ่อันใดเจ้าคะ”

“เขาอาจจะพาคุณหนูตระกูลลั่วหนีไปด้วยกันน่ะสิ!!” นางกระโดดขึ้นไปบนหลังม้าหมายใจจะตามขบวนเดินทางของผู้เป็นพี่ชายให้ทันก่อนลงเรือ

ซิ่วเอ๋อร์กับหม่าไห่จูมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง “ไม่สิหากคุณชายรองทำเช่นนั้น มิใช่ว่าตระกูลเหยียนจะหันมาเอาเรื่องกับตระกูลเมิ่งแทนหรอกหรือ ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าปีนั้นคุณชายเหยียนเคยลงมือสังหารคนมาก่อน...” ซิ่วเอ๋อร์ยังไม่ทันได้รอให้หม่าไห่จูพูดจนจบ นางออกวิ่งกลับไปที่จวนด้วยความร้อนใจ ส่งข่าวให้ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่งได้ล่วงรู้และเตรียมการรับมือเอาไว้

เมิ่งจื่อจวินมีแผนออกเดินทางไปทางใต้เพื่อขึ้นเรือ จากนั้นนำแพรพรรณขนส่งทางทะเลอ้อมไปยังเมืองเฟิ่งโจว การเดินทางครั้งนี้กินเวลากว่าสองเดือนหรืออาจจะมากกว่านั้น หากเขาจงใจพาคุณหนูลั่วหลบหนีไปด้วยจริงๆ ถึงเวลากลับมาก็นับว่าข้าวสารได้กลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ไม่เพียงล่วงเกินตระกูลลั่วเท่านั้น แต่ยังเป็นการล่วงเกินตระกูลเหยียนในคราเดียวกันด้วย พี่ชายสมองกลวงของนางครั้งนี้ก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วจริงๆ!!!

ท่าเรืออยู่ห่างจากเมืองหวงฝู่ไม่ไกล ถึงอย่างนั้นเพราะผู้เป็นพี่ชายนำหน้านางไปก้าวหนึ่งกว่าที่หญิงสาวจะขี่ม้ามาถึงเรือก็ออกจากท่าพอดี นางหงุดหงิดอยู่ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่าหลังเรือออกจากท่าจะต้องจอดยังโกดังสินค้า เช่นนี้เมิ่งเสวี่ยเยวียนจึงเร่งควบม้าไปยังโกดังสินค้าที่อยู่ห่างออกไปอีกสิบลี้ เลียบแม่น้ำไปตามถนนผ่านหมู่บ้านชาวประมง หากนางต้องการไปถึงโกดังสินค้าก่อนเรือสินค้า นางจะต้องใช้เส้นทางลัดขึ้นเขาซึ่งก็ค่อนข้างอันตรายเนื่องจากมีข่าวว่าที่นั่นมีโจรชุกชุม ถึงอย่างนั้นก็เป็นเพียงข่าวลือหลายเดือนมานี้ยังไม่มีข่าวว่ามีผู้ใดถูกดักปล้นอย่างจริงจังสักครา

“คุณหนูนั่นท่านกำลังจะไปที่ใดขอรับ!!” คนของตระกูลเมิ่งเห็นนางก็ตะโกนหยุดนางด้วยความกังวล

“ข้าต้องไปหยุดพี่รองก่อนหาไม่เพราะเขาตระกูลเมิ่งจะต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอน”

“ให้ข้าน้อยไปด้วยดีหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยกำลังจะกลับหากปล่อยท่านไปเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจะต้องลงโทษข้าน้อยแน่!” เขายื่นหมวกคลุมศีรษะที่มีผ้าโปร่งให้นาง หญิงสาวลังเลอยู่ครู่ใหญ่จึงตอบตกลง นางกับคนคุ้มกันของตระกูลเมิ่งอีกสามคนจึงเร่งควบม้าเพื่อไปดักรอที่โกดังสินค้า

เส้นทางค่อนข้างเปลี่ยวอีกทั้งยังไม่ใคร่จะมีผู้คนสัญจร เมิ่งเสวี่ยเยวียนโล่งอกไม่น้อยที่รับปากให้คนคุ้มกันติดตามมาด้วย นางเร่งไปที่โกดังสินค้าเพื่อรอเรือที่กำลังเทียบท่า ทว่านางกลับคาดเดาผิด พี่ชายของนางแอบลงเรือและเดินทางด้วยรถม้าขณะผ่านทางเลี้ยวคดโค้งของสายน้ำ!!!

[1] ช่วงเวลาสิบโมงเช้า