บทที่ 1.4

หญิงสาวสบถมองคนตระกูลเมิ่งที่ให้ความช่วยเหลือในการปิดบังการหลบหนีครั้งนี้ กระทั่งอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำเห็นขบวนคนเดินทางที่แต่งกายรัดกุมปราดเปรียว นาง...เพ่งสายตามองบุรุษชุดสีดำนิ่ง

เหยียนจิ่นเหิง!!! เขาถึงกับมาด้วยตัวเอง

“ท่านบอกข้ามาให้หมด พี่รองทำอะไรลงไปกันแน่!!”

เหล่าจางกลืนน้ำลายมองเหยียนจิ่นเหิงที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำ “เขาเดาถูกได้อย่างไรว่าคุณชายรองจะลงเรือและไปทางรถม้า?!”

“มันใช่เวลาจะมาพูดเรื่องนี้หรือไร!” หญิงสาวตวาด “เรื่องอำพันแดงสองพันปีนั่นมีใครล่วงรู้บ้าง”

“คุณหนูห้าเหตุใดท่านเองก็รู้...” เขากลืนน้ำลาย “คือ...คุณหนูลั่วขอรับ นางบอกว่าการเดินทางมีค่าใช้จ่าย ข้าน้อยสาบานได้ว่าคุณชายไม่รู้มาก่อนว่านั่นเป็นสินสอดอย่างแน่นอน มารู้หลังจากจำนำไปแล้ว...” เขาเสียงแผ่วลง

“นั่นเป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ! ตระกูลลั่วมิได้มั่งคั่งถึงเพียงนั้นจะมีของที่มีมูลค่ามากกว่าหมื่นตำลึงได้อย่างไร!!” นางกล่าว “ของมีค่าเช่นนั้นไม่สืบที่มาให้ชัดเจนก็นำไปจำนำอย่างโง่งม สิ้นคิดที่สุด!” นางเดินไปมาพยายามใช้ความคิด นึกถึงเรื่องครั้งก่อนที่เหยียนจิ่นเหิงลงมือสังหารคนอย่างเหี้ยมโหด นางหันไปบอกคนของพี่ชายคนรอง “ท่านส่งคนไปแจ้งที่จวนให้ส่งคนมาให้มากหน่อย ประมุขเหยียนฝีมือดีถึงเพียงนั้น จะหยุดเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ดังนั้นเราต้องมีคนและต้องมีจำนวนมากพอ หาไม่หากให้เขาจับคนได้ยามที่อีกฝ่ายกำลังอารมณ์คุกรุ่น...”

ความจริงนางไม่ยื่นมือยุ่งเรื่องนี้ก็ยังได้ ทว่าพี่ชายคนรองนับเป็นหนึ่งในหลานชายคนโปรดของผู้เป็นย่า เมิ่งจื่อจวินช่างพูดรู้จักเอาอกเอาใจ ท่านย่าของนางช่วงนี้สุขภาพไม่ใคร่จะแข็งแรงนัก หากเรื่องนี้ทำให้อาการของอีกฝ่ายทรุดลงไปอีก นางจะไม่มีวันให้อภัยเมิ่งจื่อจวินเด็ดขาด!!

สะพานข้ามแม่น้ำอยู่ห่างออกไปอีกยี่สิบลี้ เมิ่งเสวี่ยเยวียนควบม้าไปที่นั่นโดยไม่หยุดพัก หญิงสาวกับคนคุ้มกันอีกสามคนข้ามแม่น้ำได้แล้ว ทว่าหลังจากนี้จำเป็นต้องให้คนคุ้มกันเป็นฝ่ายนำทาง เนื่องจากนางเคยมาไกลสุดถึงตรงนี้จากจุดนี้ไปนางไม่รู้ทางจริงๆ

ฟ้าใกล้มืดแล้วหัวใจของนางเย็นเยียบ รถม้าให้เดินทางนำหน้าอย่างไรก็เดินทางได้ช้ากว่าควบม้า กระทั่งผ่านเนินทางขึ้นเขาที่มีทางแยก คนคุ้มกันของนางหยุดม้าเพื่อแกะรอยของขบวนเดินทาง

“รถม้าไปทางนั้นขอรับ แต่น่าแปลกที่ขบวนม้ากลับไปอีกทาง”

“หรือว่าคุณชายรองจะลงจากรถม้าแล้วควบม้าไป เขาน่าจะรู้ว่าถูกประมุขเหยียนติดตาม ดังนั้นจึงวางแผนหลอกล่อ?”

หญิงสาวมองไปยังทิศทางทั้งสองฟากฝั่ง “ท่านคิดว่าพวกเขาไปทางใด” แม้เอ่ยถามในใจของนางกลับมีคำตอบที่มั่นใจแล้วกว่าแปดส่วน รถม้าน่าจะไม่มีคน ดังนั้นทิศทางที่ม้าควบไปต่างหากจึงจะถูกต้อง

“ข้าน้อยคิดว่ารถม้าน่าจะเป็นตัวหลอกขอรับ คนน่าจะควบม้าไปมากกว่า” เขาเองก็คิดเช่นเดียวกันกับนาง เมิ่งเสวี่ยเยวียนไม่รอช้าดึงบังเชือกบังเหียนควบไปยังทิศทางที่ขึ้นเขา ติดตามขบวนที่ใช้ม้าเดินทางไปแทน

เสียงการต่อสู้ที่ห่างออกไปไม่ไกลทำให้หัวใจของนางบีบรัด เกรงว่านางอาจมาถึงช้าเพราะทั้งสองฝ่ายดูเหมือนประมือกันแล้ว??!!

“คุณหนูช้าก่อนขอรับ!”

นางชะลอม้าจากนั้นหันไปมองคนติดตาม “มีเรื่องอะไร” นางถามจากนั้นเลิกคิ้วมองคนที่กำลังประมือกันจากจุดไกลๆ ดูเหมือนมีคนถึงสามกลุ่มด้วยกัน “โจรป่า?!”

“ขอรับ คุณหนูท่านซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ข้าน้อยจะไปช่วยคุณชายรอง ประมุขเหยียนเองก็คงไม่ทำอะไรคุณชายรองตอนนี้ ที่สำคัญคือรับมือกับโจรป่าก่อน”

“ระวังตัวด้วย” นางรออยู่ห่างๆ โดยดี เพราะถึงนางเข้าไปถึงตัวคนตอนนี้นางจะกลายเป็นตัวถ่วงของคนคุ้มกันเสียเปล่า

ชั่วขณะที่มองการประมืออยู่ห่างๆ อยู่ๆ กลับมีโจรสองคนมองเห็นนาง พวกเขาเปลี่ยนเป้าหมายวิ่งพรวดตรงเข้ามาจากนั้นชิงม้าของเมิ่งจื่อจวิน เมิ่งเสวี่ยเยวียนเห็นท่าไม่ดีหมุนม้าให้ออกวิ่งไปอีกทาง ควบม้าให้เร็วที่สุดเพื่อหลบหนีจากการตามล่า กระทั่งนางเลาะไปตามเส้นทางริมแม่น้ำ หวังจะให้สองคนที่ติดตามมาคลาดกัน นางที่ไม่ชินเส้นทาง กับโจรป่าที่ชำนาญป่าแถบนี้เป็นอย่างดี แน่นอนว่านางย่อมเสียเปรียบเพิ่งเลี้ยวมุมถนนม้าของนางกลับถูกธนูยิงเข้าที่บั้นท้าย