Masukบทที่ 5
อุ่นเตียง
หลัวไป๋เย่ออกไปร่างสัญญาอยู่นานสองนานก็กลับมา นางจะต้องมั่นใจว่านางจะไม่เสียเปรียบ โลกที่นางจากมาก็มีเช่นนี้ เลี้ยงดูสตรีแบบไม่เปิดเผย ไม่คิดว่าวันหนึ่งนางจะมีโอกาสดี ๆ เช่นนี้ มีเงินใช้ไม่ขาดมือ โดยที่ไม่ต้องทำงาน
“ก่อนอื่น ข้าขอถามท่านสักคำ” นางลืมถามเรื่องสำคัญกับเขาไปเลย
“ว่ามาเถิด” ตอนนี้นางอยากรู้อันใดเขาก็ยอมบอกทุกอย่าง
“ท่านมีภรรยาหรือยัง” เรื่องนี้สำคัญมาก หากเขามีภรรยาอยู่แล้ว นางก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย นางไม่อยากเป็นเมียน้อยของผู้ใด เพราะหลัวไป๋เย่คนเก่าด่าสองแม่ลูกนั้นเอาไว้เจ็บแสบมาก นางไม่อยากกลืนน้ำลายตนเองโดยการเป็นเมียน้อยของผู้อื่น แม้ว่ามันจะได้เงินเยอะมากก็เถอะ
“ไม่มี” เขาไม่คิดว่านางจะสนใจเรื่องนี้ด้วย ถึงแม้เขาจะมีภรรยาอยู่แล้วก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอันใดกับนาง เพราะเขาก็ไม่คิดจะรับนางเข้าจวนอยู่แล้ว
“เช่นนั้นก็ดี ท่านก็อ่านข้อตกลงพวกนี้เถิด” นางยื่นข้อเสนอไปให้เขาอ่าน หากเขายอมตกลงตามที่นางเสนอ ทุกอย่างก็เป็นอันจบ
จางเข่อซินยื่นมือไปรับข้อตกลงของนางมาอ่าน พอได้อ่านก็รู้สึกทึ่งกับความคิดของนางไม่ได้ ไม่คิดว่าสตรีเช่นนางจะกล้ายื่นข้อเสนอเช่นนี้ให้เขา
หนึ่งระหว่างพวกเราทั้งสองจะไม่มีข้อผูกมัดระหว่างกัน ทำงานเท่าที่ได้รับเงิน
สองระหว่างที่ทั้งสองอยู่ให้ข้อสัญญาห้ามมิให้ยุ่งเกี่ยวกับบุคคลอื่น หากผิดข้อตกลงยกเลิกสัญญาทันที
สามห้ามยุ่งเกี่ยวเรื่องส่วนตัวของกันและกัน ห้ามให้ผู้ใดรู้ว่ารู้จักกัน
สี่ไม่มีสิทธิ์หึงหวง
“เป็นอย่างไรบ้าง” เมื่อเห็นว่าเขาอ่านจบแล้วก็ถามความคิดเห็น นางคิดว่าเขาจะต้องพอใจกับข้อเสนอนี้ของนางเป็นแน่ เพราะเขาก็ไม่ได้ต้องการให้คนอื่นรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
“ก็ดี จะได้ไม่เป็นปัญหาในภายหลัง” แม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เขากลับรู้สึกตะขิดตะขวงในใจ นี่นางไม่อยากให้คนรู้ถึงเพียงนี้เลยหรือว่ารู้จักกับเขา
“เช่นนั้นพวกเรามาลงลายมือชื่อกันเถิด” หญิงสาวยิ้มร่า ลงลายมือชื่อของตนเองอย่างกระตือรือร้น จากนี้นางก็จะมีเงินใช้โดยไม่ต้องกังวล หากเขาใช้บริการนางสองสามเดือนนางก็จะมีเงินใช้ไปตลอดชาติ โชคช่างเข้าข้างนางเสียจริง
ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณสวรรค์
“ในเมื่อทำสัญญากันแล้ว เช่นนั้นเราก็สามารถอุ่นเตียงกันได้แล้วใช่หรือไม่” เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่นางต้องการแล้ว นางก็คงจะเริ่มทำหน้าที่ของตนเองได้แล้วกระมัง
“ยังเจ้าค่ะ สัญญาจะเสร็จสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อข้าน้อยได้เงินแล้ว” หญิงสาวได้แต่ยิ้มหวาน นางจะไม่ยอมเสียเปรียบเขาเด็ดขาด เงินมาผ้าหลุดเท่านั้น
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะให้คนนำเงินมาให้” หากวันนี้เขาไม่ได้ร่วมเตียงกับนาง เขาต้องขาดใจตายเป็นแน่
“ไม่ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าน้อยก็เสียเปรียบสิเจ้าคะ” หญิงสาวไม่ยอม นางต้องได้เงินก่อนเท่านั้นจึงจะยอมร่วมเตียงกับเขา
“ผู้ใดจะพกเงินมาเยอะมากมายเพียงนั้น” เขาบอกอย่างหัวเสีย ไม่คิดว่านางจะหัวหมอเช่นนี้ นางเป็นคนที่ไม่ยอมเสียเปรียบผู้ใดจริง ๆ
“เช่นนั้นท่านก็กลับไปเถิด” พูดจบก็เดินไปนอนลงที่เตียงด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ “พรุ่งนี้นายท่านค่อยมาอีกครั้งนะเจ้าคะ”
“ได้ ๆ” ในเมื่อนางอยากลองดีกับเขา เขาก็จะจัดให้ เงินห้าหมื่นตำลึงเขาจะหามาตอนนี้ไม่ได้เชียวหรือ
หลัวไป๋เย่มองคนที่เดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่คิดว่าโชคจะหล่นทับเช่นนี้ จู่ ๆ ก็มีเงินให้ใช้โดยไม่ทำอันใด แล้วเช่นนี้จะไม่ให้นางตอบตกลงได้อย่างไร ไม่เพียงเท่านั้นลีลารักของเขาก็ถูกใจนางไม่น้อยเช่นกัน
เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็หลับไปอย่างสบายใจ เพราะคิดว่าอย่างไรวันนี้เขาก็ไม่มีทางหาเงินห้าหมื่นตำลึงมาให้นางได้แน่ ๆ
สองสหายมองหน้ากันอย่างงุนงงเมื่อเห็นเจ้านายของตนเองเดินออกมาก่อนฟ้าสาง แต่วันนี้เข้าไปได้มานานก็ออกมาเสียแล้ว
“พวกเจ้าไปหาเงินมาให้ข้าห้าหมื่นตำลึง” จางเข่อซินบอกเสียงเข้ม เขาเป็นคหบดีอันดับหนึ่งจะไม่สามารถหาเงินเพียงเท่านี้มาได้จริง ๆ หรือ เช่นนั้นจะไม่เสียชื่อของเขาหรอกหรือ
“นายท่านเงินห้าหมื่นตำลึงในตอนนี้เกรงว่าจะยากเกินไปนะขอรับ” ตงหยางตอบไม่เต็มเสียงนัก ที่นี่เป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีการค้าใหญ่โตนัก ที่นี่มีเพียงร้านตำราและร้านอาหารไม่กี่ร้าน แล้วเขาจะหาเงินห้าหมื่นตำลึงมาจากไหนกัน
“ไปหามาให้ได้ หากไม่ได้ก็ไปรับโทษเสีย” เขาไม่ได้สนใจว่าเมื่อครู่ลูกน้องน้องจะตอบเช่นไร ตอนนี้รู้เพียงแค่ว่าเขาต้องการเงินห้าหมื่นตำลึง และจะไม่มีคำว่าไม่ได้
“ขอรับ”
ตงหยางและซีห่าวออกไปหาเงินมาให้เจ้านายตามคำสั่ง ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้เลยว่าเจ้านายต้องการเงินมากมายเช่นนั้นไปเพื่ออันใด
“เจ้าว่านายท่านต้องการเงินมากมายเช่นนั้นไปทำไม” ตงหยางไม่อาจเก็บความสงสัยเอาไว้ได้จึงถามออกมา เงินมากมายเพียงนั้นสามารถใช้ทั้งชีวิตยังได้เลย
“ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ เกี่ยวกับคุณหนูใหญ่หลัวแน่ ๆ” ซีห่าวเดา แต่ไม่รู้ว่าไปคุยกันยังไงถึงต้องหาเงินไปให้ตั้งห้าหมื่นตำลึง
“นายท่านคงไม่ได้ทำเรื่องบ้า ๆ ลงไปหรอกนะ” เจ้านายของเขายิ่งเป็นคนชอบทำอันใดแปลก ๆ อยู่ด้วย
“ข้าเกรงว่าคงไม่ทันเสียแล้วละ” หาเงินไปให้มากมายเช่นนี้เขาว่าทั้งสองต้องมีข้อตกลงกันแน่ ๆ
“อย่าเพิ่งไปคิดถึงเรื่องพวกนั้นเลย มาคิดดีกว่าว่าพวกเราจะหาเงินห้าหมื่นตำลึงมาจากที่ใด” ตงหยางได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินไปร้านค้าในเครือข่ายที่ใหญ่ที่สุดของเจ้านาย
“กลับจากที่นี่ข้าจะให้เสด็จพี่ส่งราชโองการไปที่จวนของเจ้าให้เร็วที่สุด” เมื่อจัดการสัญญาเสร็จตามที่หญิงสาวต้องการทั้งสองก็ออกมายืนชมวิวอีกครั้ง“ได้ ข้าจะรอ” หญิงสาวยิ้มแก้มปริ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงนางแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนเช่นเขาจะมาตกหลุมรักนางได้“ข้าจะหาวันแต่งงานที่เร็วที่สุด” เขากอดนางเอาไว้อย่างหวงแหน ไม่ง่ายเลยที่จะมีวันนี้ เขาจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้” เขาจะรีบร้อนอะไรปานนั้น เร็วไปนางก็เตรียมตัวไม่ทันน่ะสิ ได้แต่งเป็นพระชายาทั้งทีก็ขอจัดงานใหญ่ ๆ หน่อย“หากไม่รีบแล้วเจ้าท้องขึ้นมาจะทำอย่างไร” เขาเลื่อนมือไปลูบหน้าท้องแบนเรียบอย่างอ่อนโยน“ไม่ท้องหรอก” เรื่องนี้ไม่มีอันใดต้องกังวล อย่างไรก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ท้องขึ้นมาก็ไม่มีอันใดน่าเป็นห่วง“ไม่ได้ ๆ เรื่องนี้ต้องรีบจัดการ” พูดจ
“เมืองหลวงสู้ที่นี่ไม่ได้สักเลยสักนิด” หลัวไป๋เย่เหม่อมองไปนอกเรือด้วยสายตาเป็นประกาย โดยไม่รู้เลยว่าตนนี้สหายของตนเองได้หลบออกไปแล้ว และมีคนผู้หนึ่งเข้ามาแทนที่“ชอบหรือไม่” เขาสวมกอดนางจากทางด้านหลังพร้อมสูดดมความหอมหวานของนางอย่างคิดถึงหญิงสาวไม่ได้เอ่ยอันใดปล่อยให้เขาได้ทำตามใจตนเอง ทำราวกับว่าเขาเป็นธาตุอากาศ ทำให้คนตัวโตเริ่มร้อนใจ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิดไปนางจึงได้เมินเฉยต่อกันเช่นนี้“บอกได้หรือไม่ว่าข้าทำอันใดผิดไปเจ้าจึงได้เฉยชาต่อกันเช่นนี้” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไรนางถึงจะกลับมาปฏิบัติกับเขาเช่นเดิมนางไม่ได้พูดอันใดปล่อยให้เขาพูดอยู่คนเดียว อยากจะรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป นางอยากให้เขาแสดงความจริงใจมากกว่านี้“ข้าขอโทษได้หรือไม่ ขอโทษทุกเรื่องที่ทำให้เจ้าเสียใจ” เขาซบหน้าลงที่ไหล่บาง ความรู้สึกเปียกชื้นที่ไหล่ทำให้
บทที่ 20ยอมแล้วสวี่หรงเว่ยปรายตามองคนที่กล้ามาหาเรื่องเขา ตอนปลอมตัวเป็นจางเข่อซินก็ถูกบุตรหลานขุนนางตำแหน่งสูง ๆ มาหาเรื่องอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจัดการ แต่วันนี้อีกฝ่ายกล้ามายุ่งวุ่นวายกับคนของเขา เขาไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ“หึ! คนเช่นเจ้าจะมาทำอันใดข้าได้ก็แค่พ่อค้าคนหนึ่งเท่านั้น”เฟิงฮุ่ยเต๋อมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม คหบดีผู้นี้ถือดีว่ามีกิจการใหญ่โต ไม่สนใจบุตรหลานชนชั้นสูงเช่นพวกเขา“พ่อค้าแล้วอย่างไร พ่อค้าอย่างข้าใช้ชีวิตสุขสบายกว่าบุตรหลานขุนนางเช่นเจ้าอีก” เขาหัวเราะเบา ๆ คนคนนี้ช่างถือดียิ่งนัก บิดาเป็นเพียงรองเจ้ากรมยังกล้าหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว“พ่อค้าต่ำต้อยเช่นเจ้าหากจะพูดตามจริงเจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยต่อหน้าข้า” เฟิงฮุ่ยเต๋อยังพูดอย่างถือดี เพราะไ
เมื่อถึงเวลาทุกคนก็มารวมตัวกันที่หน้าเรือนเพื่อไปที่ท่าเรือ ทุกคนตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ล่องเรือชมแม่น้ำ“เหตุใดรถม้าคันเล็กนักเล่า” สวี่หวานหว่านมองรถม้าที่คันเล็ก นางคิดว่าจะไปด้วยกันเหมือนวันนั้นเสียอีก“ก็คันละสองคนอย่างไรเล่า” สวี่หรงเว่ยบอกก่อนจะจูงมือหลัวไป๋เย่ไปต่อหน้าทุกคน ทำให้สองคนที่เหลือมองหน้ากันด้วยความงุนงง“ทำเช่นนี้เลยหรือ นับถือ ๆ” สวี่หวานหว่านตาโต ดูเหมือนว่าเสด็จอาของนางจะกล้าทำมากขึ้น“พวกเราก็ไปกันเถิด ช้ากว่านี้จะไม่ทันพวกเขาสองคน”พูดจบก็เดินนำหน้าญาติผู้พี่ไปขึ้นรถม้า แล้วพากันตรงไปที่ท่าเรือทันทีหลัวไป๋เย่นั่งเงียบ ๆ อยู่ในรถม้า ไม่ได้สนใจคนที่จูงมือนางขึ้นมาบนรถม้า ไม่แม้แต่จะเอ่ยหรือถามเขาเลยสักคำ ทำให้อีกคนที่อยู่บนรถม้าเริ่มร้อนรน“เย่เอ๋อร์มิใช่ว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วหรือ เหตุ
หลังจากสวี่หรงเว่ยออกไปจากห้องแล้วหลัวไป๋เย่ก็ยกมือขึ้นมากุมไว้ที่อกข้างซ้าย เพียงแค่เขาเอ่ยดีด้วยไม่กี่ประโยคก็ใจอ่อนเสียแล้วไม่ได้ ๆ นางต้องใจแข็งเข้าไว้ เขาต้องชัดเจนและให้เกียรตินางมากกว่านี้เมื่อจัดการตัวเองให้จิตใจสงบได้แล้วก็ลุกขึ้นแต่งตัวออกไปร่วมกลุ่มกับเหล่าสหายด้วยสภาพที่ไม่ค่อยดีนัก เพราะว่าสวี่หรงเว่ยจะปล่อยให้นางนอนก็เกือบฟ้าสางแล้ว“เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือ เหตุใดสภาพจึงเป็นเช่นนี้” สวี่หวานหว่านมองสภาพที่อ่อนแรงของสหายก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “หากไม่ไหวก็กลับไปพักผ่อนดีหรือไม่”“ไม่ได้เป็นอันใด ไม่ต้องเป็นห่วง” หลัวไป๋เย่ทำได้เพียงยิ้มแห้งให้สหาย จะให้นางบอกหรือว่ามีสภาพเช่นนี้เป็นเพราะอันใด น่าอายเกินไปแล้ว“แล้ววันนี้พวกเราจะไปเที่ยวเล่นที่ใดกันดี” หลัวไป๋เย่พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของสหาย“จำได้หรือไม่เมื่อวานที่เราออกไปเด
บทที่ 19ยอมแพ้สวี่หรงเว่ยกลับมาที่จวนด้วยใบหน้าเหม่อลอย สิ่งที่นางทำวันนี้ทำให้เขาเจ็บยิ่งนัก มันเจ็บที่ใจเจ็บราวกับถูกมีดกรีดลงกลางใจ เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรแล้ว นางจึงจะกลับมาเป็นเช่นเดิม“พวกเจ้าไม่ต้องมาตามข้า ไปดูพวกนั้นเถิด” ตอนนี้แม้สถานการณ์บ้านเมืองจะสงบสุข แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ เพราะในเมืองยังมีสายลับของแคว้นศัตรูอยู่“พ่ะย่ะค่ะ”“ท่านอ๋องจะยอมแพ้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” ตงหยางถามขึ้นเมื่อเห็นท่าทางที่ไร้เรี่ยวแรงของเจ้านายก็อดถามไม่ได้“ข้าไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก” ตอนนี้เขาเหนื่อยจนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว แต่เขาขอพักสักหน่อยค่อยกลับไปสู้ต่อ“เช่นนั้นท่านอ๋องก็พักสักหน่อยเถิดขอรับ” เขารู้ดีว่าตั้งแต่ที่มาที่นี่เจ้านายของเขาไม่เคยนอนหล
บทที่ 16คนงามเศร้าได้ไม่นานหลัวไป๋เย่เก็บตัวร้องไห้อยู่ในเรือนทำเอาเหล่าสาวใช้ต่างเป็นห่วง แต่ก็ทำอันใดไม่ได้มากเพร
หลัวไป๋เย่นั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก วันนี้ก็ครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว ตอนแรกนางก็มั่นใจว่าจะตัดความสัมพันธ์ในครั้งนี้ แต่ตอนนี้นางกลับมีแต่ความลังเลเต็มไปหมดใจหนึ่งก็อยากจบความสัมพันธ์นี้เสียที ใจหนึ่งก็ยังอยากอยู่ข้างกายเขา ไม่รู้ว่าควรตัดสินใจอย่างไรดี
“ท่านพ่ออยากพบข้าหรือเจ้าคะ” เมื่อเข้ามาในห้องทำงานของบิดาก็ทำการคารวะและเอ่ยถามทันที“นั่งลงก่อนสิ” เมื่อเห็นว่าบุตรสาวเดินเข้ามาหลัวจื่อหานก็ละสายตาจากกองเอกสารเพื่อที่จะคุยเรื่องสำคัญกับบุตรสาว
หลัวไป๋เย่นั่งเงียบ ๆ อยู่ที่นั่งของตนเองเพราะนางไม่มีสหายผู้อื่นนอกจากหลานเหอชุ่นและองค์หญิงใหญ่ หากจะไปหาหลานเหอชุ่นก็ไม่รู้ว่าในวังมีสายของคนผู้นั้นหรือไม่ นางไม่อยากให้เกิดปัญหาอีกจึงตัดไฟแต่ต้นลม“นี่ก็ถ







