บทที่ 5 อุ่นเตียง/2

“เงินที่พวกเรารวบรวมได้ในตอนนี้มีเพียงสามหมื่นตำลึงขอรับ” ฟ่านเฉิงที่ได้รับรับหน้าที่ไปรวบรวมเงินตามร้านค้าในเครือ ตอนนี้รวบรวมมาทั้งหมดแล้วก็ยังไม่ได้ตามเจ้านายต้องการ

“หากตอนนี้พวกเราต้องการเงินอีกสองหมื่นตำลึงจะหาได้จากที่ใด” ซีห่าวถาม หากเงินพวกนี้ยังไม่พอก็คงต้องหยิบยืมมา มิเช่นนั้นพวกเขาจะเป็นฝ่ายที่ถูกลงโทษเสียเอง

“มีร้านกู้เงินอยู่ขอรับ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังเปิดอยู่หรือไม่” ฟ่านเฉิงบอก ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วไม่รู้ว่าร้านจะยังเปิดอยู่หรือไม่

“เจ้าไปจัดการเอาเงินสองหมื่นมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใด หรือดอกจะแพงเพียงใดก็ไม่ต้องสนใจ” ตงหยางรีบบอก ดูเหมือนว่านี่จะเป็นทางออกเดียวของพวกเขา ไม่ว่าจะต้องจ่ายดอกเบี้ยมากเพียงใดก็ต้องยอมจ่าย

“พวกข้าต้องการเร็วที่สุด” ตงหยางรีบบอก ตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม(หนึ่งชั่วโมง)แล้ว หากช้ากว่านี้เกรงว่าพวกเขาจะเก็บหัวเอาไว้ไม่ได้แล้ว

“ขอรับ” ฟ่านเฉิงรีบออกไปจัดการตามที่ทั้งสองบอก ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะร้ายแรงมากนายท่านจึงได้ต้องการเงินมากมายเพียงนี้

ทางด้านจางเข่อซินนั่งจิบสุรารออย่างใจเย็น เงินเพียงเท่านี้เขามั่นใจว่าอย่างไรลูกน้องของเขาจะสามารถหามาได้แน่นอน อย่างไรวันนี้เขาก็ต้องได้ทำตามใจปรารถนา เขาอดทนมาหลายวันแล้ว และเขาจะไม่อดทนรออีกต่อไป

“นายท่านได้เงินห้าหมื่นตำลึงมาแล้วขอรับ” ตงหยางนำเงินที่รวบรวมมาได้ส่งให้ผู้เป็นนาย “แต่ว่าเงินของพวกเรามีไม่พอจึงต้องไปขอกู้เงินมาขอรับ”

เขาก็ไม่รู้ว่าฟ่านเฉิงไปใช้วิธีการใดจึงได้เงินที่เหลือมา แต่เขาก็หาได้สนใจไม่ ขอเพียงได้เงินมาครบตามจำนวนก็พอ

“ดีมาก” จางเข่อซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยกยิ้มอย่างพอใจ

“แต่ดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายไม่น้อยเลยขอรับ” ซีห่าวแย้งขึ้น เจ้าของร้านกู้เงินเห็นว่าพวกเขารีบร้อนใช้เงินจึงได้เรียกดอกเบี้ยในจำนวนที่สูง

“ช่างเถิด พรุ่งนี้พวกเจ้าก็จัดการเรื่องนี้ด้วยแล้วกัน” พูดจบก็เร่งออกไปทันที เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ “พวกเจ้ายกเงินพวกนี้ตามข้ามา”

ทั้งสองยกหีบเงินตามเจ้านายไป ยังดีที่มีตัวเงินมาด้วย มิเช่นนั้นพวกเขาคงจะต้องลำบากมากกว่านี้ พวกเขานำเงินไปวางเอาไว้ในห้องของเจ้าของจวน ก่อนจะปลีกตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ เพราะรู้ว่าเจ้านายคงมีเรื่องสนทนากับสตรีในห้อง

จางเข่อซินเดินไปนั่งลงที่เตียงเหมือนทุกครั้งโดยไม่คิดปลุกคนที่นอนหลับสบายให้ตื่นขึ้นมา เขาจ้องมองใบหน้างดงามนั้นอยู่นานสองนาน มือหนายื่นไปลูบใบหน้าหวานแผ่วเบา

ไม่รู้ว่านางทำเช่นไรเขาจึงหลงใหลเช่นนี้ หากเขาเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเขาคงคิดไปแล้วว่านางทำเสน่ห์ใส่เขา ตอนนี้เขารู้เพียงแค่ว่าเขาไม่อาจขาดนางไปได้

“อื้อออ” เสียงหวานร้องครางออกมาอย่างรำคาญ พร้อมขยับหนีมือที่มาก่อกวน ชายหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างเอ็นดู แต่ก็ยังไม่หยุดก่อกวนคนที่นอนอยู่ มือหนายังลงลูบไล้ใบหน้าหวานไม่หยุด พร้อมกับลากนิ้วโป้งไปนวดคลึงริมฝีปากอิ่ม

“อืออ” ดวงตาหวานลืมขึ้นมองคนที่ก่อกวนอย่างรำคาญ คนที่เข้ามาก่อกวนนางถึงในห้องได้มีเพียงคนเดียวเท่านั้น “ท่านกลับมาทำไมอีก”

ตอนนี้มันใช่เวลาหรือที่จะมาก่อกวนนางในตอนนี้ นี่เขาไม่หลับไม่นอนหรือ

“ข้านำเงินห้าหมื่นตำลึงมาให้เจ้า” เขาผายมือไปทางหีบเงินที่นางนำมาด้วย เพื่อบอกให้นางรู้ว่าเขากลับมาที่นี่อีกทำไม

“ห้ะ!!” หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง ห้าหมื่นตำลึงไม่ใช่เงินน้อย ๆ เขาไปหามาจากที่ใด หากจะบอกว่ากลับไปเอาที่เมืองหลวงก็คงไม่เร็วเพียงนี้

“เงินห้าหมื่นตำลึงของเจ้า จะตรวจนับดูหรือไม่” เขาไม่ได้สนใจใบหน้าที่ตกตะลึงของนาง ยังคงเอ่ยเรื่องเงินหน้าหมื่นตำลึงราวกับเอ่ยเรื่องลมฝน

“พรุ่งนี้ค่อยเอามาก็ได้ ข้ามิได้บอกว่าต้องเอามาวันนี้เสียหน่อย” หญิงสาวเลือกที่จะไม่เดินไปดู เงินมากมายเพียงนั้นผู้ใดจะไปนับไหว ขาดเกินมานิด ๆ หน่อย ๆ นางไม่คิดถือสาหรอก

“คิดว่าเจ้าคงรู้ถึงจุดประสงค์ที่ข้านำเงินมาในตอนนี้” เขารู้ว่านางไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น นางรู้อยู่แก่ใจว่าเขาต้องการสิ่งใด ยังมีหน้ามาถามเช่นนี้อีก

“นายท่านเจ้าขา นี่ท่านไม่คิดว่าตอนนี้ดึกดื่นเกินไปสำหรับการร่วมเตียงหรือเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างออดอ้อน ตอนนี้นางอยากนอนมาก ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาชอบมาดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้

“หากเจ้าตกลงง่าย ๆ ตั้งแต่แรกก็คงไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้” เป็นนางที่เลือกเช่นนี้เอง

“นายท่านไม่เห็นใจเย่เอ๋อร์หรือเจ้าคะ” หญิงสาวได้แต่มองเขาตาปริบ ๆ ได้แต่หวังว่าเขาจะเห็นใจ ทว่ากลับไม่รู้เลยว่ายิ่งทำเช่นนี้ยิ่งจะทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ายิ่งเจ้าทำเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากจับเจ้ากินไม่ให้เหลือกระดูก” เขาเอ่ยพร้อมกับมองนางด้วยสายตาของหมาป่าที่หิวกระหาย

“นายท่านเย่เอ๋อร์ต้องการพักผ่อนจริง ๆ เจ้าค่ะ” หญิงสาวเข้าไปซบอกของเขาอย่างรู้ความ บ่อเงินบ่อทองเช่นนี้ต้องเอาอกเอาใจเสียหน่อย หากนางทำให้เขาพอใจได้ชีวิตของนางก็สุขสบาย สามารถให้เขาช่วยเหลือเรื่องอื่น ๆ ได้

“ไม่นานหรอก” เขาลูบหัวทุยที่ซบอยู่บนอกอย่างอ่อนโยน