ตอนที่ 7 สับสน

เพชรกระโดดขึ้นรถหกล้อดั๊มพ์คันประจำของเขา ซึ่งวันนี้มีงานรับเหมาถมที่ 200 เที่ยวชิว ๆ เป็นโครงการของเทศบาลที่ต้องการปรับปรุงพื้นที่สาธารณะซึ่งว่างอยู่ให้เป็นสนามกีฬา ไว้เพื่อให้เด็กและเยาวชนมาใช้สำหรับเล่นกีฬาหรืออกกำลังกาย ซึ่งบังเอิญว่าอยู่ใกล้กับปั๊มน้ำมันของเขา เพชรจึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ เพราะจะได้กินกาแฟเจ้าอร่อย เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดี พลางนึกอนาถตัวเองอยู่ในใจ ผู้หญิงที่ตัวเองชอบอยู่ใกล้แค่นี้แต่เขากลับไม่กล้าคุยกับเธอ ได้แต่เฉียดไปเฉียดมาสั่งกาแฟวันหนึ่งสองสามแก้ว เพียงเพราะต้องการเห็นหน้าเธอเท่านั้น ไม่ไหว ๆ ขืนกินกาแฟวันละสองสามแก้วแบบนี้นอกจากจะนอนไม่ค่อยหลับแล้ว เบาหวานจะขึ้นเอาน่ะสิ ไม่ได้เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ยิ่งได้ยินข่าวว่าร้านของเธอกำลังถูกพูดถึงปากต่อปากว่า กาแฟอร่อย บริการประทับใจ และที่สำคัญแม่ค้าสวย ทำให้พวกข้าราชการหนุ่ม ๆ ในอำเภออยากลองมาชิมกาแฟที่ร้านของเธอ ไม่ว่าจะเป็นผู้กอง ครูใหญ่ หรือแม้กระทั่งปลัดอำเภอ ก็เคยมาอุดหนุนร้านเธอกันทั้งนั้น แต่เขาจะทำยังไงดีล่ะ ยังคิดไม่ออกเลย

"เอสเย็น เข้ม ๆ แก้วนึง"

เสียงเข้มสั่งเมนูเดิมซึ่งฟองจันทร์ก็จำได้เป็นอย่างดีว่าเขาทานรสชาดใหน จึงรีบลงมือชงกาแฟให้เขาทันที

"รอสักครู่ค่ะ"

พูดอย่างยิ้มแย้ม ซึ่งเป็นสไตล์ของเธออยู่แล้ว ฟองจันทร์จ้องหน้าเขานิดหนึ่งอย่างลืมตัว และเหมือนเพชรจะรู้ตัว ลูบหน้าตัวเองอย่างประหม่า

"ตัดผมกับโกนหนวด มันดูแปลก ๆ เหรอ"

"ไม่ค่ะ ดูดีออก คุณเพชรน่าจะตัดแบบนี้ตั้งนานแล้ว"

เธอกับเขารู้จักกันในวันเปิดร้านโดยการแนะนำของป้าเอมอร เพราะว่าเพชรจะเป็นคนมาเก็บค่าเช่า และหากขาดเหลืออะไรในปั๊มน้ำมันแห่งนี้ก็ให้ติดต่อกับเพชรโดยตรง ป้าเอมอรไม่ค่อยได้อยู่เพราะท่านจะเดินทางไปหาลูกสาวที่กรุงเทพ ฯ กับตัวจังหวัดเป็นส่วนมาก

"ได้แล้วค่ะ เอสเย็นเข้ม ๆ"

ส่งแก้วกาแฟให้เขา พร้อมกับถุงข้าวต้มมัดที่ป้านงค์แม่ของเธอเป็นคนทำเองให้เขาไปด้วย

"แม่ฝากมาให้ป้าอรค่ะ แต่ท่านไม่อยู่ใช่ไหมคะ เอาให้คุณเพชรแทนละกัน ลองชิมดูค่ะ"

เขารับแก้วกาแฟกับถุงข้าวต้มมัดมาจากเธอ แม่ของเธอมักจะทำขนมหรือไม่ก็ฝากของต่าง ๆ มาให้ป้าเอมอรเสมอ ๆ เพราะหวังจะให้เจ้าของปั๊มเอ็นดูลูกสาวนั่นเอง

"ขอบใจมากนะ"

พูดจบก็เดินออกไป กระโดดขึ้นรถหกล้อดั๊มพ์และขับออกไปทันที

"พี่ฟอง !"

เสียงแว้ด ๆ ของฝนแม่ค้าขายน้ำแข็งใสเรียกฟองจันทร์จนเธอสะดุ้ง

"อะไร ฝน เสียงดังไปได้"

"นั่นคุณเพชรเหรอพี่ฟอง ตัดผมแล้วหล่อเนอะ ปกติก็หล่ออยู่แล้ว ตัวใหญ่ กล้ามเป็นมัด ๆ ผิวเข้ม ๆ เซ็กซี่ชะมัด"

ฝนทำท่าลูบปากลูบคอ พร้อมกับสูดน้ำลายไปด้วย ฟองจันทร์อดขำกับท่าทางของแม่ค้าน้ำแข็งใสวัยยี่สิบแต่แก่แดดแก่ลมเกินอายุไม่ได้ จึงหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่า ๆๆ ฝนทำท่าทางอะไรก็ไม่รู้"

"พี่ฟอง คุณเพชรเขามากินกาแฟร้านพี่ทุกวันเลยนะ ทำไมเขาไม่กินน้ำแข็งใสของหนูมั่ง"

ฝนทำท่าทางสงสัย

"พี่จะไปรู้ได้ไงล่ะ เดี๋ยวถามเค้าให้เอามั้ย"

บอกฝนไปอย่างนึกขำ

"ไม่ต้องเลย..อย่าให้รู้นะว่าเค้ามาจีบพี่ฟองน่ะ ไม่งั้นหนูจะงอนให้โลกลืมไปเลย เพราะคุณเพชรน่ะหนูจองแล้ว"

ฝนทำท่าทางกันท่าฟองจันทร์

"อ้าว ของอย่างนี้ใครดีใครได้สิ"

ฟองจันทร์นึกสนุกบ้างจึงพูดกับฝนไปแบบนั้น ฝนค้อนตาคว่ำก่อนจะรีบเดินกลับไปที่ร้านขายน้ำแข็งใสของตัวเอง เพราะมีพ่อหนุ่มหน้าใสวัยไล่เลี่ยกับเธอ มาซื้อน้ำแข็งใส ซึ่งเธอก็ส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับพ่อหนุ่มคนนั้นไปด้วย ฟองจันทร์ส่ายหน้าให้กับพฤติกรรมของฝนอย่างนึกขำ ทำกันท่าเธอแต่พอเจอหนุ่ม ๆ ก็หว่านเสน่ห์เขาไปทั่ว จะว่าไปแล้วฝนก็เนื้อหอมเหมือนกันนะเนี่ย เพียงแต่ว่าคนที่เข้ามาจีบเธอ ส่วนมากจะเป็นวัยใกล้เคียงกับเธอมากกว่า ซึ่งฝนบอกว่าไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ให้คุยเล่นสนุก ๆ น่ะได้ แต่ถ้าจะให้เอามาเป็น 'ผัว' จริง ๆ คงไม่ไหว เพราะบางคนยังขอเงินแม่อยู่เลย ต้องแบบคุณเพชรนี่หนุ่มใหญ่ ฐานะมั่นคง แถมหล่ออีกต่างหาก บ้าน รถ เงินสด แลดูอบอุ่น ซึ่งฟองจันทร์ก็ชอบมุมมองและความคิดของฝนเหมือนกัน ภายนอกดูก๋ากั่น แต่มายด์เซ็ต โคตรเริสสส

ฟองจันทร์จึงมาคิดตามคำพูดของฝนดู เธอไม่เคยมีแฟนเลยตั้งแต่เกิดมาเพราะคิดว่าตัวเองจนและไม่สวย เธอเคยแอบชอบเพื่อนร่วมห้องตอนเรียนมัธยมอยู่บ้างเหมือนกัน แต่เค้าดันมีแฟนไปซะก่อน เธอก็เลยอกหักไปตามระเบียบ พอจบ ม.ต้นก็เข้ากรุงเทพ ฯ ไปเป็นสาวโรงงานก็โฟกัสไปที่การทำงานกับเรียนจนไม่มีเวลามองผู้ชาย แป๊บ ๆ อายุเข้าเลขสามซะแล้ว เฮ้อ ! สงสัยเนื้อคู่ยังไม่เกิด แต่กับเพชรนั้นฟองจันทร์ยอมรับว่า เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้เธอใจเต้นแรง และก็อยากคุยกับเขามากกว่าผู้ชายคนอื่น ๆ แต่ดูเขาช่างวางท่าและขี้เก๊กเหลือเกิน พูดกับเธอแต่ละทีสงสัยกลัวดอกพิกุลจะร่วง ฝนบอกว่า เหมือนเพชรจะมาที่ปั๊มบ่อยขึ้นตั้งแต่ฟองจันทร์มาเปิดร้านกาแฟที่นี่ ปกติจะมาเฉพาะตอนเก็บค่าเช่า ถ้าจะกินอะไรจะโทรมาสั่งไม่ค่อยมาเอง ไม่เหมือนตอนนี้มาสั่งกาแฟทุกวัน

อากาศในเดือนเมษาร้อนระอุตับแทบสุก อุณภูมิพุ่งปรี๊ดไปเกือบสี่สิบองศา ช่วงนี้ร้านกาแฟของฟองจันทร์ และร้านน้ำแข็งใสของฝนขายดีมาก เพราะอากาศที่ร้อนและเป็นช่วงปิดเทอมด้วย ฟองจันทร์กับฝนนัดกันว่าวันนี้เก็บร้านแล้วจะนั่งเมาท์มอยจิบเบียร์เย็น ๆ กันก่อนถึงจะกลับบ้าน ฉลองยอดขายที่ทะลุเกินเป้า

เมื่อเก็บร้านเสร็จฟองจันทร์ก็โทรบอกแม่ว่าจะกินเบียร์ต่อกับฝนก่อนสักพักค่อยกลับ ป้านงค์ก็ไม่ว่าอะไร ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วฟองจันทร์กับฝนก็ซ้อนท้ายมอร์เตอร์ไซค์กันไปซื้อเบียร์ที่ร้านขายของชำในหมู่บ้าน ซึ่งก็เป็นร้านของเพชรนั่นเอง แต่ร้านนี้ป้าเอมอรจ้างคนดูแล เพราะเพชรจะดูปั๊มน้ำมันกับกิจการรถดั๊มพ์กับแบล็คโฮลมากว่า

"เบียร์ลี..หกขวดจ้ะ"

ฝนบอกกับคนขาย จ่ายเงินเสร็จก็รีบตรงมาหาฟองจันทร์ที่กำลังยืนซื้อปลาหมึกย่างอยู่เพื่อไปเป็นกับแกล้ม

"ได้แล้วพี่ฟอง"

"เดี๋ยวรอปลาหมึกสุกแป๊บนึง กับแกล้ม ๆ"

ฝนพยักหน้ารับ และนั่งรอฟองจันทร์ที่มอเตอร์ไซค์ สักครู่ใหญ่ ๆ ฟองจันทร์ก็หิ้วถุงปลาหมึกย่างมาขึ้นคร่อมมอร์เตอร์ไซค์ที่ฝนสตาร์ทเครื่องรออยู่แล้ว กลับไปที่ปั๊มอีกครั้ง พวกเธอใช้โต๊ะหน้าร้านกาแฟของฟองจันทร์เป็นที่สังสรรค์ เมื่อตั้งวงเสร็จสรรพแล้วฟองจันทร์ก็ไปเรียกบรรดา ป้า ๆ ลุง ๆ ที่ขายของในปั๊มแห่งนั้นซึ่งกำลังเก็บของกันอยู่มาร่วมวงกันด้วย แต่ส่วนมากจะปฏิเสธเพราะต้องการกลับไปพักผ่อนกันซะมากกว่า มีเพียงป้ามลเจ้าของร้านลาบเท่านั้นที่นำคอหมูย่างมาให้เป็นกับแกล้มและร่วมวงด้วยแป๊บนึงก็กลับเพราะสามีโทรตาม จึงเหลือแต่ฟองจันทร์กับฝนเพียงสองคน แต่ในปั๊มก็ยังมีคนพลุกพล่านอยู่ เพราะยังมีคนมาเติมน้ำมัน ปั๊มจะปิดจริง ๆ คือสองทุ่ม เปิดอีกทีหกโมงเช้า ส่วนร้านค้าอื่น ๆ ก็แล้วแต่ว่าจะปิดหรือเปิดกี่โมง แต่ต้องอิงกับเวลาปิดเปิดของปั๊มน้ำมัน