ตอนที่ 6 เปิดร้าน

ฟองจันทร์เริ่มศึกษาหาข้อมูลในการเปิดร้านกาแฟโดยมีเรลี่ที่อยู่กรุงเทพ ฯ คอยให้คำปรึกษา เธอนึกขอบคุณที่ตอนนี้คือยุค 5G ไม่ว่าจะเป็นการเดินทาง การติดต่อสื่อสารล้วนสะดวกสบาย อยู่ไกลกันแค่ไหนก็สามารถพูดคุย เห็นหน้าเห็นตากันได้ ประมาณอาทิตย์นึง โครงการร้านกาแฟของฟองจันทร์ก็เสร็จเป็นรูปเป็นร่าง พร้อมที่จะเปิดร้านได้ ระหว่างที่เธอตกแต่งร้านอยู่ในปั๊มน้ำมันนั้นเธอก็รู้จักคนเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็น ฝนแม่ค้าขายน้ำปั่นคนสวย พี่ดาว แม่ค้าน้ำแข็งใส ป้ามลเจ้าของร้านลาบขมต้มแซบ ป้าสายเจ้าของร้านขายส้มตำ ป้าน้อยเจ้าของร้านขนมจีนน้ำยา ปั๊มน้ำมันแห่งนี้คนพลุกพล่านมาก และแต่ละร้านขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แม่ค้าแต่ละคนก็อัธยาศัยดีมาก ๆ ฟองจันทร์บอกกับตัวเองว่าเธอโชคดีที่สุดที่ได้มาเปิดร้านที่นี่ เธอลงทุนกับโปรเจ็คนี้ไปเกือบแสน เหลือเงินเก็บไว้ช็อปปิ้งออนไลน์อีกนิดหน่อย กว่าจะคืนทุนก็คงจะหลายเดือนอยู่ เอาน่าอย่างน้อยบ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อล่ะวะ ฟองจันทร์คิดปลอบใจตัวเองให้ฮึกเหิม

และแล้วก็ได้ฤกษ์เปิดร้าน ป้านงค์นิมนต์หลวงตาที่วัดมาทำพิธีเปิดร้านให้ด้วย เพื่อความเป็นสิริมงคล เสียดายเรลี่งานยุ่งจึงไม่ได้มาด้วย แต่พื่อนสาวสัญญาว่าจะมาหาเธออย่างแน่นอน ลักษณะร้านกาแฟของฟองจันทร์จะเป็นเหมือนกระท่อมหลังเล็ก ๆ ในกระท่อมจะเป็นที่สำหรับวางอุปกรณ์การชงกาแฟ ด้านหน้าเป็นเคาเตอร์บาร์ไว้สำหรับให้คนนั่งทานกาแฟ ส่วนบริเวณหน้าร้านจะมีโต๊ะสำหรับนั่งชิวอีกสองโต๊ะ กลุ่มลูกค้าเป้าหมายของฟองจันทร์จะเน้นกลุ่มวัยรุ่น หนุ่มสาวในหมู่บ้าน

ฟองจันทร์ชงกาแฟแจก 50 แก้วเป็นการประเดิมและลองให้แม่ค้าและลูกค้าในปั๊มลองชิมดู วันนี้ในปั๊มจึงคึกคักเป็นพิเศษ เธอนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เอากาแฟให้ป้าเอมอรเจ้าของปั๊มลองชิมดูเลย ฟองจันทร์จึงรีบชงกาแฟที่ไม่เข้มมาก และเดินไปทางห้องสำนักงาน เธอเห็นแว้บ ๆ เหมือนว่าป้าอรน่าจะอยู่ที่นั่น แต่ยังไม่ทันได้เดินไปถึงป้าอรก็เปิดประตูออกมา

"คุณป้า สวัสดีค่ะ หนูเอากาแฟมาลองให้ชิม ติชมได้นะคะ"

พูดจบฟองจันทร์ก็ยื่นแก้วกาแฟที่อยู่ในมือส่งให้ป้าเอมอร ท่านรับมาและดูดเข้าไปอึกนึง

"กลมกล่อมจริง ขอบใจมากจ้ะ ขอให้ขายดี ๆ นะหนู"

"ขอบคุณค่ะป้า"

พนมมือไหว้ป้าเอมอรอย่างนอบน้อมและรีบเดินกลับไปยังร้านกาแฟ เพราะไม่มีคนเฝ้าร้าน

"ว้าว หนึ่งพันสองร้อยบาท ก็ไม่เลวสำหรับยอดขายวันแรก"

ฟองจันทร์นับเงินที่ขายกาแฟได้ เก็บเงินใส่กระเป๋าตังค์ สำรวจความเรียบร้อยของร้านและกำลังจะเดินออกมาจากร้าน เพราะได้เวลาปิดร้านแล้ว ฟองจันทร์เปิดร้านตอนแปดโมงเช้าและปิดในเวลาห้าโมงเย็น แต่กว่าจะเคลียส์บัญชี ล้างอุปกรณ์ ทำความสะอาดร้านเสร็จก็เกือบหกโมงเย็น

"กาแฟเย็นแก้วนึง"

ฟองจันทร์กำลังจะล็อคประตูกระท่อมร้านกาแฟของเธอ ก็ชะงักกับเสียงเข้ม เธอรีบหันกลับไปมอง

"ขอโทษค่ะ ร้านปิดแล้ว"

เจ้าของเสียงแสดงสีหน้าว่าผิดหวัง และกำลังจะหันหลังไป อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ฟองจันทร์รั้งเขาไว้

"เอ่อ เดี๋ยวชงให้ก็ได้ค่ะ"

เขาจึงเดินไปที่โต๊ะที่อยู่หน้าร้าน ยกเก้าอี้ลงและทรุดตัวลงนั่ง ฟองจันทร์จำได้ว่าเขาคือผู้ชายคนที่ขอเบอร์เธอไว้ในวันนั้น เธอรีบลงมือชงกาแฟ หวังว่าคงจะเป็นแก้วสุดท้ายของวันนี้ ดีนะที่น้ำร้อนยังร้อนอยู่ น้ำแข็งก็พอเหลือ เมื่อเสร็จสรรพแล้ว เธอก็เดินถือแก้วกาแฟมาวางไว้ตรงหน้าเขา

"ได้แล้ว ๆ 35 บาทค่ะ"

ฟองจันทร์ลอบสังเกตเขาไปด้วย ผู้ชายคนนั้นก็ควักแบ๊งค์ห้าสิบให้เธอ

"ไม่ต้องทอน"

ใจป๋าซะด้วยแฮะ เมื่อรับเงินแล้วฟองจันทร์ก็กล่าวขอบคุณและจัดการล้างอุปกรณ์การชงกาแฟที่ชงให้เขาเมื่อกี้ เสร็จแล้วก็ออกจากร้าน ล็อคประตู

"รบกวนยกเก้าอี้ขึ้นให้ด้วยนะคะ"

บอกกับเขาและเดินออกไปเพื่อจะไปควบมอร์เตอร์ไซค์คันเก่าของเธอกลับบ้าน ระหว่างทางก็ทักทายแม่ค้าคนอื่น ๆ ไปด้วย ซึ่งตอนนี้ทุกคนก็กำลังเก็บร้านกันอยู่อย่างขะมักเขม้น

เพชรนั่งดูดกาแฟจนหมดแก้วนั่นแหละ จึงลุกขึ้น ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำแบบนี้ทำไม พลางยกเก้าอี้เก็บไว้บนโต๊ะไปด้วย เอาแก้วกาแฟที่ดูดจนหมดแล้วเดินไปทิ้งถังขยะ เขารู้แค่ว่าอยากเห็นหน้า และอยากพูดคุยกับเธอ แต่พอมาเห็นหน้าเธอเข้าจริง ๆ กลับพูดอะไรไม่ออก จะชวนเธอคุยยังไม่กล้าเลย ทำเป็นไก่อ่อนริจีบสาวไปได้ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นหนุ่มใหญ่วัย 35 ปี ประสบการณ์ด้านผู้หญิงถึงจะไม่โชกโชนแต่ก็ถือว่าไม่น้อยเหมือนกัน แต่กับเธอเพชรกลับไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง เขารู้ประวัติเธอคร่าว ๆ ว่าเป็นคนในหมู่บ้านนี้ และเพิ่งกลับจากกรุงเทพ ฯ โดยดูจากเอกสารที่เธอนำมาทำสัญญาเช่านั่นเอง และในนั้นระบุด้วยว่าเธอ 'โสด' เพชรนึกขำตัวเองในใจจะมีใครทำอะไรบ้า ๆ แบบเขาบ้างไหม

เมื่อมาถึงบ้านฟองจันทร์ก็กระโดดโลดเต้นเข้าไปหาป้านงค์

"เป็นไงบ้าง ขายดีไหม"

"ดีมากเลยแม่ ได้ตั้งพันสองห้าสิบบาทแน่ะ"

"โฮ้.. เยอะเหมือนกันนะเนี่ย ไป ๆ อาบน้ำอาบท่ามากินข้าวกินปลา"

ฟองจันทร์หอมแก้มแม่หนึ่งฟอดและก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่ออาบน้ำ เดี๋ยวต้องเล่าให้เรลี่ฟัง เมื่อกินข้าว ล้างถ้วยล้างจานเรียบร้อยแล้ว ฟองจันทร์ก็เข้าห้องนอน และวีดีโอคอลเพื่อรายงานเรื่องราวต่าง ๆ ให้เรลี่ฟัง

"แก..สนุกมากเลยนะขายกาแฟเนี่ย แต่เหนื่อยไปหน่อย"

"ผู้หล่อ ๆ เยอะไหม"

เรลี่กลับสนใจไปอีกเรื่อง ฟองจันทร์ค้อนเพื่อนตาคว่ำ

"มี แต่แกต้องระวังข้อหาพรากผู้เยาว์ด้วยนะ"

"ดีเลยชั้นชอบกินเด็ก"

ทั้งสองคนคุยกันสัพเพเหระไปเรื่อย จนได้เวลาพอสมควรจึงวางสาย แยกย้ายกัน

ฟองจันทร์ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่งพร้อมป้านงค์ จัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็ประมาณตีห้า เสร็จแล้วก็ควบมอร์เตอร์ไซค์ออกจากบ้านไปเพื่อเปิดร้าน เมื่อมาถึงปั๊มร้านอื่น ๆ ก็ทยอยเปิดร้านกันแล้ว เธอเปิดร้านขายกาแฟได้ครบอาทิตย์แล้ว ก็ทั้งสนุกทั้งเหนื่อย และที่สำคัญยอดขายดีเป็นที่น่าพอใจ

ฟองจันทร์เป็นคนช่างจำและช่างสังเกต เธอจะจำได้เกือบหมดว่าลูกค้าคนใหนทานเมนูอะไร จึงสร้างความประทับใจให้กับลูกค้าเป็นอย่างมาก และด้วยความที่เธอเป็นคนหน้าตาน่ารักบวกกับอัธยาศัยดี พูดคุยสนุกสนาน ร้านของเธอก็ถูกพูดถึงปากต่อปาก จึงมีแต่ลูกค้าอยากลองมาชิมกาแฟที่ร้านของเธอ ส่งผลให้ร้านค้าอื่น ๆ ในปั๊มขายดีไปด้วยซึ่งปกติก็ขายดีอยู่แล้ว