ตอนที่ 8 สังสรรค์

"พี่ฟองอย่าพึ่ง ๆ ถ่ายรูปก่อน"

ฝนตีมือฟองจันทร์เบา ๆ เป็นการปรามก่อนที่ฟองจันทร์จะหยิบปลาหมึกย่างเข้าปากเพราะต้องการจะถ่ายรูปอัพลงโซเชียล ฟองจันทร์จึงนึกได้หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปบ้าง ที่จริงแล้วเธอก็ชอบทำอะไรแบบนี้เหมือนกันเวลาที่ไปกินไปเที่ยวกับเรลี่ แต่พอมาอยู่ที่นี่แล้วเธอไม่ได้ไปไหนเลย และอีกอย่างไม่ค่อยมีเวลาว่างด้วย เธอจึงลืมนึกถึงข้อนี้ไป

สองสาวถ่ายรูปจนพอใจและอัพลงโซเชี่ยลจนครบทุกแพล็ตฟอร์มนั่นแหละถึงได้ลงมือจิบเบียร์และเมาท์มอยกันต่อ

"พี่ฟองเล่าเรื่องเกี่ยวกับกรุงเทพ ฯ ให้ฟังหน่อย"

กระดกเบียร์ไปหลายแก้วแล้วฝนชักมึนและเกิดอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเมืองกรุงขึ้นมา จึงขอให้ฟองจันทร์เล่าให้เธอฟัง

"ทำไม ฝนอยากไปเหรอ"

พูดจบก็ยกเบียร์ขึ้นกระดกจนหมดแก้ว รินเบียร์เพิ่มให้ตัวเองและเติมให้ฝนด้วย

"ก็อยากไปนะพี่ แต่ไม่มีใครอยู่กับพ่อกับแม่ ใหนจะน้องอีก"

ฝนบอกกับฟองจันทร์เชิงระบายมากกว่า

"กรุงเทพ ฯ น่ะ ตามที่พี่ไปอยู่มาสิบกว่าปีนะ มันก็ดีแหละ สอนประสบการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างให้พี่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความอดทน ความมีระเบียบวินัย และที่สำคัญเราต้องเพิ่มศักยภาพและต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ๆ พี่ถึงต้องดิ้นรนเรียนต่อให้จบปริญญาตรีไง"

ฟองจันทร์เล่าเรื่องตัวเองให้ฝนฟังอย่างสบาย ๆ เหมือนคุยกับน้องสาวคนหนึ่ง

"พี่ฟองเก่งจัง หนูอยากเก่งเหมือนพี่บ้าง"

พึมพำเหมือนคนลิ้นไก่สั้นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ในเบียร์นั่นเอง

"ฝนก็เก่งอยู่แล้วนะ หาเลี้ยงพ่อแม่กับน้องด้วยเก่งจะตาย พี่ยกให้เป็นไอดอลเลย ตอนที่พี่กลับมาอยู่บ้านเราใหม่ ๆ น่ะ พี่ก็คิดหนักเหมือนกัน กลัวว่าจะอยู่ไม่ได้เพราะยังยึดติดกับความสะดวกสบายของที่โน่นอยู่ แต่พอมาอยู่จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้แย่อะไรเลย บ้านเราเจริญมาก ๆ สะดวกสบายไม่แพ้กรุงเทพ ฯ แถมได้อยู่กับแม่ด้วย และที่สำคัญถ้าเราไม่งอมืองอเท้าซะอย่างนะอยู่ใหนก็ไม่อดตาย"

ฟองจันทร์พูดกับฝนซะยืดยาว ฝนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ฝนจะเรียนต่อก็ได้นะ จบ ม.ปลายแล้วไม่ใช่เหรอ เรียนทางไปรษณีย์ก็ได้ มสธ.ไง ถ้าจะเรียนเดี๋ยวพี่เป็นที่ปรึกษาให้ ค่าเรียนไม่แพงด้วย"

ฝนส่ายหน้าจนผมกระจาย

"โอ๊ย..เอาไว้ก่อนเถอะพี่ หนูขี้เกียจ แถมยังหัวขี้เลื่อยอีก เอาไว้ถ้าวันใหนเกิดอยากเรียนขึ้นมาเดี๋ยวหนูจะปรึกษาพี่เป็นคนแรก"

ฟองจันทร์ก็พยักหน้าและไม่ได้เซ้าซี้อะไรฝนอีกต่างคนต่างยกแก้วชนแก้วตามประสา

"พี่ฟองคอแข็งจัง"

ฝนเห็นฟองจันทร์ดื่มไปเยอะแล้ว แต่ยังไม่แสดงอาการว่าเมาเลยจึงเอ่ยชมอย่างทึ่ง ๆ

"ฮ่า ๆ พี่กินเหล้าบ่อยตอนอยู่ที่โน่น ไปเที่ยวตามผับตามบาร์บ่อยด้วยนะ ชอบไปส่องผู้ชายหล่อ ๆ แต่อย่าไปเล่าให้ใครฟังล่ะเดี๋ยวเสียภาพลักษณ์หมด"

ฟองจันทร์บอกกับฝนอย่างขำ ๆ ความจริงแล้วเธอไม่ได้มีภาพลักษณ์ใด ๆ เลย

"พี่มีความฝันมั้ย"

ฝนถามฟองจันทร์อย่างจริงจัง

"ความฝันของพี่เหรอ ก็ไม่มีอะไรมาก กระเป๋าแบรนด์เนม ไปเที่ยวต่างประเทศ เงินในบัญชีสักแปดเก้าหลัก เว่อร์ไปไหม"

"ต่างจากของหนูลิบเลย ของหนูแค่มีกินมีใช้ไปวัน ๆ ก็พอแล้ว"

"ไม่เอา ๆ ไม่ดราม่า ชนแก้วดีกว่า"

ฟองจันทร์ยกแก้วเบียร์ตัวเองชนกับแก้วของฝนเสียงดังกริ๊ก

"พี่ฟอง พี่เป็นพี่สาวหนูได้ไหม หนูยกคุณเพชรให้พี่ก็ได้ ถ้าเขาจะจีบพี่จริง ๆ หนูจะไม่ขวางเลย"

อยู่ ๆ ฝนก็พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ฟองจันทร์แทบจะสำลักเบียร์

"หนูรู้นะว่าพี่เองก็รู้สึกอะไร ๆ กับคุณเพชรเขาอยู่บ้างแหละ สายตาผู้หญิงด้วยกันมันดูออก"

ฟองจันทร์กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรออกไปแต่ฝนก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ แบบนี้นี่เองที่เรียกว่าหลับกลางอากาศ ตายห่า คออ่อนซะจริง ๆ แล้วจะทำไงดีล่ะเนี่ย

"ฝน ! ๆๆๆ"

ฟองจันทร์ตบแก้มฝนเบา ๆ แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบสนองใด ๆ หยิบโทรศัพท์ฝนขึ้นมาหวังจะหาเบอร์ของคนที่บ้านของเธอ หน้าจอก็ล็อกซะอีก สแกนลายนิ้วมือก็ไม่ได้ เพราะฝนตั้งรหัสแบบไม่ให้สแกนนิ้ว แต่เป็นแบบใส่พาสเวิร์ด

'ปล่อยให้หลับสักพักละกันเผื่อฟื้น'

ฟองจันทร์พึมพำกับตัวเองจนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ระหว่างนั้นเธอเก็บกวาดทำความสะอาดตรงที่เธอกับฝนนั่งกินเบียร์ไปด้วย เสร็จแล้วก็มาปลุกฝนอีกรอบนึงแต่ก็ยังไร้ซึ่งการตอบสนองจากฝนอยู่ ในปั๊มเริ่มปิดไฟแล้ว ฟองจันทร์เหลือบมองนาฬิกาสองทุ่มครึ่งแล้ว จังหวะที่กำลังหันรีหันขวางอยู่นั้นก็มีเสียงเข้มเอ่ยออกมา

"ฟองจันทร์"

เธอหันขวับไปตามเสียงพอเห็นว่าเป็นใครก็รู้สึกโล่งใจทันที

"คุณเพชร"

อุทานอย่างดีใจ

"เด็กในปั๊ม ไปบอกผมว่า คุณกับฝนยังไม่กลับ ผมเลยออกมาดู มีอะไรหรือเปล่า"

ถามเธออย่างเป็นห่วง

จะบอกเขาว่าไงดีล่ะ จะว่ามีมันก็มีแหละ

"เอ่อ..เรา..พอปิดร้านแล้วฝนกับฟองก็สังสรรค์กันนิดหน่อย ฝนเมาหลับไป ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น ฟองเลยกะว่ารอให้เธอตื่นก่อนถึงจะพากันกลับค่ะ หวังว่าคงจะไม่ผิดกฏของสัญญาเช่านะคะ"

รีบอธิบายกับเขาอย่างยืดยาว ดีนะเก็บขวดเบียร์ไปทิ้งแล้ว เดี๋ยวมันจะดูไม่ดี เผื่อเจ้าของปั๊มไล่เธอให้ไปขายที่อื่นข้อหาดื่มแอลกอฮอล์ยามวิกาล ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ หมดกันพอดีความฝันของเธอ

"ไม่ผิดกฏอะไรหรอก แต่ถ้าปั๊มปิดแล้วมันจะมืดมาก เพราะเราจะเปิดไฟแค่บางจุด อีกอย่างเผื่อมีวัยรุ่นขี้ยาผ่านมาทางนี้มันอันตราย"

ตอบเธอกลับไปยืดยาวไม่แพ้กัน

"ถ้างั้นคุณเพชรรู้จักบ้านของฝนไหมคะ รบกวนคุณไปส่งเธอหน่อยได้ไหม เพราะฟองแบกเธอไม่ไหวจริง ๆ อีกอย่างฟองไม่รู้จักบ้านเธอด้วย"

เพชรจึงพยักหน้าเป็นเชิงตกลง

"ได้สิ เดี๋ยวให้คนเอารถมาให้ เดี๋ยวผมขับไปส่ง"

พูดจบเพชรก็ควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาสัั้นและกดโทรออก พูดอะไรสองสามคำ ก่อนจะหันมาพูดกับเธอ

"รอแป๊บนึง แล้ว..คุณจะกลับยังไง "

ถามเธออย่างเป็นห่วง น้ำเสียงอ่อนโยน

"ก็มอร์เตอร์ไซค์เหมือนเดิม ทำไมเหรอคะ"

บอกเขาไปท่าทางชิว ๆ เพชรถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"เอางี้ละกัน ยกรถคุณขึ้นท้ายรถผม เราไปส่งฝนก่อนแล้วค่อยแวะไปส่งคุณอีกที มืดค่ำแล้วมันอันตราย ถนนหนทางมันไม่สว่างไสวเหมือนที่กรุงเทพ ฯ หรอกนะ"

ประโยคสุดท้ายอดแขวะเธอไม่ได้ ฟองจันทร์รู้แหละว่าเขาแขวะตัวเอง กำลังจะอ้าปากพูดอะไรออกมา

"ไม่ต้องพูดอะไรหรอก เอาตามที่ผมพูดนี่แหละ นั่นไงรถมาแล้ว"

มองตามเขาไปก็พบรถกระบะสี่ประตูสีส้ม เจ้าของสโลแกน 'ดุดันไม่เกรงใจใคร' จอดมาเทียบตรงที่เธอกับเขายืนอยู่

"มาแล้วลูกพี่"

ผู้ชายตัวผอม ๆ คนหนึ่งลงจากรถมาและเรียกเพชรว่าลูกพี่

"ขอบคุณมากครับลุงจอม ช่วยยกรถมอร์เตอร์ไซค์คันนั้นขึ้นท้ายรถด้วยนะครับ"

พร้อมกับเดินตรงไปที่รถมอร์เตอร์ไซค์ของฟองจันทร์และเข็นมายังท้ายรถกระบะของเขา ลุงจอมรีบวิ่งไปและช่วยกันยก สักครู่รถมอร์เตอร์ไซค์ของเธอก็ขึ้นไปอยู่บนท้ายกระบะของเขา

"ลุงจอมเช็คความเรียบร้อยในปั๊มเลยนะครับ ผมจะไปส่งฟองกับฝนก่อน"

บอกคนของเขาเสร็จก็เดินไปอุ้มฝนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่มาเพื่อจะขึ้นรถ ฟองจันทร์รีบเปิดประตูหลังให้เขาอย่างไว เมื่อเพชรวางฝนลงที่เบาะหลังเรียบร้อยแล้ว ฟองจันทร์ก็ก้าวขึ้นไปนั่งเบียดกับฝน

"มานั่งข้างผมนี่"

เสียงเข้มอีกแล้ว เธอจึงรีบลงมาและเปิดประตูข้างคนขับขึ้นไปนั่งเคียงข้างเขา เพชรจึงออกรถและขับออกจากบริเวณนั้นอย่างไม่เร่งรีบอะไร ฝนอยู่คนละหมู่บ้านกับฟองจันทร์และเพชร ซึ่งห่างจากหมู่บ้านนี้ประมาณ 4 กม. สองข้างทางมืดมาก ปกติแล้วพ่อของฝนจะมารับมาส่งเธอในทุก ๆ วัน