บทที่5 เข้าวัง

บทที่5 เข้าวัง

ภายในรถม้าที่บุด้วยผ้าไหมหนานุ่มและอบอวลไปด้วยกลิ่นกฤษณาจางๆ บรรยากาศกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงล้อรถที่บดลงบนพื้นถนน หลินซูเซียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอ๋องน้อยเซียวจ้านหรง นางลอบสังเกตใบหน้าคมเข้มที่ดูเย็นชาแฝงไปด้วยความอบอุ่นเมื่อจ้องมองมาที่นาง ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจจนนางไม่อาจเก็บงำความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป

"อ๋องน้อยเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ" ซูเซียนเอ่ยทำลายความเงียบ "เหตุใดพระองค์จึงทรงเมตตาหม่อมฉันถึงเพียงนี้ ทั้งที่หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางที่มีแต่เรื่องอื้อฉาว และเราเองก็เพิ่งจะได้พบหน้ากันจริงๆ เพียงไม่กี่ครั้ง พระองค์ทรงเริ่มชอบหม่อมฉันตอนไหนหรือเพคะ?"

เซียวจ้านหรงที่กำลังหลับตาพักผ่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาดูวูบไหวและเต็มไปด้วยความนัยบางอย่าง มุมปากหยักยกยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นางถึงกับชะงัก

"เจ้าลืมไปแล้วจริงๆ หรือซูเซียน เจ้าลืม 'เจ้าโง่' คนนี้ไปเสียแล้วหรือ?"

คำว่า 'เจ้าโง่' เปรียบเสมือนกุญแจที่ไขกล่องความทรงจำที่ถูกปิดตายมานานแสนนาน ซูเซียนขมวดคิ้วมุ่น นางพยายามนึกย้อนกลับไปในวัยเยาว์ ภาพในอดีตเริ่มพรั่งพรูเข้ามาในความคิดดุจสายน้ำที่ไหลหลาก

ในตอนนั้น มารดาของนางยังคงมีชีวิตอยู่ และเพราะมารดาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฮองเฮา ทำให้นางมีโอกาสได้เข้าออกวังหลวงอยู่บ่อยครั้ง ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่มีท่าทางเงอะงะ ชอบเดินตามหลังนางต้อยๆ และมักจะถูกนางแกล้งจนร้องไห้อยู่เสมอผุดขึ้นมาในมโนภาพ

“เจ้าโง่! ทำไมเจ้าถึงเดินช้านักล่ะ มัวแต่ดูมดอยู่นั่นแหละ มานี่เร็วเข้า!” เสียงเจื้อยแจ้วในวัยเด็กของนางดังแว่วมาตามสายลม

ซูเซียนอุทานออกมาเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "อ๋อ! ข้าจำได้แล้ว 'เจ้าโง่' คนนั้นเขาเป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวของข้าในวัยเด็กนี่นา แต่ข้าไม่ได้เจอเขามานานนับสิบปีแล้วตั้งแต่ท่านแม่เสียไป"

นางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้น่าเกรงขามตรงหน้าด้วยความฉงน

"แต่เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับอ๋องน้อยหรือเพคะ? หรือว่าอ๋องน้อยทรงรู้จักเขา?"

เซียวจ้านหรงหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขบขันในความใสซื่อของนาง เขาโน้มกายเข้ามาใกล้จนซูเซียนได้กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้น แววตาที่จ้องมองนางนั้นเต็มไปด้วยความรักที่ฝังรากลึกมานานหลายปี

"ก็ข้านี่แหละ 'เจ้าโง่' ของเจ้า"

ซูเซียนนิ่งค้างไปราวกับถูกสาป "พระ~พระองค์น่ะหรือเจ้าคะ? อ๋องน้อยผู้เกรงขามที่คนทั้งแผ่นดินต่างหวาดกลัว คือเด็กชายตัวเล็กที่เคยถูกข้าบังคับให้กินขนมเปี๊ยะไส้ขมคนนั้นหรือ?"

"ใช่~ข้าเอง" เขาเอื้อมมือมากุมมือบางของนางไว้บีบเบาๆ "ตั้งแต่วันที่เจ้าหายไปจากวังหลวง ข้าก็ถามหาเจ้ามาตลอด ข้าอยากออกมาหาเจ้าแต่เสด็จพ่อไม่อนุญาตจึงได้แต่ร่ำเรียนและออกศึก ข้าสาบานกับตัวเองว่าหากได้พบเจ้าอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไปไหนอีก แม้แต่เส้นผมเพียงเส้นเดียวของเจ้า ข้าก็จะปกป้องด้วยชีวิต"

ความจริงที่ได้รับรู้ทำให้หัวใจของซูเซียนเต้นผิดจังหวะ ความแค้นที่เคยกรุ่นอยู่ในใจกลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางมองสบตา 'เจ้าโง่' ในวันวานที่บัดนี้กลายเป็นพยัคฆ์หนุ่มผู้ยิ่งใหญ่

เมื่อรถม้าประทับหยุดลงที่หน้าตำหนักหลวงอันวิจิตรตระการตา อ๋องน้อยเซียวจ้านหรงไม่รอช้าที่จะจูงมือหลินซูเซียนก้าวเดินผ่านเหล่าข้าราชบริพารมุ่งตรงไปยังห้องโถงรับรองส่วนพระองค์ ทหารองครักษ์ต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความตกตะลึง เพราะไม่เคยเห็นอ๋องน้อยผู้แสนเย็นชาจะยอมใกล้ชิดสตรีนางใดถึงเพียงนี้

ภายในตำหนัก ฮ่องเต้ และ ฮองเฮา กำลังประทับพักผ่อนสำราญพระทัย ทว่าเมื่อทอดพระเนตรเห็นพระโอรสเดินจูงมือหญิงสาวนางหนึ่งเข้ามา ทั้งสองพระองค์ถึงกับทรงชะงักด้วยความแปลกพระทัยยิ่ง

"จ้านหรง นี่เจ้าพาสตรีนางใดมาหาพวกข้ากัน?" ฮ่องเต้ตรัสถามพร้อมกับเลิกพระขนงขึ้นอย่างสงสัย เพราะปกติพระโอรสผู้นี้มักจะบ่ายเบี่ยงเรื่องสตรีมาโดยตลอด

ซูเซียนรีบย่อกายถวายคำนับอย่างสง่างามทว่านอบน้อมที่สุด "หม่อมฉันหลินซูเซียน ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท ถวายพระพรเพคะฮองเฮา"

ทันทีที่ได้ยินชื่อและเห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดๆ ฮองเฮาที่ประทับอยู่บนแท่นทรงลุกขึ้นยืนในทันที พระนางจ้องมองดวงตาและกิริยาของซูเซียนด้วยความสั่นไหวในพระทัย ก่อนจะก้าวลงมาหาด้วยพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความเมตตา

"ซูเซียน เจ้าคือหลินซูเซียน บุตรสาวของเย่ชิงหรูอย่างนั้นหรือ?" ฮองเฮาตรัสออกมาด้วยสุรเสียงที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"เพคะฮองเฮา" ซูเซียนทูลตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

ฮองเฮาทรงประคองมือของซูเซียนขึ้นมาพินิจดูด้วยความตื้นตัน "โถ่ลูกเหมือนเหลือเกิน เจ้าเหมือนแม่ของเจ้าไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งแววตาและท่าทางเช่นนี้ ข้ายังจำได้ดีตอนที่เจ้ายังเป็นเด็กวิ่งเล่นอยู่ในวังหลวงแห่งนี้"

พระนางทรงดึงตัวซูเซียนเข้าไปสวมกอดด้วยความรักระคนความคิดถึงที่มีต่อเพื่อนสนิทที่ล่วงลับไปแล้ว ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากอ้อมกอดของแม่แห่งแผ่นดินทำให้ซูเซียนรู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูก

ฮ่องเต้เมื่อทรงเห็นเช่นนั้นก็ทรงแย้มพระสรวลออกมาอย่างพึงพระทัย "ที่แท้ก็คือบุตรสาวของชิงหรูนี่เอง มิน่าเล่า เจ้าลูกชายคนนี้ถึงได้ทำตัวเป็นพยัคฆ์หวงก้าง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ ที่แท้เขาก็ไปตามหา 'เจ้าสาวตัวน้อย' ในความทรงจำของเขาเจอนี่เอง"

ฮองเฮาทรงลูบหน้าลูบตาซูเซียนด้วยความเอ็นดูเป็นพิเศษ พระนางทรงจ้องมองรอยแดงจางๆ บนแก้มของซูเซียนด้วยสายตาที่เริ่มขุ่นเคืองแทน "ดูเถิด เหตุใดเจ้าถึงได้ดูซูบผอมและมีรอยช้ำเช่นนี้!"

ซูเซียนสัมผัสได้ถึงความรักที่อบอุ่นและจริงใจจากอ้อมกอดของฮองเฮา นางจึงค่อยๆ ย่อกายลงพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเมตตาเพคะ แต่ตอนนี้หม่อมฉันไม่เป็นไรแล้วเพคะ แผลพวกนี้ประเดี๋ยวก็จางหายไป แต่ความเมตตาของพระองค์จะอยู่ในใจหม่อมฉันตลอดไปเพคะ"

ฮองเฮาทรงทอดพระเนตรมองด้วยความสงสารระคนชื่นชมในความเข้มแข็งของนาง ก่อนจะหันไปสั่งบ่าวรับใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกาย "เจ้าไปเตรียมที่พักที่งดงามและเงียบสงบที่สุดในวังหลังให้ซูเซียน ข้าจะให้นางอยู่ใกล้ตัวข้าที่สุด"

ยังไม่ทันที่เหล่านางกำนัลจะรับคำ อ๋องน้อยเซียวจ้านหรงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็รีบก้าวออกมาข้างหน้า แววตาคมกริบของเขาจ้องมองซูเซียนด้วยความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะทูลขัดขึ้นเสียงเรียบ

"เสด็จแม่พะยะค่ะ ลูกอยากให้นางไปพักที่ตำหนักว่างใกล้วังของลูกพะยะค่ะ"

คำพูดของอ๋องน้อยทำเอาฮ่องเต้และฮองเฮาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ฮองเฮาทรงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยพลางแย้มพระสรวลอย่างรู้ทัน "ใกล้วังอ๋องของเจ้าอย่างนั้นหรือ? จ้านหรง เจ้ากลัวว่าแม่จะดูแลนางได้ไม่ดีพอหรือเจ้าอยากจะเฝ้านางไว้ด้วยตัวเองกันแน่?"

"ลูกเพียงเห็นว่าตำหนักนั้นเงียบสงบและมีเวรยามหนาแน่น อีกทั้งหมอหลวงที่เก่งที่สุดก็ประจำอยู่ที่นั่น ลูกจะสามารถดูแลความปลอดภัยให้นางได้ทุกฝีเก้าพะยะค่ะ" อ๋องน้อยทูลตอบด้วยสีหน้าจริงจังทว่าในดวงตามีประกายแห่งความดื้อรั้น

ฮ่องเต้ทรงประทับมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพินิจ ทอดพระเนตรเห็นความหวงแหนที่ฉายชัดในแววตาของพระโอรสเพียงครู่เดียว พระองค์ก็ทรงล่วงรู้ถึงความนัยในพระทัยของจ้านหรงทันที แย้มพระสรวลออกมาด้วยความเอ็นดูในท่าทีของพยัคฆ์หนุ่มที่บัดนี้กลายเป็นคนติดสตรีเสียแล้ว

"ฮองเฮา วังของจ้านหรงก็อยู่ติดกับวังหลังแถมยังอยู่ในบริเวณเดียวกันกับพวกเรา ข้าว่าให้ซูเซียนไปพักที่ตำหนักว่างใกล้วังอ๋องตามใจลูกเถิด" ฮ่องเต้ตรัสพลางหันไปมองหน้าพระโอรสแล้วทรงยิ้มอย่างมีเลศนัย "ข้านึกว่าเจ้าจะครองตัวเป็นโสดไปตลอดชีวิตเสียแล้ว ไม่สนใจจะตบแต่งภรรยาจนข้ากับแม่เจ้าหนักใจ...ที่แท้ 'เจ้าโง่' ในวันวาน บัดนี้ดวงใจคงเปลี่ยนแปลงไปแล้วสินะ"

คำเย้าแหย่ของพระบิดาทำให้อ๋องน้อยต้องแสร้งทำเป็นกระแอมไอแก้เขินแต่กลับไม่ยอมหลบสายตาที่สื่อความหมายว่า 'คนนี้ข้าจอง' แม้แต่นิดเดียว

ฮองเฮาทรงแย้มสรวลออกมาเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางของสองพ่อลูก พระนางย่อมไม่คิดขัดใจพระสวามีและพระโอรส แต่แล้วหัวคิ้วงามก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อนึกถึงปัญหาสำคัญที่รออยู่เบื้องหน้า

"หากเป็นเช่นนั้นข้าไม่ขัดข้องหรอกเพค่ะ" ฮองเฮาตรัสตอบก่อนจะเปลี่ยนสีพระพักตร์เป็นเคร่งขรึมขึ้น

"แต่ว่าแล้วองค์หญิงทั้งสามจะทำเช่นไรฝ่าบาท มู่อันหนิง กงเสวี่ยอี และเจียงลู่เอ๋อร์ พวกนางต่างก็พำนักอยู่ในวังหลวงเพื่อรอตำแหน่งพระชายา หากพวกนางรู้ว่าซูเซียนเข้ามาพักในฐานะสตรีคนพิเศษของจ้านหรงเช่นนี้ ข้าเกรงว่าวังหลวงจะลุกเป็นไฟเอาได้นะเจ้าคะ"

ทันทีที่สิ้นสุรเสียงของฮองเฮา บรรยากาศในโถงพลันตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา ซูเซียนลอบสังเกตเห็นประกายไฟในดวงตาของอ๋องน้อยที่วาบขึ้นเมื่อเอ่ยถึงนามขององค์หญิงทั้งสาม

"ใครจะทำเช่นไรข้าไม่สน" อ๋องน้อยเอ่ยเสียงเย็น "แต่หากใครหน้าไหนกล้าล้ำเส้นเข้ามาในเขตตำหนักของซูเซียน ข้าจะถือว่าคนผู้นั้นจงใจมาท้าทายข้าโดยตรง!"

ซูเซียนยืนนิ่งฟังการสนทนาของเหล่าผู้สูงศักดิ์อย่างสงบ แม้นางจะรู้ดีว่าเส้นทางต่อจากนี้จะต้องเจอกับ 'นางพญา' ถึงสามคนที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา แต่นางก็ไม่ได้หวาดหวั่น ในเมื่อนางรอดพ้นจากนรกที่จวนสกุลหลินมาได้ วังหลวงแห่งนี้ก็เป็นเพียงแค่กระดานหมากอีกกระดานที่นางต้องเดินเพื่อชำระแค้นให้ท่านแม่เท่านั้น