บทที่4 ลงโทษ

บทที่4 ลงโทษ

หวังลี่อินที่ยืนตะลึงอยู่นานเห็นบุตรสาวสุดที่รักล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา ความเป็นคนดีจอมปลอมที่สวมไว้ก็หลุดลอกออกมาจนหมดสิ้น

"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม! ไปจับตัวนางเด็กสารเลวคนนี้ไว้!" หวังลี่อินกรีดร้องสั่งบ่าวรับใช้ชายหญิงที่ยืนอออยู่หน้าห้อง "ลากตัวนางออกไปที่ลานกลางบ้าน ข้าจะให้คนโบยนางให้ตายตามแม่นางไปเสียวันนี้!"

บ่าวไพร่หลายคนกรูกันเข้ามาคว้าแขนซูเซียน อาหนิงที่เห็นเจ้านายตกอยู่ในอันตรายก็พุ่งตัวเข้าไปขวางสุดชีวิต นางยื้อยุดฉุดกระชากกับบ่าวเหล่านั้นอย่างไม่คิดชีวิต "ปล่อยคุณหนูของข้าเดี๋ยวนี้! ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะสู้ตาย!"

"นังขี้ข้าปากดี!" หวังลี่อินเดินตรงปรี่เข้าไปตบหน้าอาหนิงอย่างแรงจนนางล้มลง ก่อนจะสั่งให้บ่าวอีกคนลากตัวอาหนิงออกไป ส่วนซูเซียนถูกบ่าวชายสองคนหิ้วปีกพยายามจะลากออกไปที่ลานกลางจวน

แรงฉุดกระชากนั้นทำให้ชุดของซูเซียนยับย่น แต่แววตาของนางกลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ทันทีที่ร่างของนางถูกลากมาถึงลานกว้างใจกลางจวน สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นไม้โบยอาญาที่วางเตรียมไว้สำหรับลงโทษบ่าวไพร่

ซูเซียนรวบรวมพละกำลังทั้งหมดสะบัดตัวจากการเกาะกุมของบ่าวชายที่กำลังเผลอ นางอาศัยความคล่องแคล่วว่องไวพุ่งตัวไปคว้าไม้โบยหนาหนักนั้นมาไว้ในมือ!

"เข้ามาสิ! ใครกล้าเข้ามาข้าจะฟาดให้ยับ!"

ซูเซียนตวาดก้องพร้อมกับเหวี่ยงไม้โบยใส่บ่าวที่พยายามจะเข้ามารุมล้อม เสียงไม้กระทบเนื้อและเสียงร้องโอยดังระงมไปทั่วลาน นางวิ่งเข้าใส่พวกบ่าวใจทรามที่เคยดูหมิ่นนางอย่างไม่เกรงกลัว

"ข้าคือ หลินซูเซียน! เป็นคุณหนูรองแห่งตระกูลหลิน!" นางตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านไปด้วยความแค้น "ถึงท่านแม่เย่ชิงหรูจะตายไปแล้ว แต่ศักดิ์ศรีของนางยังอยู่ที่นี่! มีหรือคนอย่างข้าจะยอมให้พวกเจ้าสุนัขรับใช้มารังแกได้อีก!"

ไม่พูดเปล่าซูเซียนวิ่งตรงเข้าหาหลินรั่วฉีที่ยืนตกตะลึงอยู่ นางฟาดไม้ลงที่กลางหลังพี่สาวต่างแม่จนรั่วฉี กรีดร้องล้มลงไปคลานกับพื้น จากนั้นนางก็หันไปหาหวังลี่อินที่กำลังอ้าปากจะด่า ฟาดไม้โบยลงที่แขนและขาของแม่เลี้ยงใจยักษ์อย่างต่อเนื่อง

"อ๊าย! หยุดนะ! ใครก็ได้ช่วยข้าที!" หวังลี่อินร้องโวยวายด้วยความเจ็บปวด วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วลาน

ในขณะที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุด อ๋องน้อยเซียวจ้านหรง ในอาภรณ์สีดำสนิทประทับยืนอยู่อย่างเงียบเชียบพร้อมกับองครักษ์ส่วนตัว เขามาถึงที่นี่โดยไม่ให้ใครรู้เพื่อจะมาดูความเป็นอยู่ของสตรีที่เขาปักใจรัก

อ๋องน้อยจ้องมองภาพเบื้องล่างด้วยแววตาที่เป็นประกาย แทนที่จะโกรธเคืองที่เห็นสตรีทำตัวรุนแรง เขากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงใจ ช่างเป็นกุหลาบที่มีหนามแหลมคมยิ่งนัก...

"ซูเซียน! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตวาดอันทรงพลังของหลินเหวินดังขึ้น เขาเดินออกมาจากเรือนใหญ่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย "เจ้าทำตัวเยี่ยงคนป่าเถื่อน เคยกตัญญูต่อแม่รองและพี่สาวของเจ้าบ้างหรือไม่! วางไม้ลงเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะลงโทษเจ้าฐานอกตัญญูอย่างหนัก!"

ซูเซียนหยุดชะงัก นางยืนหอบหายใจอยู่กลางลานจวน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่กลับดูสง่างามอย่างประหลาด นางหันไปมองบิดาที่มีตาแสนมืดบอดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"กตัญญูหรือเจ้าคะ?" นางแค่นหัวเราะพลางควงไม้โบยในมือ "ท่านพ่อมองดูคนพวกนี้สิเจ้าคะ พวกเขาพยายามจะฆ่าข้าเหมือนที่เคยทำกับท่านแม่! หากการปกป้องชีวิตตนเองคือความอกตัญญู เช่นนั้นข้าก็ขอยอมเป็นคนอกตัญญูที่ยังมีชีวิตอยู่ ดีกว่าเป็นคนกตัญญูแล้วกลายเป็นศพเฝ้าสระน้ำเหมือนท่านแม่!"

อ๋องน้อยที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่เริ่มขยับตัว แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบเมื่อเห็นหลินเหวินง้างมือจะตบซูเซียน

พริบตาที่ฝ่ามือหนาของหลินเหวินง้างขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้าของบุตรสาวสาวที่เขาตราหน้าว่าอกตัญญู บรรยากาศรอบด้านพลันหนาวเย็นลงอย่างฉับพลัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นที่หน้าประตูจวน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดอาภรณ์สีดำขลับปักลายมังกรทะยานเมฆ

"หยุดมือของเจ้าเสียใต้เท้าหลิน!"

น้ำเสียงที่ทรงอำนาจและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกทำเอาหลินเหวินชะงักค้าง มือที่ง้างอยู่สั่นสะท้าน อ๋องน้อยเซียวจ้านหรงก้าวเข้ามาในลานจวนด้วยท่วงท่าที่สง่างามโดยมี 'อิ่งเฟิง' องครักษ์คนสนิทเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบดุจกระบี่

หลินเหวินที่เคยอวดดีเมื่อครู่ พลันหน้าถอดสีเปลี่ยนเป็นขาวซีดดุจกระดาษ เขาจำเงาร่างและน้ำเสียงนี้ได้ดีกว่าใคร ทุกคนร่วมลานจวนที่กำลังวุ่นวายต่างพากันนิ่งงันดั่งถูกสาป ก่อนที่หลินเหวินจะรีบทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น ตามด้วยหวังลี่อินและหลินรั่วฉีที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

"คาราวะท่านอ๋องน้อย! กระหม่อมหลินเหวินไม่ ทราบจริงๆ ว่าพระองค์จะเสด็จมา จึงมิได้ออกไปต้อนรับขอทรงประทานอภัยด้วยพะยะค่ะ!" หลินเหวินเอ่ยเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา

เซียวจ้านหรงไม่ได้ปรายตามองเจ้าบ้านแม้แต่น้อย เขากลับก้าวเท้าตรงไปยังสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ยังคงยืนถือไม้โบยอยู่กลางลาน อ๋องน้อยยื่นมือหนาไปประคองไหล่ที่สั่นเทาจากการเหนื่อยหอบของซูเซียนไว้อย่างทะนุถนอม สายตาที่เคยมองคนทั้งโลกอย่างเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและร้อนรน

"ซูเซียนเจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?" เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่คนทั้งจวนไม่เคยได้ยินมาก่อน

อาหนิงที่ถูกปล่อยตัวออกมา รีบโผเข้ามาหมอบกราบแทบเท้าอ๋องน้อย ร่ำไห้ฟ้องพฤติกรรมชั่วช้าของคนในบ้านทันที "อ๋องน้อยเจ้าคะ! ช่วยคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ ฮูหยินรองกับคุณหนูใหญ่สั่งให้บ่าวลากคุณหนูรองมาโบย ทั้งที่นางยังไม่หายดีจากอาการตกน้ำ นายท่านก็ไม่ฟังคำอธิบายแม้แต่นิด แถมยังจะลงมือตบตีคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ!"

อิ่งเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังก้าวขึ้นมาขนาบข้าง แววตาที่จ้องมองหลินเหวินนั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ใต้เท้าหลิน ท่านกล้าดียังไงจะลงทัณฑ์สตรีที่อ๋องน้อยทรงมอบของประทานมาให้ถึงจวน หรือท่านเห็นว่าอำนาจของท่านอ๋องเป็นเพียงลมปาก?"

คำพูดของอิ่งเฟิงเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจหลินเหวิน เขาหมอบจนหน้าติดดิน "มิได้พะยะค่ะ! กระหม่อมกระหม่อมเพียงแต่อบรมสั่งสอนบุตรสาวตามธรรมเนียม"

"ธรรมเนียมของเจ้า คือการปล่อยให้ฮูหยินรองรุมรังแกแก้วตาดวงใจของข้าอย่างนั้นหรือ?" เซียวจ้านหรงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้หวังลี่อินและหลินรั่วฉีถึงกับหายใจไม่ออก

อ๋องน้อยกระชับอ้อมแขนที่ประคองซูเซียนให้แน่นขึ้น ก่อนจะปรายตาคมกริบมองไปยังหวังลี่อิน" ใครก็ตามที่กล้าสะกิดผิวของนางแม้เพียงปลายเล็บข้าจะถือว่ามันผู้นั้นท้าทายอำนาจข้า อิ่งเฟิง! จดชื่อทุกคนที่รุมล้อมซูเซียนเมื่อครู่ไว้!"

ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบจะหยุดหายใจ หลินเหวินที่คุกเข่าตัวสั่นงันงกพลันรวบรวมความกล้าหยั่งเชิงขึ้นมาด้วยความมืดบอดในใจ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"ทะ...ท่านอ๋องน้อย โปรดทรงสดับฟังกระหม่อมสักนิดพะยะค่ะ บุตรสาวของกระหม่อมผู้นี้ดื้อรั้นก้าวร้าวยิ่งนัก นางไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนในครอบครัว เอาแต่ใจตนเองจนเกินงาม ทั้งยังกล้าทำร้ายแม่รองและพี่สาวต่อหน้าต่อตาข้า ความอกตัญญูของนางนั้นมากล้นจนข้าเกรงว่า นางจะไม่มีความเหมาะสมกับพระองค์แม้แต่น้อยพะยะค่ะ!"

เมื่อคำกล่าวหาที่เต็มไปด้วยความลำเอียงหลุดออกมาจากปากบิดาแท้ๆ ซูเซียนที่อยู่ในอ้อมกอดของอ๋องน้อยเพียงแค่เหยียดยิ้มเย็นชา นางไม่ได้โต้ตอบ แต่ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ข้างกายกลับรุนแรงขึ้นจนคนรอบข้างสัมผัสได้

"หากข้าพอใจ เหมาะสมหรือไม่ข้าตรึกตรองเองได้ เจ้าจำเป็นต้องสอนข้าอย่างนั้นหรือ?"

สุรเสียงที่ราบเรียบทว่าทรงพลังปานฟ้าถล่มทำให้หลินเหวินสะดุ้งสุดตัว เขาหน้าถอดสีรีบคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นดินดัง ปึ้ก ด้วยความหวาดกลัวว่าหัวจะหลุดจากบ่า "มิได้พะยะค่ะ! กระหม่อมมิบังอาจสอนพระองค์!"

เซียวจ้านหรงปรายตามองเศษซากความล้มเหลวของความเป็นพ่อเบื้องหน้า ก่อนจะกระชับอ้อมกอดที่โอบไหล่ซูเซียนไว้ให้แน่นขึ้น ประกาศก้องด้วยวาจาสิทธิ์ที่ทำให้ทุกคนในจวนถึงกับหูอื้อตาลาย

"ในเมื่อเจ้าว่านางไม่คู่ควรกับข้า เช่นนั้นข้าก็จะทำให้นางคู่ควรเองนับจากวินาทีนี้! จดจำใส่หัวพวกเจ้าไว้ให้ดี หลินซูเซียนคือผู้หญิงของข้า และข้าจะรับตัวนางเข้าไปอยู่ในวังอ๋องตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"

สิ้นคำประกาศนั้น เสียงค้านพลันดังระงมขึ้นทันทีโดยเฉพาะจากหวังลี่อินและหลินรั่วฉีที่ลืมตัวด้วยความริษยาจนหน้ามืดตามัว

"ไม่ได้นะเจ้าคะท่านอ๋อง!" หวังลี่อินโพล่งออกมาทั้งที่ยังบาดเจ็บ "นางยังไม่ได้ตบแต่งจะเข้าวังอ๋องไปดื้อๆ เช่นนี้ได้อย่างไร มันจะเสียชื่อเสียงตระกูลหลินนะเจ้าคะ!"

"จริงเจ้าค่ะ!" หลินรั่วฉีรีบเสริม น้ำตาแห่งความอิจฉานองหน้า "นางเป็นเพียงสตรีไร้มารยาท จะไปชูคอในวังหลวงได้อย่างไร พระองค์โปรดทรงไตร่ตรองใหม่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

อ่องน้อยเซียวจ้านหรงไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาหันไปสบตาซูเซียน แววตาที่เคยแข็งกร้าวดุจเหล็กกล้าพลันอ่อนแสงลงจนดูอ่อนโยนอย่างประหลาด

"ไปกับข้า ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีสุนัขตัวไหนกล้าเห่าหอนใส่เจ้าอีก"

ซูเซียนมองบุรุษตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มผู้ชนะที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย แผนการของนางดำเนินมาถึงจุดที่เหนือความคาดหมาย แต่มันกลับดียิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก

"หม่อมฉันสุดแต่พระทัยของอ๋องน้อยเจ้าค่ะ"

"อิ่งเฟิง! สั่งคนเตรียมรถม้า แล้วไปเก็บของใช้จำเป็นของคุณหนูรองมาให้หมด ส่วนใครที่กล้าส่งเสียงค้านแม้แต่คำเดียวให้ 'ตัดลิ้น' มันทิ้งเสียตรงนี้!"

คำสั่งที่เฉียบขาดของอ๋องน้อยทำให้หวังลี่อินและหลินรั่วฉีรีบตะครุบปากตัวเองไว้แน่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ท่ามกลางสายตาของคนทั้งจวนที่มองดูหลินซูเซียนผู้สง่างามเดินเคียงคู่ไปกับท่านอ๋องน้อยผู้ยิ่งใหญ่ ทิ้งไว้เพียงความพินาศย่อยยับของอำนาจที่หวังลี่อินเคยครอบครอง