LOGINบทที่7 กระชากหน้ากากNC
พริบตาที่ซูเซียนก้าวเท้าเข้าสู่โถงท้องพระโรง กลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาทำเอาขุนนางน้อยใหญ่ถึงกับลืมหายใจ นางไม่ได้เดินเข้ามาอย่างผู้ถูกกระทำ แต่เดินเข้ามาเยี่ยงนางหงส์ผู้กุมชัยชนะ โดยมีอ๋องน้อยเซียวจ้านหรงประคองเคียงข้างมิต่างจากยอดดวงใจ
หลินเหวินและหวังลี่อินที่กำลังบีบน้ำตาอยู่ พลันชะงักค้างไปเหมือนเห็นผี
"ซูเซียน! เจ้ามาก็ดีแล้ว กลับบ้านกับพ่อเถิดลูก"
หลินเหวินพยายามส่งเสียงสั่นเครือ "รู้หรือไม่ว่าแม่รองของเจ้าตรอมใจจนผอมซูบ เพราะห่วงว่าเจ้าจะทำกิริยาไม่งามในวังหลวง กลับไปให้พวกเราสั่งสอนเจ้าให้เข้ารูปเข้ารอยเถิดนะ"
ซูเซียนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบิดา นางไม่ได้คุกเข่า แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่เยือกเย็นปานน้ำแข็ง
"สั่งสอนให้เข้ารูปเข้ารอยหรือสั่งสอนให้เป็นศพเหมือนท่านแม่ของข้ากันแน่?"
สิ้นคำนั้นทั่วทั้งท้องพระโรงพลันเงียบสงัด ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงทันที ส่วนหวังลี่อินหน้าซีดเผือด ปากคอสั่นพยายามจะโต้แย้ง "ซะ...ซูเซียน เจ้าพูดจาเลอะเทอะอันใดกัน! แม่รองรักเจ้าเหมือนลูกในไส้"
"รักเหมือนลูกในไส้หรือเจ้าคะ?" ซูเซียนแค่นหัวเราะพลางหันไปทางบัลลังก์มังกร "ทูลฝ่าบาท ที่ใต้เท้าหลินและฮูหยินรองดั้นด้นมาถึงที่นี่ มิใช่เพราะความรักหรือความกตัญญูอันใดหรอกเพคะ แต่เป็นเพราะพวกเขาหวาดกลัวว่า 'เหยื่อ' ที่เคยรุมทึ้งจะหลุดมือไป!"
นางขยับเข้าใกล้หวังลี่อินที่หมอบอยู่ จนแม่เลี้ยงใจยักษ์ต้องถอยกรูด
"ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรดูรอยแดงบนแก้มและรอยช้ำตามแขนของหม่อมฉันเถิดเพคะ สิ่งเหล่านี้คือ 'รางวัล' ของบุตรสาวผู้กตัญญูที่ใต้เท้าหลินมอบให้ในวันที่หม่อมฉันเพิ่งฟื้นจากความตายหลังจากถูกผลักตกสระน้ำ! ในขณะที่หม่อมฉันหายใจรวยรินเพราะร่างกายยังไม่หายดี พวกเขากลับตำหนิหม่อมฉันและจะลงโทษหม่อมฉันให้ตายคามือเพื่อให้พ้นหูพ้นตา"
ซูเซียนสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานาน "ความกตัญญูที่ท่านพ่อกล่าวอ้าง คือการปล่อยให้เมียรองรังแกลูกเมียหลวงจนแทบไม่มีข้าวกิน? คือการปล่อยให้ลูกสาวคนโปรดด่าทอหม่อมฉันว่านางชั้นต่ำทุกวัน และการที่ท่านพ่อเงื้อมือจะตบหน้าหม่อมฉันเพียงเพราะหม่อมฉันลุกขึ้นมาปกป้องชีวิตตนเองในวันที่หม่อมฉันไม่เหลือใคร!"
หลินเหวินสั่นเทาไปทั้งร่าง "เจ้า...เจ้าบังอาจกล่าวหาบิดา!"
"หม่อมฉันไม่ได้กล่าวหา แต่หม่อมฉันพูดความจริงเพคะ!" ซูเซียนกราบทูลฮ่องเต้เสียงดังฟังชัด "ที่พวกเขาอยากให้หม่อมฉันกลับไป ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงวงศ์ตระกูล แต่เพื่อจะลากตัวหม่อมฉันกลับไปขังไว้ในคุกมืดกลางจวน เพื่อทรมานให้สาสมกับที่หม่อมฉันกล้ากระชากหน้ากากคนดีจอมปลอมของพวกเขาออกมาต่างหากเพคะ!"
อ๋องน้อยเซียวจ้านหรงที่ยืนนิ่งมานาน ก้าวขึ้นมาเบื้องหน้าพลางปรายตามองสองสามีภรรยาดุจมองเศษธุลี
"ฝ่าบาทพะยะค่ะ กระหม่อมเห็นด้วยตาตนเองในวันที่ไปรับนาง คนในจวนสกุลหลินใช้ไม้โบยไล่ล่าสตรีนางหนึ่งประหนึ่งล่าสัตว์ป่า หากวันนี้พระองค์ทรงอนุญาตให้หลินเหวินพานางกลับไป ก็เท่ากับทรงส่งนางไปลงหลุมศพด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง!"
ฮ่องเต้ทรงตบแท่นประทับดัง ปัง! ด้วยความพิโรธ "ใต้เท้าหลิน! เจ้ากล้าใช้ความเมตตาของข้าเป็นเครื่องมือบังหน้าเพื่อทำเรื่องอัปยศเช่นนี้เชียวหรือ!"
หลินเหวินและหวังลี่อินโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซึม "หามิได้พะยะค่ะฝ่าบาท! กระหม่อมผิดไปแล้ว พระอาญาไม่พ้นเกล้า!"
ซูเซียนมองภาพคนชั่วที่กำลังดิ้นรนด้วยสายตาที่เป็นต่อ นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของจวนสกุลหลิน
เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ทรงพิโรธจนทำเอาบรรยากาศในท้องพระโรงกดดันแทบหายใจไม่ออก หลินเหวินและหวังลี่อินที่เมื่อครู่ยังบีบน้ำตาเรียกความสงสารพลันเปลี่ยนท่าทีเป็นหวาดกลัวจนตัวสั่น ทั้งคู่รีบโขกศีรษะลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อรักษาชีวิต
"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะพะยะค่ะ! กระหม่อมผิดไปแล้ว กระหม่อมมิบังอาจรบกวนพระองค์อีก" หลินเหวินเอ่ยเสียงละล่ำละลัก พลางหันไปมองซูเซียนด้วยสายตาที่ซ่อนความอาฆาตไว้ไม่มิดแต่ปากกลับพูดดี "ในเมื่ออ๋องน้อยและฮองเฮาทรงเมตตาเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าก็อยู่ที่นี่เถิดซูเซียน พ่อ...พ่อไม่บังคับเจ้าแล้ว เพียงแต่หากเจ้ามีเวลาว่าง ก็กลับไปเยี่ยมเยียนพ่อที่จวนบ้างนะลูก"
หวังลี่อินรีบเสริมด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูอ่อนโยนประหนึ่งแม่พระ "ใช่ซูเซียน แม่รองกับรั่วฉีจะรอเจ้ากลับบ้านนะ"
ทั้งสองคนเตรียมจะรีบลุกขึ้นเพื่อหาทางถอยกลับจวนให้เร็วที่สุด แต่ก่อนที่เท้าของคนชั่วจะพ้นเขตท้องพระโรงน้ำเสียงที่เย็นเยียบอัดอั้นและเต็มไปด้วยความแค้นของซูเซียนก็โพล่งสวนขึ้นมาทันที
"เดี๋ยวก่อน! ในเมื่อมากันครบหน้าขนาดนี้ ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า สักวันหนึ่ง ข้าจะลากคอคนชั่วที่บังอาจฆ่าท่านแม่มาประหารชีวิตให้ได้ ไม่ว่ามันผู้นั้นจะเป็นใคร หรือซ่อนตัวอยู่ใต้หน้ากากคนดีเพียงใด ข้าจะกระชากมันลงมาลงทัณฑ์ให้สาสม!"
คำประกาศนั้นเปรียบเสมือนอสุนีบาตฟาดลงกลางใจคนในท้องพระโรง ฮองเฮาที่ประทับอยู่เบื้องบนถึงกับหูผึ่ง พระพักตร์ที่เคยเมตตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยโทสะทันที
"ฆ่าอย่างนั้นหรือ? ซูเซียน! เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" ฮองเฮาตรัสด้วยเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ "ชิงหรูเพื่อนรักของข้าตายอย่างไรกันแน่! ข้าได้รับรายงานว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุจมน้ำมิใช่หรือ?"
หลินเหวินและหวังลี่อินหน้าซีดเผือดดุจคนตาย ทั้งคู่รีบร้องตะโกนขัดขึ้นพร้อมกัน "หามิได้พะยะค่ะ/เพคะ! มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ฮูหยินเอกนางพลัดตกสระน้ำไปเอง ไม่มีใครทำร้ายนางเลย!"
หวังลี่อินมือสั่นเทาจนต้องซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ นางรีบส่งสายตาขอความเห็นใจไปทั่ว "ซูเซียนเจ้าคงเสียใจมากจนจำอะไรเลอะเลือน อย่าได้กล่าวพาดพิงให้คนอื่นต้องมัวหมองเลยนะลูก"
ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรเห็นความวุ่นวายที่เริ่มจะบานปลาย และทรงเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของพระโอรสที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ จึงทรงยกพระหัตถ์ขึ้นปรามพลางตรัสเสียงเข้ม
"เอาล่ะ! เจ้าสองคนรีบกลับไปซะก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ! ส่วนเรื่องนี้ข้าจะให้คนสืบสวนความจริงในภายหลัง ไปได้แล้ว!"
หลินเหวินและหวังลี่อินไม่รอให้ทรงไล่ซ้ำ ทั้งคู่รีบก้มหน้าเดินกึ่งวิ่งออกจากท้องพระโรงไปอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าหากช้าเพียงก้าวเดียวหัวจะหลุดจากบ่า
เมื่อสองสามีภรรยาสกุลหลินจากไปฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองซูเซียนด้วยความเวทนา พระองค์ทรงทราบดีว่าแผลใจของสตรีนางนี้ลึกเกินกว่าที่ใครจะหยั่งถึง จึงทรงพยักพระพักตร์ช้าๆ แล้วหันไปตรัสกับพระโอรส
"จ้านหรงพานางไปพักผ่อนเถิด วันนี้ซูเซียนคงเหนื่อยมามากพอแล้วเรื่องอื่นพวกเราต้องจัดการสืบหาความจริงและได้คำตอบที่กระจ่างแน่นอน"
"พะยะค่ะเสด็จพ่อ" จ้านหรงรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขารีบประคองซูเซียนที่ดูเหมือนจะหมดแรงเอาเสียดื้อๆ หลังจากที่ต้องเผชิญหน้ากับคนชั่วและระเบิดความแค้นออกมา
ตลอดทางเดินกลับตำหนักม่านเมฆา อ๋องน้อยไม่ได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่กุมมือนางไว้แน่นประหนึ่งจะบอกว่า 'เจ้ายังมีข้าอยู่' เมื่อถึงตำหนัก เขาประคองนางให้นั่งลงบนเตียงกว้างที่นุ่มนวล พร้อมกับหันไปสั่งอวี้หรานและอาหนิงให้นำน้ำอุ่นและผ้าสะอาดเข้ามาดูแล
"พักผ่อนเสียนะซูเซียน" จ้านหรงกระซิบบอกพลางลูบผมนาเบาๆ "เจ้าทำได้ดีมาก"
ซูเซียนเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้มีแววอ่อนแสงลง "ขอบพระทัยเพคะอ๋องน้อย ที่ทรงเคียงข้างหม่อมฉัน...หากไม่ได้พระองค์ หม่อมฉันคงไม่มีโอกาสได้ยืนพูดความจริงกลางท้องพระโรงเช่นนี้"
จ้านหรงไม่รอให้นางพูดจบ ประกายความรักและความโหยหาที่อัดอั้นมานานแสนนานระเบิดออกมาผ่านสายตา เขาโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดุเดือดและรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าสตรีตรงหน้าจะหายวับไปดั่งความฝัน ซูเซียนตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง มือเรียวพยายามผลักแผงอกแกร่งของเขาออก "อื้อ...อ๋องน้อย... มันเร็วไปนะเพคะท่านอ๋อง"
"ข้ารอเจ้ามาทั้งชีวิต...ไม่เร็วไปหรอกซูเซียน" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดเบียดสัมผัสลงไปใหม่ด้วยความโหยหาที่มากกว่าเดิม
มือหนาเริ่มทำหน้าที่อย่างชำนาญ เขาค่อยๆ ปลดอาภรณ์ของนางออกทีละชิ้นจนร่วงหล่นลงบนพื้นทีละน้อย ผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะปรากฏแก่สายตาทำเอาชายหนุ่มแทบหยุดหายใจ จ้านหรงรีบจัดการกับอาภรณ์ของตนเองจนร่างกายกำยำเปลือยเปล่าสัมผัสกับความนุ่มนวลของนาง ความอบอุ่นจากผิวกายที่เสียดสีกันทำให้นางเริ่มสั่นสะท้าน
"ข้ารักเจ้า...ได้ยินไหมซูเซียน ข้ารักเจ้าเพียงคนเดียว" เขาพร่ำบอกรักนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะที่ริมฝีปากยังคงวนเวียนอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่น
มือหนาข้างหนึ่งบีบนวดหน้าอกอิ่มน้ำหนักมือหนักเบาสลับกันไปมาจนนางต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน จ้านหรงค่อยๆ เคลื่อนกายลงต่ำ ราวกับจะสำรวจทุกตารางนิ้วบนร่างงาม เขาฝังใบหน้าลงที่ใจกลางความเป็นหญิง ก้มลงสัมผัสกลีบดอกไม้งามที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำหวาน
"อ๊ะ...อ๋องน้อย ท่าน...อย่าเพคะ!" ซูเซียนอุทานเสียงหลง มือเรียวขยุ่มกลุ่มผมของเขาไว้แน่นเมื่อสัมผัสร้อนแรงจากปลายลิ้นเริ่มตวัดไล้ลงบนจุดอ่อนไหวอย่างต่อเนื่อง
เขามิได้ฟังคำทัดทานแต่กลับทุ่มเทปรนเปรอให้นางอย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนเลียสลับดูดดึงจนซูเซียนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ความรู้สึกวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วร่างจนนางไม่อาจเก็บกั้นเสียงครางได้อีกต่อไป
"อา...อ๋องน้อย... ข้า.. ข้าไม่ไหวแล้วเพคะ"
เสียงหวานที่ครวญครางไม่หยุดบวกกับแรงบีบเค้นที่หน้าอกทำให้นางเผลอไผลไปกับรสสวาทที่เขาปูทางไว้ จ้านหรงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่แดงซ่านและแววตาที่เชื่อมปรอยของนางด้วยความรักสุดหัวใจ ก่อนจะเตรียมพานางก้าวข้ามผ่านค่ำคืนที่เป็นของกันและกันอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก
บทที่47 NCจบจ้านหรงใช้เข่าแกร่งดันเรียวขาขาวผ่องของนางให้อ้ากว้างออกก่อนจะยกขาข้างหนึ่งของนางขึ้นพาดบ่า แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ประหนึ่งจอมโจรผู้ช่ำชอง เขาใช้ปลายนิ้วหยาบถูวนรอบปากทางรักที่แดงก่ำและชุ่มฉ่ำของนาง บดคลึงยอดเกสรสีหวานจนซูเซียนครางระเส่า"อ๊าาา ท่านพี่ อย่าแกล้งหม่อมฉัน อื้อออ!" ซูเซียนบิดกายไปมาด้วยความซ่านสยิว"แกล้งรึ? พี่กำลังเอาใจเจ้าต่างหากยอดรัก" จ้านหรงยิ้มกริ่มก่อนจะกระแทกนิ้วแข็งแรงเข้าสู่ใจกลางความนุ่มหยุ่นรวดเดียวรัวๆ เสียง "พั่บ พั่บ พั่บ!" ของเรียวนิ้วกระทบเนินเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องบรรทม"อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา ท่านพี่!" ซูเซียนจิกมือลงบนท่อนแขนแกร่งจนห่อเลือด "น้องชอบยิ่งนัก อ๊าาา แรงๆ เพคะ! น้องใกล้จะถึงแล้ว แรงอีกเพคะ!"จ้านหรงเร่งจังหวะรัวเร็วประดุจพายุฝนกระหน่ำ จนในที่สุดร่างบางก็กระตุกเกร็ง น้ำรักสีใสพุ่งทะลักออกมาอาบนิ้วหนาของเขาจนเปียกชุ่ม ซูเซียนถึงกับหอบหายใจรวยรินดวงตาปรือปรอยด้วยความสุขสมเขาคว้า "แก่นกายราชัน" ที่ยังแข็งขืนและขยายใหญ่จนเต็มกำลัง จ่อเข้าที่ปากทางสวรรค์แล้วกดแทรกกระแทกอัดเข้าไปรวดเดียวจนมิดลำ!"อ๊ากกกก! ซูเซียน เจ้าช่างแน
บทที่46 น้ำตานางสิงห์NCเมื่อความวุ่นวายบนโต๊ะอาหารผ่านพ้นไปหลายชั่วโมง ซูเซียนประคองร่างน้อยๆ ของลูกแฝดทั้งสองกลับเข้าสู่ห้องนอนนางบรรจงวางลูกๆ ลงบนเตียงหนานุ่มอย่างแผ่วเบา สองมือน้อยๆ ของอาเฉินและอาอวี้คว้าชายผ้าห่มไว้พลางหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียจากเหตุการณ์หนักหน่วงที่พบเจอมาทั้งวันซูเซียนนั่งอยู่ริมเตียง มือบางคอยตบก้นลูกๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอเพื่อกล่อมให้เข้าสู่นิทรา ทว่าในความเงียบสงัดนั้นเอง หยาดน้ำตาที่นางสะกดกลั้นไว้ต่อหน้าผู้คนก็พรั่งพรูออกมาอย่างเงียบเชียบ หยดน้ำใสๆ ร่วงเผาะลงบนหลังมือของนางเองนางมิได้โกรธจ้านหรงเพียงเพราะเรื่องพระสนม แต่นางเจ็บปวดที่ตนเองปกป้องลูกมิได้ เจ็บใจที่เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าลูกสาวจนหัวใจของคนเป็นแม่แทบแตกสลาย นางสะอื้นไห้จนตัวโยนแต่กลับมิมีเสียงเล็ดลอดออกมา เพราะเกรงจะทำให้ลูกๆ ตื่นขึ้นมาเห็นความอ่อนแอของมารดา"แม่ขอโทษนะลูก ที่ปล่อยให้พวกมันทำร้ายเจ้า" นางพึมพำแผ่วเบาพลางก้มลงจุมพิตหน้าผากเด็กทั้งสองด้วยความรักสุดหัวใจที่หลังบานประตูไม้แกะสลัก จ้านหรง มิได้เดินจากไปไหนไกล เขาแอบยืนหลบอยู่ในเงามืดและเฝ้ามองภาพนั้นผ่านช่องว่างเพียงเล็กน้อย ภาพซูเซีย
บทที่45 นางสิงห์จังหวะที่ซูเซียนกำลังจะยกจอกชาขึ้นจิบอีกครา เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหลิวเหม่ยอิงที่ถูกหยุมหัวจนหมดสภาพเกิดความคลั่งแค้นจนขาดสติ นางอาศัยจังหวะที่อาอวี้เผลอ ลุกพรวดขึ้นมาแล้วเงื้อมือตบเข้าที่ใบหน้าเนียนใสขององค์หญิงตัวน้อยอย่างแรงจนหน้าหัน"เพียะ!""ฮือออออ!" เสียงร้องไห้จ้าของอาอวี้ดังก้องท้องพระโรง ตามมาด้วยเสียงฝ่ามือที่ฟาดลงบนแผ่นหลังของอาเฉินจนเด็กน้อยล้มคว่ำบรรยากาศที่เคยขบขันพลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นดุจขุมนรก ขุนนางทั้งหลายหน้าถอดสี จ้านหรงที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ดวงตาเบิกกว้าง ร่างของ ฮองเฮาซูเซียน กลับเคลื่อนไหวไวกว่า นางวางจอกชาลงกับโต๊ะจนแตกละเอียด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินลงจากแท่นบรรไดมังกรด้วยท่วงท่าดุจนางสิงห์ล่าเหยื่อซูเซียนเดินตรงไปยังเสนาบดีกรมพิธีการ พ่อของหญิงสาวผู้บังอาจทำร้ายลูกของนาง ตาเฒ่าผู้นั้นยังมิทันได้อ้าปากขออภัย ฝ่าเท้าของซูเซียนก็ถีบเข้าที่กลางยอดอกอย่างแรงจนเขากระเด็นหงายหลังลงไปกองกับพื้น นางตามไปเหยียบอกซ้ำแล้วตบหน้าจนฟันหลุดกระเด็น"เจ้าสอนลูกให้เป็นเดนมนุษย์เช่นนี้รึ!" น้ำเสียงของซูเซียนต่ำลึกจนน่าขนลุกนางละจากร่างที่สะ
บทที่44 ไม่ได้เด็ดขาดวันเวลาดำเนินไป2ปีบรรยากาศในท้องพระโรงยามเช้าช่างดูยิ่งใหญ่อลังการ แสงแดดสาดส่องกระทบบัลลังก์มังกรทองคำจนเป็นประกายวับวาว ฮ่องเต้จ้านหรง ประทับนั่งอย่างสง่างามในชุดมังกรเต็มยศเคียงข้าง ฮองเฮาซูเซียน ที่งดงามไร้ที่ติ ทว่าความน่าเกรงขามนั้นกลับถูกลดทอนลงด้วยเสียง "ตึกตัก ตึกตัก" ของฝีเท้าเล็กๆ สองคู่ที่วิ่งไล่จับกันรอบเสามังกรอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย"อาอวี้! อย่าดึงชายเสื้อคลุมเสด็จพ่อ!" ซูเซียนกระซิบดุเสียงเขียวพลางคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอาอวี้ที่กำลังจะปีนขึ้นไปนั่งบนตักจ้านหรง "อาเฉินด้วย! หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นแม่จะให้องครักษ์อุ้มเจ้ากลับตำหนักม่านเมฆา และอย่าหวังว่าจะได้ตามมาที่นี่อีก!"เด็กแฝดทั้งสองหยุดกึกทันที อาอวี้รีบมานั่งพับเพียบข้างพระบาท ส่วนอาเฉินก็นั่งตัวตรงเป๊ะทำตาปริบๆ เลียนแบบขุนนางฝ่ายบู๊ที่ยืนเรียงแถวอยู่เบื้องล่าง "เงียบแล้วเพคะ/พะยะค่ะ!" สองเสียงประสานกันจนซูเซียนถอนหายใจยาว ก่อนจะพยักหน้าให้เหล่าขุนนางเริ่มรายงานราชการได้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งมหาเสนาบดีเฒ่าคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาประสานมื
บทที่43NCบรรยากาศความครึกครื้นในท้องพระโรงค่อยๆ จางลงเหลือเพียงแสงโคมสีทองอบอุ่น ฮ่องเต้ (เสด็จปู่) และ ฮองเฮา ทรงมองดูหลานแฝดที่หลับสนิทคาอกด้วยความเอ็นดู จึงทรงตัดสินพระทัยอุ้ม อาเฉิน และ อาอวี้ ไปนอนค้างที่ตำหนักส่วนพระองค์ด้วยกันเสียเลย เพื่อเปิดทางให้ลูกชายและลูกสะใภ้ได้มีเวลาส่วนตัว"ไปเถิดจ้านหรง... ซูเซียน... คืนนี้พ่อจะดูแลเจ้าตัวแสบเอง พวกเจ้าไปพักผ่อนกันให้เต็มที่เถิด" ฮ่องเต้ทรงขยิบพระเนตรให้ลูกชายอย่างรู้กันรั่วฉี และ อ๋องใหญ่หยวนหมิง ก็ทูลลากลับวังอ๋องไปดูแลลูกแฝดหญิงของตนเองเช่นกัน ขุนนางที่เมามายต่างทะยอยกลับจวนทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่แสนจะเย้ายวนจ้านหรงก็ไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางของ ซูเซียน เข้ามาแนบชิด กลิ่นหอมจางๆ จากกายสตรีผสมกับกลิ่นสุราฤทธิ์แรงทำให้สติของเขาเริ่มพร่าเลือนด้วยความต้องการ"ท่านพี่ท่านเมาแล้วนะเพคะ คนเยอะแยะ" ซูเซียนประท้วงเสียงแผ่ว แต่สองมือกลับคล้องคอเขาไว้แน่น"ใครสนกัน ยามนี้ข้าคือฮ่องเต้ ข้าจะทำอะไรก็ได้!" จ้านหรงกระซิบพร่าพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นจนนางต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่าน เขามิรอช้ารีบอุ้มนางขึ้นรถม้าหลวงมุ่งหน้ากลับสู่ ตำหนักเมฆา ทัน
บทที่42 แต่งตั้งหลายเดือนผ่านไป บรรยากาศในท้องพระโรงที่เคยเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยขุนนางเฒ่าผู้น่าเกรงขาม บัดนี้กลับกลายเป็นลานวิ่งเล่นที่แสนชุลมุนวุ่นวายที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์เซียว!"จับตัวเจ้าตัวแสบไว้เร็ว! อาเฉิน! อาอวี้! หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้ลูก!"เสียงของ ซูเซียน ดังระงมไปทั่วโถงกว้าง นางในชุดชายาเต็มยศกำลังถกชายกระโปรงวิ่งไล่กวดลูกแฝดทั้งสองอย่างลืมภาพลักษณ์กุลสตรี ส่วน จ้านหรง อ๋องน้อยผู้เกรียงไกรยามนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อพราว เขาพยายามใช้ร่างว่องไวตะครุบตัวลูกๆ แต่เจ้าแฝดกลับเลื้อยหลบหลีกประดุจปลาไหลตัวน้อย"จับไม่ได้หรอกเพคะท่านแม่! ฮี่ๆๆ!" อาอวี้ หัวเราะร่าพลางวิ่งอ้อมหลังมหาเสนาบดีเฒ่าที่กำลังยืนตัวสั่นถือฎีกาค้างไว้ "อาเฉินจะไปหาเสด็จปู่แล้ว!" อาเฉิน ตะโกนสมทบพลางมุดรอดหว่างขาเหล่าขุนนางจนวงแตกกระเจิงขุนนางทั้งหลายต่างทำหน้าไม่ถูก บางคนโดนอาอวี้แอบเอาพู่กันวาดหนวดเพิ่มให้ บางคนก็โดนอาเฉินดึงชายเสื้อจนเซแซ่ดๆ แต่ไม่มีใครกล้ากริ้ว เพราะนี่คือหลานรักสุดดวงใจขององค์เหนือหัวในที่สุด สองแฝดตัวแสบก็วิ่งปรู๊ดขึ้นไปยังบันไดมังกร แล้วพากันมุดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้ตักและหลังพนักพิ
บทที่6 ตำหนักม่านเมฆาตำหนักม่านเมฆาที่ตั้งอยู่ติดกับเขตพระราชฐานของวังอ๋อง บัดนี้ถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดตาและประดับประดาด้วยเครื่องเรือนล้ำค่าเพื่อต้อนรับผู้อาศัยใหม่ หลินซูเซียนก้าวเท้าเข้ามาภายในตำหนักพร้อมกับอาหนิง สาวใช้คนสนิทที่ยังคงตื่นตาตื่นใจกับความโอ่อ่าของวังหลวงไม่หายทว่าความใส่ใจของฮอ
บทที่5 เข้าวังภายในรถม้าที่บุด้วยผ้าไหมหนานุ่มและอบอวลไปด้วยกลิ่นกฤษณาจางๆ บรรยากาศกลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงล้อรถที่บดลงบนพื้นถนน หลินซูเซียนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอ๋องน้อยเซียวจ้านหรง นางลอบสังเกตใบหน้าคมเข้มที่ดูเย็นชาแฝงไปด้วยความอบอุ่นเมื่อจ้องมองมาที่นาง ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจจนนางไม่อา
บทที่4 ลงโทษหวังลี่อินที่ยืนตะลึงอยู่นานเห็นบุตรสาวสุดที่รักล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา ความเป็นคนดีจอมปลอมที่สวมไว้ก็หลุดลอกออกมาจนหมดสิ้น"พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ทำไม! ไปจับตัวนางเด็กสารเลวคนนี้ไว้!" หวังลี่อินกรีดร้องสั่งบ่าวรับใช้ชายหญิงที่ยืนอออยู่หน้าห้อง "ลากตัวนางออกไปที่ลานกลางบ้าน ข้าจะให้คนโบย
บทที่3 ตบมาตบกลับภายในห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงเทียนสลัวที่เต้นระบำอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง หลินซูเซียนนั่งปล่อยให้ความแค้นและแผนการตกตะกอนอยู่ภายในจิตใจ อาหนิงค่อยๆ บรรจงถอดปิ่นปักผมออกให้เจ้านายอย่างเบามือ ใบหน้าของสาวใช้คนสนิทเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่มาตลอดทาง“คุณหนูเจ้าคะ...”







