บทที่ 2

อันที่จริงก็แค่อยากเกาะลู่ฮ่าวเซวียน ถึงยังไงลู่ฮ่าวเซวียนในตอนนั้นเป็นแค่ผู้บังคับกองร้อย เธออยากรอคนที่ดีกว่า

ฉันไปมหาวิทยาลัย ถามเรื่องต่าง ๆ ที่ต้องเตรียมเข้าเรียนมหาวิทยาลัยให้แน่ชัด และยังมีปัญหาค่ากินที่ต้องจ่ายเป็นต้น ถึงกลับไปอย่างวางใจ

กลับมาถึงบ้านพักของลู่ฮ่าวเซวียน เพิ่งก้าวเข้าประตูก็ได้ยินสวี่ฮุ่ยออดอ้อน

“พี่เซวียน พี่หนีกลับมาอยู่เป็นเพื่อนฉันไม่อยู่เป็นเพื่อนพี่สวี่หร่าน เขาจะโกรธหรือเปล่า”

“อยู่เป็นเพื่อนเขาเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งนั้น”

“แต่ทุกครั้งที่เธอประจำเดือนมาจะปวด ฉันไม่วางใจให้เธออยู่บ้านคนเดียว”

สวี่ฮุ่ยฉีกยิ้มอย่างมีความสุข พลันพูดขึ้นอย่างแสร้งทำเป็นเศร้าซึมอีกครั้ง

“หลังพี่เซวียนกับพี่สวี่หร่านแต่งงานกันจะยังทำดีกับฉันหรือเปล่า?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” น้ำเสียงของลู่ฮ่าวเซวียนแน่วแน่ “ไม่ทำดีกับเธอแล้วจะทำดีกับใคร?”

“ถ้าพี่สาวเธอทำไม่ดีกับเธอ ฉันก็จะหย่ากับเขา!”

ฉันกำหมัดแน่น ถึงอดกลั้นความขมขื่นที่เปี่ยมหัวใจเอาไว้ได้

ที่แท้แม้จะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แต่เมื่อได้ยินสามีของตัวเองเย็นชากับตัวเองแบบนี้ ฉันก็ยังเสียใจอยู่ดี

ฉันปรับอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ก็เดินเข้าไปในห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลู่ฮ่าวเซวียนออกมาจากห้องของสวี่ฮุ่ย ใบหน้าแฝงความอิหลักอิเหลื่อเล็กน้อย

“ฉัน ฉันแค่เห็นว่าฮุ่ยฮุ่ยไม่สบาย เลยเข้าไปดู”

ฉันอืมชืด ๆ ทีหนึ่ง แล้วหมุนตัวเตรียมจะกลับห้อง

ชาติก่อนเพราะความคลุมเครือเกินไปของพวกเธอฉันจึงทะเลาะกับเขานับครั้งไม่ถ้วน

ชาตินี้ ฉันไม่อยากเสียเวลาและเปลืองแรงอีก

เขาเรียกให้ฉันหยุด “สวี่หร่าน”

“ไม่งั้นเราซื้อลูกอมมงคลไปแจกจ่ายให้พวกพี่สะใภ้ในอาคารบ้านพักหน่อยดีไหม?”

ฉันมองเขาด้วยความประหลาดใจทีหนึ่ง ทันใดนั้นฉันก็ครุ่นคิดคงเป็นการชดเชยที่เห็นฉันไม่ชวนทะเลาะไม่โวยวาย

“ไม่ต้องละ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่เป็นรูปแบบนิยมพวกนี้”

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง คงเป็นเพราะยากจะจินตนาการได้ ไม่คิดเลยว่าฉันจะปฏิเสธคำเสนอแนะนี้

“พี่โกรธที่พี่เซวียนดูแลฉันใช่ไหม?”

สวี่ฮุ่ยเดินออกมาจากในห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความไม่รู้อิโหน่อีเหน่

ทว่าที่เธอสวมใส่อยู่ คือแจ็คเก็ตชุดเลนินที่ฉันซื้อมาเพื่อถ่ายภาพพรีเวดดิงโดยเฉพาะ

นั่นคือเสื้อที่ชาติก่อนฉันต้องกินอยู่อย่างประหยัดอยู่ครึ่งปีถึงซื้อมาได้ ตัดใจใส่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อเห็นสายตาของฉัน สวี่ฮุ่ยก็อธิบายอย่างลุกลี้ลุกลน

“วันนี้ฉันเห็นเสื้อตัวนี้ที่อยู่ตรงหัวเตียงพี่สวยดี ฉันเลยอยากลอง ลืมถอดน่ะ”

เธอก้มหน้า นิ้วมือทั้งสิบพลางประสานกัน ทำท่าทางเหมือนเด็กที่ทำผิดอย่างนั้น

ลู่ฮ่าวเซวียนเอ่ยปากขึ้นโดยอัตโนมัติ “สวี่หร่าน เธออย่า...”

ฉันตัดบทเขา น้ำเสียงราบเรียบ “เธอใส่สวยดีนี่ งั้นก็ให้เธอแล้วกัน ถึงยังไงฉันก็ยังไม่เคยใส่”

ฉันได้กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ ที่อยู่บนเสื้อแจ็คเก็ตชุดเลนินตัวนั้น จึงวิ่งร้องไห้กลับบ้านกลางดึก

ตอนนี้แค่คิดก็รู้สึกรำคาญแล้ว

ฉันกลับถึงห้องและล็อกประตูท่ามกลางสายตาประหลาดของทั้งสอง

ล้วงกระเป๋าเอกสารของฉันออกมา ด้านในใส่หนังสือตอบรับเข้าศึกษา...มหาวิทยาลัยเมืองเซินของฉันเอาไว้

ชาติก่อนฉันชอบทางใต้สุด ๆ โดยเฉพาะที่นั่นยังเป็นสาขาวิชาการเงินที่ฉันชอบมากอีกด้วย

ชาติก่อนฉันทิ้งการเรียน และสมัครใจปรนนิบัติพ่อแม่สามีอยู่ที่บ้านเพื่อลู่ฮ่าวเซวียน

ชาตินี้ยังดีที่ยังทัน ฉันแค่อยากมีชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้น

ฉันพลิกเปิดปฏิทิน อีกสิบวันฉันก็จะไปจากที่นี่แล้ว

เวลากระชั้นชิด แต่ฉันจำเป็นต้องเตรียมตัวให้พร้อมแข่งกับเวลา

จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ฉันเปิดประตูด้วยความหงุดหงิด

ลู่ฮ่าวเซวียนกำลังถือบะหมี่ถ้วยหนึ่ง น้ำเสียงอ่อนโยน

“หิวแล้วใช่ไหม? ฉันต้มบะหมี่มาให้เธอถ้วยหนึ่ง”

ฉันสับสนไปชั่วขณะ

ชาติก่อน ถ้าเขาไม่เย็นชาดุจน้ำค้างแข็งใส่ฉัน ก็สาดคำพูดไม่ดีโจมตีกัน