เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 9 : สัมผัสแรก...อีกครั้ง
วันที่เผยแพร่:
2026-08-03 01:20:40ร่างเพรียวหันกลับมาเผชิญหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสับสนฉายชัดในแววตา
"ก็...เดาเอาค่ะ" เธอตอบ
"เห็นทางซ้ายมันมืดๆ แถมคุณเพิ่งสั่งห้ามไปหมาดๆ ก็เลยคิดว่าโถงหลักน่าจะอยู่ทางขวา"
แม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้ดีว่ามันคือสัญชาตญาณ...ราวกับร่างกายจดจำเส้นทางพวกนี้ได้ดีกว่าสมองเสียอีก
"คุณช่างสังเกตดีนะครับ" ชายหนุ่มก้าวเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง เยื้องไปทางขวาเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นไม้เก่า สร้างบรรยากาศที่ทั้งหนักอึ้งและชวนให้อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
"เชิญด้านนี้ครับ โถงนี้กว้างที่สุดในเรือนแล้ว"
หญิงสาวก้าวตามการผายมือของเขาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ เป็นห้องที่โปร่งโล่ง มีเพียงตั่งไม้สักตัวใหญ่และตู้โชว์ของโบราณไม่กี่ชิ้น แสงสว่างที่ส่องเข้ามาทำให้เห็นรายละเอียดเนื้อไม้ได้อย่างชัดเจน
"เรือนนี้อายุประมาณเท่าไหร่คะ" เธอหันไปถาม ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขา ขณะที่พรีมกับวินยังง่วนกับการถ่ายรูปอยู่ตรงชานเรือนด้านนอก
"ดูเก่าแก่มาก แต่ดูแลดีจัง สมบูรณ์ขนาดนี้ในกรุงเทพฯ แทบไม่ค่อยเห็นเลยนะคะ"
ร่างสูงล้วงมือทั้งสองข้างลงกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะตวัดกลับมาหยุดที่ใบหน้าหวาน สายตาลึกซึ้งนั้นมีความนัยบางอย่างที่ทำให้เธอต้องเผลอกลั้นหายใจ
"เกือบสองร้อยปีแล้วครับ..." เขาตอบเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับสลักลงบนหิน
"จริงๆ มันเคยทรุดโทรมไปเยอะ แต่ผมบูรณะใหม่ทั้งหมด ซ่อมเองทุกตารางนิ้วให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม...เหมือนตอนที่มันเพิ่งสร้างเสร็จ"
"คุณคง...รักเรือนหลังนี้มากเลยนะคะ" หญิงสาวพึมพำ รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ
"ผมไม่ได้รักแค่ตัวเรือนหรอกครับ..." ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว นัยน์ตาสีนิลจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความทรงจำที่หล่นหาย
"ผมรักษามันไว้...เพื่อรอให้เจ้าของที่แท้จริงกลับมาต่างหาก"
ประโยคเมื่อครู่ทำเอาคนฟังชาวาบไปทั้งตัว ลมหายใจสะดุดกึก ความหมายแฝงในน้ำเสียงเขาพุ่งกระแทกใจจนทำตัวไม่ถูก เธอรีบหลบสายตาร้อนแรงทว่าเจ็บปวดคู่นั้น
"เอ่อ...ของสะสมพวกนี้ คุณโปรเป็นคนหามาเองหมดเลยเหรอคะ" เธอแสร้งชวนคุยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า พลางเดินเลี่ยงไปอีกมุมของห้องโถง
"ส่วนใหญ่เป็นของตกทอดมาครับ" เจ้าของเรือนตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงมองตามร่างบางไม่วางตา
หญิงสาวมาหยุดยืนอยู่หน้าชั้นไม้แกะสลักโบราณทรงสูงชะลูดที่ตั้งพิงผนัง มันดูเก่าคร่ำคร่า ขาชั้นด้านหนึ่งทรุดจนตัวโครงเอนไปด้านหน้าเล็กน้อย บนชั้นเต็มไปด้วยเครื่องเบญจรงค์และหีบไม้
"ลายสลักดอกแก้วนี่...สวยจังเลยนะคะ" เธอพึมพำเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ความคุ้นเคยประหลาดตีตื้นขึ้นมาจนเผลอเอื้อมมือออกไป
"คุณแก้วครับ อย่าเพิ่งจับตรงนั้น..." อีกฝ่ายร้องเตือนเมื่อสังเกตเห็นว่าโครงสร้างชั้นไม้นั้นกำลังเสียสมดุล
แต่ช้าไปเสียแล้ว ทันทีที่ปลายนิ้วเรียวกดน้ำหนักไล้ไปตามส่วนโค้งของกลีบดอกไม้...สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
แกรก...เอี๊ยด...
สลักไม้ที่รับน้ำหนักมานับร้อยปีปริแตกหลุดออกจากเบ้า! ร่างเพรียวชะงัก ลมหายใจสะดุด โครงชั้นไม้ที่เอียงอยู่แล้วเอนเทลงมาหาเธออย่างรวดเร็ว หีบไม้สักใบใหญ่ลื่นไถลหลุดจากขอบ ดิ่งลงมาตรงตำแหน่งที่เธอยืนอยู่พอดิบพอดี!
สมองสั่งให้กระโดดหลบ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป สองเท้าถูกตรึงแน่น ได้แต่เบิกตาค้างมองหีบไม้ที่กำลังร่วงใส่ศีรษะ
"ระวัง!" เสียงห้าวตะโกนก้อง
เสี้ยววินาทีเป็นตาย ร่างสูงโปร่งพุ่งทะยานเข้ามาไวกว่าความคิด วาดท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวคอด ก่อนจะกระชากร่างบางให้ปลิวถลาปะทะแผงอกกว้าง
เขาหมุนตัวสลับตำแหน่ง ใช้แผ่นหลังตัวเองเป็นเกราะกำบัง พร้อมกดศีรษะเธอให้ซุกลงกับอก
โครม!! เพล้ง!!
เสียงหีบไม้ตกกระแทกพื้นดังสนั่น ตามด้วยเสียงเครื่องเบญจรงค์ร่วงแตกกระจาย เศษไม้และกระเบื้องกระเด็นไปทั่วทิศทาง ฝุ่นผงฟุ้งตลบ
หญิงสาวหลับตาปี๋ สองมือขยุ้มเสื้อของเขาไว้แน่น ร่างกายสั่นควบคุมไม่ได้ เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็ว
บทล่าสุด
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 50 : เสียงกระซิบที่แฝงความสะใจ
คำพูดเสียงเรียบไร้การปฏิเสธของปรมัตถ์ ทำให้อากาศรอบตัวกลิ่นแก้วหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ร่างกายสั่นสะท้าน ถอยหลังกรูดไปทีละก้าว สองมือที่เคยทุบตีเขาตกอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงดวงตาช้ำแดงมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรวดร้าว ความเชื่อใจและความหวังสุดท้ายแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี"คุณไม่ได้คิดจะปฏิเสธเลยใช่ไหม..." น้ำเสียงแผ่วเบาสั่นเครือ "ที่คุณเงียบ... เพราะคุณเป็นคนทำมันจริงๆ สินะ"ปรมัตถ์ยังคงยืนนิ่ง แววตาร้าวระบมแต่ไร้คำอธิบายใดหลุดออกจากปากอีก"ฉันไม่น่าหลงเชื่อคำพูดคุณเลยสักนิด!" กลิ่นแก้วเค้นเสียง ตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความผิดหวังจุกอกเธอหมุนตัววิ่งพรวดออกจากห้องใต้บันไดโดยไม่เหลียวหลังเสียงส้นรองเท้ากระทบกระดานไม้เรือนไทยดังกึกก้อง สลับกับเสียงสายฝนสาดกระหน่ำลงมายังหลังคาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุหอบเอาละอองน้ำเย็นจัดผ่านช่องลมเข้ามาปะทะใบหน้าและเสื้อผ้าจนเปียกชื้น แต่นั่นไม่ได้ช่วยดับความร้อนผ่าวในอกลงได้เลยปรมัตถ์มองแผ่นหลังของหญิงสาวที่ลับหายไปในความมืด ดวงตาคู่คมแดงก่ำคลอน้ำตา ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบเท่าความร้าวรานในใจเขายกเท้าตั้งใจ
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 49 : ยอมรับความเจ็บปวด
คำถามนั้นหลุดออกจากปากกลิ่นแก้ว สะท้อนก้องในห้องใต้บันไดอับชื้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานหึ่ง ๆ แทรกผ่านความอึดอัดรอบตัวปรมัตถ์ยืนนิ่ง สายตาหลุบต่ำมองปลายรองเท้า คิ้วเข้มขมวดแน่น ลมหายใจเข้าออกเริ่มหนักและช้าลงกลิ่นแก้วจ้องทุกปฏิกิริยาของเขา เธอรอให้เขาพูด ให้เขาปฏิเสธ หรือหาเหตุผลมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเหมือนเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีแค่ความเงียบงันในหัวของปรมัตถ์กำลังต่อสู้กับความจริงอันทรมานที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ คำพูดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้... คือคำโกหกแท้จริงแล้ว เขาจำได้ทุกอย่างเขาจำได้ว่าสั่งให้นางพินพากลิ่นแก้วหนีออกไปทางหลังเรือน เขาจำได้ว่าย้อนกลับไปเอาสูตรปลอมในห้องนอนเพื่อใช้ล่อโจร และก่อนจะวิ่งออกไป เขาแวะมาสับกลอนล็อกประตูห้องเครื่องหอมจากด้านนอก เพราะไม่อยากให้พวกโจรได้สูตรจริงไป โดยไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นแก้วที่ห่วงเขา จะแอบย้อนเข้าไปเอาสูตรจริงในห้องนั้นก่อนที่ประตูจะถูกปิดตายเขาโดนพวกโจรฆ่าตายโดยคิดว่าเธอปลอดภัยแล้ว ไม่เคยรู้เลยว่าพวกมันจะย้อนกลับมาที่เรือน พอเข้าห้องเครื่องหอมไม่ได้เพราะติดกลอนและมีแค่ช่องระบ
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 48 : คำถามที่ตอบคุณไม่ได้
ทันทีที่ตัวอักษร ‘คนทรยศกลับมาแล้ว’ สิ้นสุดลงพร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในกระจก ความเย็นเยียบและกลิ่นอับของห้องใต้บันไดยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ตอนนี้กลับทำให้หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดระแวง ท่ามกลางหลักฐานที่คลุมเครือและนิมิตที่จงใจปั่นหัวเธอละสายตาจากกระจกเงาที่ดับแสงลง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนจะรวบรวมความกล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างเชื่องช้าปรมัตถ์ยืนอยู่ตรงกรอบประตู เสื้อสูทสีเข้มที่เคยเนี้ยบกริบดูหลุดลุ่ย คอเสื้อถูกปลดกระดุมออกเหมือนคนอึดอัด แสงสลัวจากไฟฉายมือถือสาดกระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตา ดวงตาที่เคยเรียบเฉยตอนนี้แดงก่ำและสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยเห็น เขามองเธอที่กอดสมุดบันทึกไว้แนบอก แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดกลิ่นแก้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ความคิดในหัวตีรวน แม้สติจะบอกว่านิมิตและข้อความในสมุดคือสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบิดเบือนความจริงและชี้นำ โดยจงใจละเว้นสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้อง แต่คำสารภาพของเขาก่อนหน้านี้ก็ยังดังก้องในหัว‘ผมเป็นคนฆ่าเธอ’ประโยคนั้นยังฝังลึกอยู่ในควา
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 47 : ภาพที่สะท้อน
ความเงียบในห้องเก็บของใต้บันไดอับชื้นและมืดทึบ ยิ่งนั่งนานก็ยิ่งชวนให้อึดอัด กลิ่นแก้วยังคงจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกสำนวนคดีเปื้อนเลือด คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ‘ใครเป็นคนล็อกประตู’ มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญของอดีตที่หายไป และยังไม่มีใครให้คำตอบได้ทว่าระหว่างที่ความสับสนกำลังก่อตัว ความเย็นเยียบระลอกใหม่ก็พัดวูบเข้าปะทะผิว กลิ่นอับฝุ่นจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งขึ้นมาในอากาศ หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดเมื่อหางตาสังเกตเห็นความผิดปกติที่มุมห้องกระจกเงากรอบไม้สักบานเก่าที่เคยวางพิงผนังอิฐอย่างเงียบเชียบ จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา แสงสลัวนั้นไม่ได้เกิดจากไฟฉายในมือเธอ แต่มันเรืองแสงออกมาจากเนื้อกระจกโดยตรง ราวกับกำลังเปิดฉายภาพจากอีกห้วงเวลาหนึ่งกลิ่นแก้วแทบลืมหายใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองแผ่นกระจกอย่างไม่อาจละสายตา ภาพที่ปรากฏคมชัด แต่มันกลับถูกหั่นแบ่งเป็นสองเหตุการณ์อย่างชัดเจนเหตุการณ์แรก... ภาพสะท้อนฉายให้เห็นบรรยากาศในห้องเครื่องหอมที่เธอคุ้นเคย แต่มันเป็นมุมมองที่ถูกจำกัดไว้แค่ภายในห้องเท่านั้น เธอเห็นร่างของแม่หญิงกลิ่นแก้วในชุดสไบกำลังยืนอยู่หน้าบานประตูไม้กระดานหนา
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 46 : บันทึกการตรวจค้น
ห้องใต้บันไดลับทั้งมืด อับชื้น และคลุ้งด้วยกลิ่นฝุ่นเก่า ความเย็นจากผนังอิฐแผ่ซ่านจนกลิ่นแก้วต้องห่อไหล่ ลมหายใจของเธอควบแน่นเป็นฝ้าขาว แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือสั่นไหว หญิงสาวพยายามเรียกสติ เพ่งสายตาลงบนกระดาษเหลืองกรอบของสมุดสำนวนคดีโบราณข้อความหน้านี้ไม่ใช่คำพิพากษาหรือคำให้การมัดตัวฆาตกรอย่างที่คิด แต่เป็นบันทึกการตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุอย่างเป็นทางการหลังเพลิงสงบเธอเพ่งมองตัวอักษรสีหมึกจางซีดบนกระดาษสา‘...รายงานบันทึกตรวจค้นซากปรักหักพัง ณ เรือนไม้หอม หลังเปลวเพลิงมอดดับ เจ้าพนักงานเข้าตรวจพื้นที่ พบร่างผู้เสียชีวิตติดอยู่ภายในห้องเครื่องหอมชั้นล่าง บานประตูทางเข้าออกถูกสับกลอนและลงกุญแจเหล็กอย่างแน่นหนาจากภายนอก ผู้เสียชีวิตจึงไม่สามารถเปิดประตูหนีออกมาได้...’กลิ่นแก้วตาค้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่าน นิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะไล้ไปตามตัวอักษรบรรทัดถัดไปอย่างระมัดระวัง‘...จากการไต่สวนผู้คนในเรือนใกล้เคียง ต่างให้การว่าช่วงที่เพลิงเริ่มลุกไหม้เป็นยามวิกาล ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ขณะประตูห้องเครื่องหอมถูกล็อก จึงไร้เบาะแสว่าผู้ใดขังผู้ตาย ล็อกไว้ตั้งแต่เมื่อใด และด้วยเหตุผลใด...’ค
กลิ่นแก้วพารักข้ามภพ ตอนที่ 45 : ความลับในห้องใต้บันได
บานประตูไม้ลูกฟักที่แง้มอยู่ถูกมือเล็กออกแรงผลักให้เปิดกว้างขึ้น เสียงบานพับฝืดเคืองดังลากยาวสะท้อนในความเงียบ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยคลุ้งจนกลิ่นแก้วต้องยกมือขึ้นปิดจมูก หญิงสาวล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดไฟฉาย สาดแสงสีขาวสว่างวาบเข้าไปในความมืดมิดของห้องใต้บันไดพื้นที่แคบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง กล่องลังไม้ซ้อนทับกัน และหยากไย่ที่เกาะเกี่ยวตามมุมเพดาน แสงไฟในมือของเธอไปสะท้อนเข้ากับตู้เอกสารเหล็กสีเขียวขี้ม้าเก่าคร่ำคร่าที่ตั้งหลบมุมอยู่ด้านในสุด กลิ่นแก้วเดินเบี่ยงหลบกองผ้าใบเข้าไปใกล้ บนบานประตูตู้มีแม่กุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่คล้องล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนาหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ตู้ที่ถูกปิดตายแน่นหนาขนาดนี้ กระดาษสูตรน้ำหอมของเธอคงไม่มีทางหลุดรอดเข้าไปอยู่ข้างในได้แน่ ๆทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะถอยห่างเพื่อกลับออกไป เสียงกลไกโลหะก็ดังขึ้นกึกก้องท่ามกลางความคับแคบกริ๊ก!แม่กุญแจทองเหลืองที่เห็นว่าล็อกสนิท กลับดีดตัวเปิดออกเองราวกับมีมือที่มองไม่เห็นสอดแทรกเข้าไปไขกลไก ก่อนที่ห่วงเหล็กหนักอึ้งจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นกระดานเสียงดังทึบกลิ่นแก้
บางทีคุณอาจจะชอบ
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.5K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.9K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย354.5K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย72.7K viewsสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่10 viewsอุบัติรัก พนักงานใหม่
นรีนิล79 viewsเฮียโซ่ช่างสัก
Summerrain404111 viewsพอใจจะรัก
กาแฟหอมกรุ่น321 views
