ตอนที่ 5 หนทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

[และ...สามปีต่อมา...]

          มหาวิทยาลัยชั้นนำของเมืองไทย...

          “กันต์วันนี้ว่างมั้ย พราวมุกอยากจะรบกวนกันต์ ช่วยติววิชาเศรษฐศาตร์ให้พราวมุกหน่อย”

          “หลิวก็ติวได้ วิชานี้ไอ่หลิวคะแนนดีกว่ากันต์ซะอีก”

          “หลิวกับพราวมุกไม่ค่อยจะสนิทกันเท่าไหร่ ถ้ากันต์ไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร งั้นพราวมุกไม่รบกวนแล้วค่ะ”

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปซักกี่ปี ชรินทร์ทิพย์ก็ไม่เคยที่จะเข้าถึงกันต์ธีร์เลยสักครั้ง ทั้งที่ตอนนี้ลัลน์ลลิตก็ไม่อยู่เป็นหนามตำใจของเธอแล้ว ชรินทร์ทิพย์จะต้องทำอย่างไร กันต์ธีร์ถึงจะสนใจเธอบ้าง

          “งั้น หลังเลิกเรียนก็ได้ กันต์พอมีเวลาสักสองชั่วโมง”

กันต์ธีร์รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองจะใจร้ายกับเพื่อนเกินไปซะหน่อย เขาพยายามไม่เอาตัวเองเข้าไปใกล้ชรินทร์ทิพย์มากนัก กันต์ธีร์รู้ว่าชรินทร์ทิพย์ชอบเขา แต่เขาไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย นั่นก็เป็นเพราะว่า กันต์ธีร์มีคนที่เขาสนใจอยู่แล้วต่างหาก ซึ่งก็ไม่เคยมีโอกาสที่จะสารภาพรักเลยสักครั้ง

          “ขอบใจกันต์มากเลยนะ พราวมุกเครียดหลายวันเลยค่ะ คะแนนวิชานี้พราวมุกทำได้ไม่ดีเลย งั้น ไปร้านกาแฟก็แล้วกันนะ เดี๋ยวพราวมุกจะส่งโลเคชั่นไปให้ กันต์ขับรถไปเจอกันที่นั่นนะคะ”

ความตั้งใจของชรินทร์ทิพย์ไม่ได้เกี่ยวกับการติวหนังสือเลยสักนิด สิ่งที่ชรินทร์ทิพย์ต้องการคือ การดึงเสียนหนามที่มันตำลึกอยู่ในอกของเธอออก และทำลายมันให้สิ้นซากเสียที!

[โนเนย์มคาเฟ่]

          “พราวมุกเลือกร้านนี้เพราะบรรยากาศดูสงบดีค่ะกันต์”

ชรินทร์ทิพย์เอ่ยขึ้น เมื่อเธอเห็นว่ากันต์ธีร์มีท่าทีที่แปลกไป จะไม่แปลกได้ยังไง เพราะความจริงนั้น มันคือแผนการของเธอเอง ที่จงใจเลือกร้านนี้โดยเฉพาะ

          “เฮ้ย กันต์ทางนี้”

เสียงของนราวิชญ์ทำให้กันต์ธีร์ชะงักอีกครั้ง

          “เอ่อ พอดีเรย์เองเขาก็อยากจะติวด้วย พราวมุกเลยชวนมาด้วยกันค่ะ”

นราวิชญ์นั้นก็อยู่ในแผนของเธอเช่นกัน และอีกคนที่จะตามมาก็คือนิชาภัทร วันนี้พวกเพื่อนๆ ของเธอก็จะได้รู้ว่า เสี้ยนหนามตำใจของเธอ ที่จากกันไปหลายปี ที่จริงแล้วใช้ชีวิตเป็นเช่นไร

          “นี่พราวมุกคงไม่ได้นัดหลิวมาด้วยอีกคนใช่มั้ย”

กันต์ธีร์เอ่ยขึ้นราวกับรู้ว่าชรินทร์ทิพย์ไม่ได้ต้องการที่จะมาติวหนังสืออย่างที่เธอกล่าวอ้างเลยสักนิด

          “อ่อ หลิวนี่พึ่งจะขอตามพราวมุกมาเองค่ะกันต์”

          “งั้น พราวมุกก็คงไม่ได้ต้องการที่จะมาติวหนังสือจริงๆ สินะ”

กันต์ธีร์รู้ได้ในทันที ร้านนี้เขาเป็นคนเจอลัลน์ลลิตเมื่อสี่ปีที่แล้ว จนตอนนี้ชีวิตของลัลน์ลลิตก็ยังคงลำบากเหมือนเดิม เธอปฏิเสธการช่วยเหลือจากเขาทุกทาง ทั้งที่พ่อของเธอตอนนี้อาการย่ำแย่ เธอทำงานหนักทุกวัน และวันนี้ก็เป็นวันที่เธอจะต้องมาส่งขนมที่ร้านแห่งนี้ ชรินทร์ทิพย์นัดเขามาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้สินะ

          “ที่จริงพราวมุกอยากจะเซอร์ไพร์สกันต์ค่ะ วันนี้กันต์จะได้รู้ค่ะ ว่าที่จริงแล้วพราวมุกเจอใคร กันต์จะต้องดีใจแน่ๆ เลยค่ะ”

ชรินทร์ทิพย์รู้ว่าสาเหตุที่กันต์ธีร์ไม่มองเธอเลย นั่นก็เป็นเพราะลัลน์ลลิต ต่อให้เธอทำดีแค่ไหน กันต์ธีร์ก็ไม่เคยคิดจะสนใจเธอเลยสักครั้ง

          “งั้น กันต์ขอตัวแล้วกัน เพราะกันต์ไม่ได้อยากรู้เรื่องเซอร์-ไพรส์ของพราวมุกเลย”

          “เดี๋ยวสิคะกันต์”

          “นี่พวกเธอ...มาดูนี่ฉันเจอใคร”

เสียงของนิชาภัทรดังขึ้น พร้อมกับลากร่างของใครบางคนเข้ามาภายในร้าน

          “เนย์!”

          “อ้าว...เนย์”

          เสียงของทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

          “อืม สวัสดีทุกคน สบายดีนะ”

          “นี่ยัยเนย์ แกไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย สี่ปีแกไม่เคยตอบแชท ไม่รับสายฉัน แล้วนี่แกเป็นยังไงบ้าง แล้วแก...”

          “เฮ้ย ไอ่หลิว แกถามทีละคำถามสิวะ เนย์งงหมดแล้วเนี่ย”

นราวิชญ์มองอดีตหวานใจของเขา ตั้งแต่หัวจรดเท้า ความสวยสะพรั่งของวัยสาวแสดงออกมาอย่างชัดเจนพร้อมกับรูปร่างส่วนสูงสมส่วนอรชร

          “นั่นสิเนย์...มานั่งคุยกับพวกเราก่อนสิ พราวมุกอยากรู้เรื่องราวของเนย์...ทำไมกันต์ดูไม่ตกใจที่เห็นเนย์เลยนะ หรือว่าตกใจจนพูดไม่ออก”

ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่าย

          “เอ่อ เนย์ขอเอาขนมไปส่งพี่ฟ้าก่อนนะ”

ลัลน์ลลิตรู้ว่าวันนี้พวกเพื่อนๆ ของเธอคงไม่ได้ต้องการแค่ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเธอเพียงอย่างเดียวแน่นอน

          “ฉันคิดถึงแกมากๆ เลยนะเนย์”

          “อืม เดี๋ยวฉันมานะ”

ร่างบางผละจากกลุ่มของเพื่อน พร้อมกับตะกร้าขนมที่วันนี้ลัลน์ลลิตเอามาส่งที่ร้าน เวลาผ่านไปสี่ปี ชีวิตของลัลน์ลลิตกลับแย่ลงทุกวัน อาการของพ่อเธอไม่ดีขึ้นเลย การผ่าตัดที่ต้องใช้เงินมากมายมหาศาล ทำให้พ่อของเธอไม่ยอมไปรักษา ลัลน์ลลิตพยายามหาเงินให้ได้มากที่สุด แต่มันก็ยังไม่มากพอถึงขนาดที่จะพาพ่อไปรักษาได้

          “กลุ่มเพื่อนๆ ของเนย์เหรอ”

          “ค่ะพี่ฟ้า”

          “เพื่อนของเนย์ดูเป็นกลุ่มคุณหนูกันทั้งนั้นเลยนะ”

เพียงฟ้าสังเกตได้จากรถคันหรูที่มาจอดภายในร้านของเธอ รวมไปถึงเสื้อผ้าหน้าผมของแต่ละคน ราวกับหลุดออกมาจากเล่มแม็กกาซีน

          “เพื่อนสมัยเรียนมัธยมค่ะพี่ฟ้า”

          “เพื่อนของเนย์คงไม่เคยมาที่นี่กันล่ะสิ ดูแล้วจะคิดถึงเนย์กันมากเลยนะ พี่เห็นแต่ละคนตื่นเต้นที่เจอเนย์กันทั้งนั้น แต่ก็จะมีอยู่คนนะที่มาบ่อย พ่อหนุ่มรูปหล่อตัวสูงคนนั้น”

          “กันต์น่ะเหรอคะพี่ฟ้า...คนนี้เพื่อนสนิทของเนย์เองค่ะ”

ตลอดระยะเวลาสามปี ก็มีแต่กันต์ธีร์เท่านั้นที่ลัลน์ลลิตเจอบ่อยที่สุด กันต์ธีร์มักจะช่วยเหลือเธอมาตลอด

          “ดูแล้วเพื่อนเนย์คนนี้ จะสนใจเนย์นะ”

          “คงไม่ใช่หรอกค่ะพี่ฟ้า กันต์เป็นเพื่อนเนย์มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วค่ะ เราสนิทกันเกือบยี่สิบปีแล้วค่ะ ในบรรดาเพื่อนที่คบกันนานที่สุด ก็เห็นจะเป็นกันต์นี่แหละค่ะพี่ฟ้า”

          “อ่าวเหรอ...แย่จังพี่ก็แอบลุ้นอยู่ทุกวัน”

          “ขนมของเนย์หมดไวจังเลยนะคะพี่ฟ้า พี่ต้องการเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ รอบหน้าเนย์จะได้ทำมาเพิ่มค่ะ”

          “อืม ได้สิทำมาเลย ขายหมดแน่นอน”

ส่วนหนึ่งที่หมดเร็ว ก็น่าจะเป็นเพราะพ่อหนุ่มรูปหล่อคนนั้นแหละ ที่ส่งคนมาเหมาซื้อตลอด โดยไม่ยอมให้เธอได้บอกเจ้าของขนม

          “ค่ะ งั้นเป็นรอบหน้านะคะ”

          “นี่เนย์...เสร็จหรือยังล่ะ พราวมุกมาตามเนย์ พวกเราคิดถึงเนย์จะแย่อยู่แล้ว มาสิ”

ชรินทร์ทิพย์ไม่ยอมให้เรื่องสำคัญนี้ผ่านไปแบบง่ายๆ เด็ดขาด

          “อือ ไปสิ”

          “มาแล้วจ้า คนสำคัญวันนี้มาแล้ว หายหน้าจากพวกเราไปตั้งสี่ปี ไหนลองอัพเดทชีวิตให้พวกเราฟังบ้างสิ”

ชรินทร์ทิพย์เปิดประเด็นเชือดทันที

          “เนย์...เธอไปทำอะไรมาถึงได้สวยขึ้นขนาดนี้”

นราวิชญ์มองไปที่ใบหน้านวลเนียนใสของอดีตหวานใจ เธอคนนี้เคยชอบเขา และเคยคบกับเขาอยู่พักหนึ่ง

          “แหมเรย์ ใจคอเรย์จะไม่ถามเรื่องอย่างอื่นเลยนะ”

ชรินทร์ทิพย์พูดพร้อมกับปรายตามองไปยังใครอีกคน ที่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา