ตอนที่ 4 เหยียบย่ำความเจ็บปวด

“ฉันยุ่งน่ะ” เหตุผลข้ออ้าง เพื่อที่ลัลน์ลลิตจะไม่ต้องรับรู้เรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้น เธอไม่ใช่ลัลน์ลลิตคนเดิมคนนั้นอีกต่อไป เธอคนละชนชั้นกับเพื่อนของเธอแล้ว

          “ยุ่งขนาดตอบแชทกับรับสายฉันไม่ได้เลยเหรอ...เนย์”

น้ำเสียงของเขาดูเบาลง เพราะความคิดถึงที่เขามีให้กับเธอคนนี้ มันมากมายเหลือเกิน ไม่มีเธอ กันต์ธีร์ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างคนไร้ค่า

          “อือ...ฉันต้องหาเงินนะ ไม่ได้ว่างเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ว่าแต่แกเถอะ มีเรื่องอะไรกับฉัน ถึงขนาดต้องมาดักรอเจอฉันตั้งแต่เช้าเนี่ย”

กันต์ธีร์เป็นลูกมหาเศรษฐี ครอบครัวของเขาร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆ ของเมืองไทย ลัลน์ลลิตมักจะได้เห็นข่าวคราวครอบครัวของกันต์ธีร์ตามหน้าสื่อต่างๆ อนาคตเพื่อนของเธอคนนี้ ก็คงจะเป็นนักธุรกิจต่อจากพ่อของเขาแน่นอน

          “ฉันคิดถึงแก...เนย์ เป็นห่วงแกมาก…แกรู้มั้ย”

          “อะไรกัน...คนรวยอย่างแก มีเหงาเป็นด้วยเหรอกันต์...แล้วพวกไอ่เรย์ ไอ่หลิว กับพราวมุกไปไหนซะล่ะ”

          “ฉันกำลังพูดถึงแก...เนย์ ไอ่พวกนั้นฉันไม่สนหรอก”

          “อืม...แกก็เจอฉันแล้วนี่ มีอะไรอีกหรือเปล่า ฉันจะรีบกลับบ้านไปช่วยแม่ทำขนม”

          “แกอยู่คุยกับฉันก่อนไม่ได้เหรอเนย์...แกจะรีบไปไหน”

กันต์ธีร์มีเรื่องมากมายที่จะสนทนากับเธอ ความคิดถึงยังไม่จางหายเลย เธอก็จะไปเสียแล้ว

          “ฉันต้องทำงานนะกันต์ ช่วงนี้ฉันต้องทำงานแบบนี้ไปก่อน อายุฉันยังไม่ครบสิบแปดปี ยังทำงานบริษัทไม่ได้”

          “แกไปทำงานบ้านฉันสิเนย์...ฉันให้เงินเดือนแกเยอะๆ เลย”

          “เป็นแม่บ้านให้แกน่ะเหรอ ฉันไม่เอาหรอก”

ความเป็นจริง ลัลน์ลลิตไม่อยากให้กันต์ธีร์ต้องมาเดือดร้อนเรื่องของเธอ โชคชะตาที่เลวร้าย ขอให้มันเกิดกับเธอแค่คนเดียวเถอะ เธอไม่อยากให้ใครต้องมารับชะตากรรมร่วมกับเธอ

          “แกไม่ต้องทำงานแม่บ้านก็ได้เนย์...อืม...เอางี้ แกรับทำการบ้านให้ฉันสิ หรือทำรายงานก็ได้ ฉันให้ค่าแรงแก มากกว่าค่าส่งขนมตามร้านอีกนะ”

เพราะความห่วงใย ที่กันต์ธีร์มีให้กับผู้หญิงคนนี้นั้น มีมากกว่าสิ่งอื่นใด ทำให้เขาพยายามหาข้อเสนอ ที่จะช่วยเธอ เพื่อที่เขาจะได้ดูแลเธอได้

          “แกจะบ้าเหรอ ฉันไม่ได้เรียนกับแกซะหน่อย ฉันจะทำการบ้านให้แกได้เหรอกันต์”

          “ได้สิ...แกลองคิดดูก็แล้วกันนะเนย์ แกรับงานจากฉัน แกก็มีเงินหลายทาง ไม่ดีเหรอ”

กันต์ธีร์พยายามโน้มน้าวเธอ ลัลน์ลลิตเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง จากคุณหนูลงไปสู่ความยากลำบาก เธอก็สามารถที่จะอดทน และฝ่าฟันได้

          “อือ...ก็ได้...แกมีงานเมื่อไหร่ก็โทรมาแล้วกัน”

          “อ่ะ...” กันต์ธีร์หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดยื่นให้กับเธอ

          “เฮ้ย...อะไรน่ะ ฉันมีอยู่แล้ว แกไม่ต้องป๋าขนาดนั้นก็ได้กันต์...”

          “ฉันรู้ว่าแกไม่รับสาย หรือตอบแชทฉันหรอก แกรับไป ต่อไปนี้แกต้องรับสายฉันคนเดียวเท่านั้น ถ้าแกไม่รับสายฉัน ร้านขนมที่แกเคยส่ง ฉันจะพังให้พินาศไปเลย...เนย์”

          “แกจะบ้าเหรอกันต์...แค่เรื่องไม่รับสายแกเนี่ยนะ”

          “แกรู้มั้ยเนย์ ว่าฉันเป็นห่วงแกแค่ไหน แกเคยคิดบ้างมั้ย”

          “ขอบใจแกมากเลยนะกันต์ ที่เป็นห่วงฉัน แต่ว่าฉันไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้ฉันเอาอยู่น่า”

ลัลน์ลลิตแสดงให้เขารู้ ว่าเธอยังแข็งแกร่ง เพื่อความเป็นห่วงของเพื่อนคนนี้จะได้ลดน้อยลงบ้าง

          “แกจะสัญญากับฉันได้มั้ยเนย์ ว่าทุกๆวันแกจะต้องเปิดแชทฉัน หรือรับสายฉันบ้าง เวลาฉันโทรไป”

          “อือ...ฉันรับปากว่าจะอ่านแชทแกทุกวัน แต่ไม่รับปากว่าจะรับสายแกทุกวันหรอกนะกันต์ ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกนะ อ่านแชทตอบแชทบ้าง ฉันทำได้”

          “โอเค...เนย์ ฉันหวังว่าแกจะรักษาคำพูดนะ”

          “เออน่า...ฉันไม่ผิดสัญญาหรอกน่า แกตามหาฉันขนาดนี้แล้ว ฉันจะไปไหนได้ล่ะ”

          “แกจะบอกฉันได้หรือยัง ว่าแกเช่าบ้านอยู่ตรงไหน เผื่อฉันจะไปตามแกที่บ้าน ถ้าแกไม่ตอบแชทฉัน”

          “แกไม่ต้องไปหรอกกันต์ ครอบครัวฉันยังไม่พร้อมรับแขก พ่อกับแม่ฉัน ท่านเครียดมาก พ่อป่วย ฉันกับแม่ต้องทำงาน ฉันขอล่ะ แกไม่ต้องไปหาฉันที่บ้านได้มั้ย”

ลัลน์ลลิตไม่อยากให้ใครมาเห็น ว่าเธอกับครอบครัวของเธอลำบากขนาดไหน จากฟ้าสู่ดิน ไม่คิดว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ขนาดนี้

          “ก็ได้...เนย์”

          “อืม...งั้นฉันไปก่อนนะ วันหลังเจอกันล่ะ”

          “ดูแลตัวเองด้วยนะเนย์ ฉันเป็นห่วงแก”

          “อือ ไปล่ะ บาย”

ร่างบอบบางหันหลังเดินจากไป วรจรชีวิตของเธอกับเขาต่างกัน กันต์ธีร์มีอนาคตที่สวยงามรออยู่ แต่เธอสิ ไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองอยู่ตรงไหน...

          [หนึ่งปีต่อมา...]

          ติ๊ง! ติ๊ง! เสียงแอพพลิเคชั่นแชท

          หลิว : คิดถึงไอ่เนย์จัง ป่านนี้จะเป็นไงบ้างนะ

          หลิว : [สติ๊กเกอร์การ์ตูนเศร้า]

          เรย์ : ฉันเจอเนย์ ที่ร้านสะดวกซื้อวันนั้น แต่ไม่ทันได้คุยกัน เนย์ก็รีบวิ่งไปก่อน

          หลิว : เฮ้ย! จริงเหรอ ทำไมแกไม่ขอเบอร์โทรไอ่เนย์ล่ะ

          เรย์ : ฉันยังไม่ทันที่จะได้คุยเลย เนย์มันก็วิ่งไปซะแล้ว

          พราวมุก : เนย์เป็นไงบ้างเรย์

          เรย์ : หมายถึง?

          หลิว : ก็รูปร่างหน้าตาไง พวกเราไม่ได้เจอเนย์ ตั้งปีเลยนะ

          เรย์ : อ๋อ...เนย์เหรอ สวยขึ้นนะ สูงขึ้นเยอะเลย ตอนนี้ฉันจีบยังทันอยู่หรือเปล่าวะ

          หลิว : ไอ่เนย์มันสวยมาตั้งนานแล้ว แกไม่รู้เหรอเรย์

          พราวมุก : ทำไมไม่จีบล่ะเรย์ จะได้ช่วยเนย์ด้วย เนย์จะได้ไม่ลำบาก และจะได้กลับมาเรียนได้นะ

          เรย์ : นั่นสิ...ว่าแต่ไอ่กันต์ แกไม่ตอบแชทพวกฉันเลยเหรอวะ ได้แต่อ่าน ไม่เคยตอบ

          [แต่ทว่า...อีกด้านหนึ่ง]

          ติ๊ง! ติ๊ง!

          กันต์ : เนย์ ฉันมีงานให้แกทำ

          เนย์ : [สติ๊กเกอร์การ์ตูนยิ้ม]

          กันต์ : รอบนี้ออกต่างจังหวัดนะ สองหมื่น

          เนย์ : เฮ้ย! งานอะไรกันต์ เงินเยอะขนาดนั้น ส่งยาเปล่าเนี่ย

          กันต์ : ไปหัวหินกับฉัน

          เนย์ : ไปทำอะไรอ่ะ

          กันต์ : ไปเที่ยวเป็นเพื่อนฉันหน่อย ช่วงนี้ฉันเรียนหนัก เครียดน่ะ

          เนย์ : เมื่อไหร่

          กันต์ : อาทิตย์หน้า ไปสองวัน

          เนย์ : อืม โอเค โอนมัดจำมาก่อนหมื่น

          กันต์ : โอเค ฉันให้ทิปแกเพิ่มอีกห้าพัน แกจะได้ไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ

          เนย์ : [สติ๊กเกอร์การ์ตูนยิ้ม]