ตอนที่ 1 คู่หมั้น ที่เขาไม่ต้องการ

ตอนที่ 1

คู่หมั้น ที่เขาไม่ต้องการ

"คู่หมั้นเหรอครับ" 

"ใช่ คู่หมั้น แกต้องหมั้นกับน้อง แล้วพอน้องเรียนจบแกก็ต้องแต่งงานกัน" 

"แต่แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ เรื่องหมั้นเรื่องแต่งงานให้ผมตัดสินใจเองได้ไหมครับ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้รักรดาด้วย"

"ตอนนี้ไม่รักอยู่กันไปเดี๋ยวก็รัก แกกับน้องก็เห็นกันมาตั้งแต่เล็ก ๆ แล้วแกก็ออกจะเอ็นดูหนูรดาไม่ใช่หรือไง"

"มันก็ใช่ครับ แต่ผมคิดกับรดาแค่น้องสาวเท่านั้น แล้วรดาเองก็คงคิดกับผมแค่พี่ชายเหมือนกันใช่ไหม รดา" 

'ธาวิน' หันไปถามหญิงสาวที่รู้จักสนิทสนมกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยคนที่เขาทั้งรักและเอ็นดูเหมือนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ถึงตอนนี้ 'รดา' จะโตเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวแต่เขาก็ไม่เคยมองเธอเป็นอย่างอื่นนอกจากน้องสาวคนนึงเท่านั้น และตอนนี้เธอคนนี้กลับถูกแม่ของเขาจับมายัดเยียดให้เป็นคู่หมั้นของเขาแทน มันจะเป็นไปได้อย่างไร คู่หมั้นยังไม่เท่าไหร่แต่แม่ของเขาคิดไปถึงขั้นจะให้แต่งงานกันด้วยซ้ำ แต่งงานกับคนที่เขาแค่รู้สึกว่าเป็นน้องสาวเนี่ยนะ...ไม่มีทาง

"..." คนที่ถูกโยนคำถามมาให้ได้แต่นิ่งเงียบ เธอรู้ว่าตอนนี้ธาวินกำลังโมโหมากแต่จะให้เธอตอบยังไงในเมื่อเธอไม่ได้คิดอย่างที่เขาคิด 

"ว่าไงจ๊ะ หนูรดา หนูจะขัดข้องไหมถ้าป้าจะให้หนูหมั้นกับพี่เขาแล้วก็แต่งงานกันตอนที่หนูเรียนจบ" 'นารี' หญิงวัยกลางคนผู้เป็นมารดาของธาวิน หันมาถามรดาหนึ่งในบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งสำหรับหัวข้อสนทนาที่ทำให้ธาวินกำลังหัวเสียอยู่ในตอนนี้

ชายหนุ่มหันมามองหน้ารดาที่ยังนิ่งเงียบ เขามั่นใจเสียเหลือเกินว่าถึงอย่างไรรดาก็ต้องปฏิเสธเรื่องการหมั้นและแต่งงานในครั้งนี้เหมือนกับเขาแน่ แต่...

"รดาตกลงค่ะ" คำตอบของหญิงสาวที่พูดออกมาไม่ถึงกับดังมา ออกจะเบาหวิวเหมือนแค่อยู่ในลำคอเสียด้วยซ้ำ อีกทั้งใบหน้างามที่ก้มมองมือของตัวเองที่ประสานอยู่บนตักตลอดเวลาที่พูดออกไป ด้วยเพราะ

ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ทว่าเสียงตอบเพียงแค่นั้นก็ทำให้คุณหญิงนารียิ้มกว้างออกมาเพราะได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ต่างกับอีกคนที่ถลึงตากว้างออกจนเกือบสุดเบ้า เมื่อคำตอบที่เขาได้ยินมันตรงข้ามกับสิ่งที่คิดไว้โดยสิ้นเชิง

"เธอจะบ้าเหรอรดา เราสองคนไม่ได้รักกันสักหน่อยแล้วจะแต่งงานกันได้ยังไง" ธาวินผุดลุกขึ้นเต็มความสูง สองมือเท้าสะเอว ก้มหน้ามองหญิงสาวที่ยังไม่ยอมละสายตาจากมือของตัวเอง เสียงเข้มตวาดกร้าวต่อว่าหญิงสาวที่ตกปากรับคำแม่ของเขาไป

"ตาวิน หยุดว่าน้องเดี๋ยวนี้เลยนะ ดูสิน้องตกใจกลัวจนตัวสั่นหมดแล้ว" นารีดุลูกชายตัวโต เมื่อเห็นอาการตัวสั่นของรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"แต่แม่ครับ..."

"พอ แม่จะไม่ฟังคำคัดค้านของแกอีก อาทิตย์หน้าเตรียมตัวหมั้นกับหนูรดา แม่จะจัดงานหมั้นให้เสร็จก่อนที่น้องจะย้ายออกไปอยู่บ้านหลังใหม่"

คำสั่งของผู้เป็นแม่ได้รับเพียงท่าทางฟึดฟัดของลูกชายกลับมา   ธาวินปรายหางตาไปมองยังคนที่ทำให้เขาต้องผิดหวังกับคำตอบของเธอก่อนจะกระแทกกระทั้นออกไปจากห้องรับแขกในบ้านหลังใหญ่

รดาเงยหน้าขึ้นมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอแอบรักเขามาเป็นเวลานานหลายปี รักทั้ง ๆ ที่เขาย้ำกับเธออยู่เสมอว่าเธอเป็นเหมือนน้องสาวของเขา

ดวงตาคู่งามเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาสีใส เธอรู้ดีว่าหลังจากวันนี้เธอคงจะสูญเสียความอบอุ่นที่เขาเคยมีให้ไปโดยสิ้นเชิง และสายตาแห่งความเอ็นดูที่เขาเคยมองเธอมาตลอดก็คงจะหมดไปเช่นกัน แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเธอเองก็รักเขามากเหมือนกัน ถึงจะหาว่าเธอเป็นคนเห็นแก่ตัวที่รีบฉวยโอกาสในครั้งนี้เอาไว้...เธอก็ยอม

รดา สาวน้อยวัยยี่สิบปีที่ตกหลุมรักชายหนุ่มอย่างธาวินมาตั้งแต่เริ่มแตกสาวและเริ่มรู้จักว่าความรักเป็นอย่างไร ครอบครัวของรดาและ    ธาวิน ต่างเป็นพันธมิตรกันในเรื่องธุรกิจและที่มากกว่านั้นคือ พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายยังเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่วัยเรียน และเพราะความสัมพันธ์นี้จึงทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ตั้งแต่วันที่รดาคลอดออกมาลืมตาดูโลกว่า...จะให้ทั้งคู่แต่งงานกัน

ข้อตกลงระหว่างสองครอบครัวไม่เคยเปิดเผยให้ธาวินและรดาได้รับรู้ เนื่องจากต่างฝ่ายต่างรอให้รดาเรียนจบถึงจะแจ้งให้ทั้งคู่รับทราบ แต่โชคร้ายที่พ่อและแม่ของรดาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ในขณะที่ออกไปเที่ยวฮันนีมูนรอบล่าสุด และการเสียชีวิตของนักธุรกิจใหญ่ก็ส่งผลกระทบอีกหลายอย่างตามมา เมื่อหัวเรือใหญ่เสียชีวิตธุรกิจต่าง ๆ ก็ระส่ำระสายจนต้องอับปางลงในที่สุด รดาจึงตัดสินใจขายทรัพย์สินทุกอย่างเพื่อเอามา

ใช้หนี้ ไม่เว้นแม้แต่บ้านที่อยู่มาตั้งแต่กำเนิด และเงินที่ได้มาหลังจากที่ปลดหนี้ปลดสินจนหมดก็ยังพอมีเหลือให้เธอได้ซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ และเงินเก็บอีกก้อนหนึ่ง แต่ก่อนที่จะทำเรื่องซื้อบ้านจนเรียบร้อย นารีและตุลธรผู้เป็นสามีจึงรับรดามาอยู่ที่บ้านก่อนเป็นการชั่วคราว และข่าวเชิงดีเชิงร้ายก็ถูกเปิดเผยให้ธาวินและรดาได้รับทราบในเวลาต่อมา...

ธาวิน คือผู้ชายที่ดูแลปกป้องและเที่ยวเล่นกับเธอมาตั้งแต่เด็ก เขามีอายุแก่กว่าเธอสามปีจึงทำให้เขาเป็นเสมือนพี่ชายที่แสนจะอบอุ่นทุกครั้งที่เขาคอยเอาใจใส่และดูแล แต่รดาก็เพิ่งจะรู้ตัวเองว่าเธอไม่ได้คิดกับเขา

แค่นั้น ทุกครั้งที่เขาคอยปกป้องช่วยเหลือในทุก ๆ เรื่องเธอจะเห็นสายตาแห่งความจริงใจและเอ็นดูรักใคร่ที่เขาส่งมาให้เสมอและสิ่งเหล่านั้นก็ทำให้เธอหลงรักเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่สิ่งเหล่านั้นคงหมดไปจากชีวิตของเธอนับตั้งแต่วันนี้...